บทที่ 56 แกคู่ควรหรือ

ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปนั้น ฟังดูน่าเกรงขามทีเดียว แต่ในความเป็นจริงก็เป็นเพียงข้าราชการรองระดับหมวดเท่านั้น ส่วนข้าราชการระดับหมวดนั้น ไม่ได้อยู่ในระดับชั้นข้าราชการตามกฎหมายด้วยซ้ำ

การแต่งตั้งบุคคลแบบนี้ เป็นเพียงคำพูดคำเดียวของผังจื้อเฟิงเท่านั้น จัดอยู่ในเรื่องภายในของหน่วยงาน อีกทั้งตำแหน่งประเภทนี้ก็ไม่ได้กำหนดชัดเจนว่าต้องมีอายุงานเท่าไหร่

หลี่ซิวหยวนจึงกล้าหมายตาไว้ ในเมื่อเรื่องบานปลายมาถึงขนาดนี้แล้ว สิ่งที่ควรเรียกร้องก็ต้องเรียกร้องแน่นอน

ข้าราชการรองระดับหมวดตำแหน่งหนึ่ง ก็คือจุดเริ่มต้นที่หลี่ซิวหยวนคิดไว้

ผังจื้อเฟิงมองหลี่ซิวหยวนด้วยความไม่อยากเชื่อ "เสี่ยวหลี่ คุณไม่ได้คิดจะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปใช่ไหม คุณเพิ่งเริ่มทำงานได้นานเท่าไหร่กัน คนที่อยู่ก่อนหน้าคุณ..."

หลี่ซิวหยวนยิ้ม "ท่านผู้อำนวยการผัง ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นเลยครับ แต่ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ก็เป็นเพียงข้าราชการรองระดับหมวด แล้วถ้าจะเรียงตามอาวุโสจริงๆ ก็เลื่อนตำแหน่งตามอายุไปเลยสิครับ

แน่นอนว่าท่านผู้อำนวยการผัง ผมแค่พูดเฉยๆ ผมไม่ได้หมายความว่าจะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ ผมแค่ยังหนุ่ม ไม่เคยผ่านเรื่องราวอะไรมา เรื่องในหน่วยงานผมก็ไม่เข้าใจ ผมคงต้องไปปรึกษาหารือกับเพื่อนที่ทำงานอยู่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลให้มากขึ้นแล้วล่ะครับ..."

เส้นเลือดที่ขมับของผังจื้อเฟิงเต้นตุบๆ หลี่ซิวหยวนเอาแต่พูดว่า "ไม่ได้หมายความอย่างนั้น" ทุกคำ แต่ทั้งในคำพูดและระหว่างบรรทัดล้วนเป็นการข่มขู่ คือจะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ให้ได้ ถ้าไม่ให้ก็จะไปหาเพื่อนที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑล

ผังจื้อเฟิงแทบอยากจะกระโดดขึ้นไปฟาดแฟ้มเอกสารในมือใส่หน้าหลี่ซิวหยวน เจ้าหนุ่มคนนี้หน้าหนาได้ขนาดนี้เชียวหรือ รองหัวหน้าฝ่ายหรือ แกหน้าใหญ่แค่ไหนกัน เพิ่งเริ่มทำงานก็จะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้วหรือ

ไม่ลองดูตัวเองบ้างหรือว่าคู่ควรจะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายหรือเปล่า แกคู่ควรหรือ

แต่สีหน้าของหลี่ซิวหยวนบอกเขาว่า คู่ควร ไม่คู่ควรก็ต้องคู่ควร ยังไงก็จะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ให้ได้

ผังจื้อเฟิงสูดหายใจลึก กดไฟโทสะในใจลงไป แล้วมองหลี่ซิวหยวนพลางเกลี้ยกล่อมว่า "ซิวหยวน คุณเพิ่งเริ่มทำงาน แต่ความสามารถของคุณนั้นผมรู้ดี คุณวางใจได้ ขอเพียงคุณตั้งใจทำงาน ต่อไปโอกาสยังมีอีกเยอะ พอคุณทำงานมานานขึ้นอีกหน่อย องค์กรย่อมพิจารณาเลื่อนตำแหน่งคุณแน่นอน คุณวางใจได้ คราวหน้าถ้ามี..."

ผังจื้อเฟิงเริ่มวาดแป้งจี่ใหญ่ให้ดู แต่หลี่ซิวหยวนไม่เชื่อแม้แต่ตัวอักษรเดียว ตอนนี้ท่านแทบอยากจะกินผมทั้งเป็นอยู่แล้ว ผมยังจะไปหวังให้ท่านเลื่อนตำแหน่งให้ในอนาคตอีกหรือ สิ่งที่รอผมอยู่ในอนาคตคงไม่ใช่การเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือน แต่เป็นการชำระบัญชีหลังฤดูเก็บเกี่ยวมากกว่า

"ท่านผู้อำนวยการผัง ขอบคุณครับ ผมเข้าใจ แต่ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะทำงานต่อไปได้อีกนานแค่ไหน อันที่จริงผมก็เคยคิดนะครับ แทนที่จะถูกหัวหน้าฝ่ายชวีพุ่งเป้าใส่แบบนี้ ผมสู้ไปเป็นอาจารย์ที่สถาบันติวสัมภาษณ์ในเมืองหลวงมณฑลยังจะดีกว่า ท่านไม่รู้หรอกครับ แฟนสาวคนก่อนก็เลิกกับผมไปแล้ว พูดตามตรง ผมรู้สึกใจเย็นชาหมดอาลัยอยู่บ้าง..." หลี่ซิวหยวนเริ่มขายความน่าสงสาร

กระบวนท่าขายความน่าสงสารนี้ ดูเผินๆ เหมือนเชยมาก เป็นมุกเก่า รายการโทรทัศน์ต่างๆ เวลากล่าวคำขอบคุณตอนรับรางวัลก็ล้วนขายความน่าสงสารกันทั้งนั้น...

แต่มันก็ได้ผลจริงๆ ยกตัวอย่างเช่นในเวลานี้ พอหลี่ซิวหยวนขายความน่าสงสารแบบนี้ ผังจื้อเฟิงก็ต้องคิดแล้วว่า หลี่ซิวหยวนจะทำอะไรหุนหันขึ้นมาจริงๆ หรือเปล่า ยังไงเสียก็น่าสงสารขนาดนี้แล้ว ถูกแฟนสาวทิ้ง มาทำงานก็ถูกคนพุ่งเป้าใส่ คนหนุ่มแบบนี้จะหุนหันหรือเปล่านะ

"คุณอย่าคิดมากสิ แฟนสาวไม่มีแล้วก็หาใหม่ได้ ในหน่วยงานต่างๆ ของเรามีเยอะแยะ ไว้วันหลังผมจะบอกท่านรองผู้อำนวยการจ้าว ให้เธอแนะนำคนที่ดีกว่าให้คุณ อย่างคนนั้นไง ต้าหลี่ หลี่ปั๋วหยาง ก็ท่านรองผู้อำนวยการจ้าวเป็นคนแนะนำให้ไม่ใช่หรือ..."

"ท่านผู้อำนวยการผัง ผมเกรงว่าจะรอไม่ถึงตอนนั้น หัวหน้าฝ่ายชวี..."

หลี่ซิวหยวนยกชวีฮุยขึ้นมาอ้างทุกครั้งที่มีโอกาส เล่นเอาผังจื้อเฟิงคันฟันไปหมด ตอนนี้ไม่เพียงไม่พอใจหลี่ซิวหยวน แต่ความไม่พอใจต่อชวีฮุยก็ถึงขีดสุดเช่นกัน เดิมทีพอหลัวอี้เกิดเรื่อง ผังจื้อเฟิงก็ยังคิดจะให้โอกาสชวีฮุยสักครั้ง ดูว่าจะดันชวีฮุยขึ้นมาเป็นรองผู้อำนวยการได้หรือไม่

แต่ตอนนี้คิดดูแล้วก็ช่างมันเถอะ คนคนนี้เห็นแก่ตัวมากเกินไป อันที่จริงการเห็นแก่ตัวก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร ประเด็นสำคัญคือทำอะไรแยกแยะหนักเบาก่อนหลังไม่ออก เจ้าจำเป็นต้องบีบคนอื่นถึงขนาดนี้เชียวหรือ

ลองดูสิว่าเจ้าทรมานคนหนุ่มที่เพิ่งเริ่มทำงานจนเป็นสภาพไหนแล้ว

ยังจะรองผู้อำนวยการอีก ไปสำนึกตัวอยู่ที่ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นต่อให้ดันขึ้นมาก็มีแต่จะสร้างเรื่องยุ่งยากให้ตัวเองมากขึ้น

พอคิดไปคิดมา ผังจื้อเฟิงก็เริ่มลังเลกับตัวเลือกตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปขึ้นมา ก่อนหน้านี้หวงเหว่ยที่ชวีฮุยเสนอขึ้นมา ตัวเองก็พยักหน้ารับไปแล้ว แต่ตอนนี้ดูแล้ว การปล่อยให้ชวีฮุยควบคุมฝ่ายกิจการทั่วไปได้อย่างเบ็ดเสร็จ ก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับตัวเองเลย

หวงเหว่ยเป็นคนของชวีฮุย ถ้าดันขึ้นมาแล้ว ชวีฮุยก็จะใช้มือเดียวบังฟ้าในฝ่ายกิจการทั่วไป ถึงตอนนั้นไม่แน่ว่าจะสร้างเรื่องยุ่งยากให้ตัวเองมากมายแค่ไหน

หวงเหว่ยไม่เหมาะ แล้วหลี่ซิวหยวนที่อยู่ตรงหน้านี้ล่ะ

ก่อนหน้านี้ผังจื้อเฟิงไม่เคยคิดไปในทางนี้เลย แต่ตอนนี้พอพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว กลับรู้สึกว่าเหมือนจะเป็นไปได้อยู่เหมือนกัน หลี่ซิวหยวนเพิ่งเริ่มทำงานได้เดือนกว่า นี่เป็นปัญหาหรือ

ไม่ใช่ ผู้บังคับบัญชาบอกว่าเจ้าได้ ต่อให้ไม่ได้ก็ต้องได้ ผู้บังคับบัญชาบอกว่าเจ้าไม่ได้ ต่อให้ได้ก็คือไม่ได้

หลัวอี้ไม่อยู่แล้ว ถ้าตัวเองจะดันหลี่ซิวหยวนขึ้นมา ก็เพียงแค่ต้องจัดการกับรองผู้อำนวยการจ้าวให้ลงตัวเท่านั้น

อีกทั้งการที่หลี่ซิวหยวนมีอายุงานสั้นเกินไป กลับกลายเป็นข้อได้เปรียบอย่างหนึ่ง การดันหลี่ซิวหยวนขึ้นมาทั้งกระทุ้งชวีฮุยได้ และยังไม่ก่อให้เกิดแรงถ่วงดุลต่อชวีฮุยแต่อย่างใด ยังไงเสียคนหนึ่งเป็นหัวหน้าฝ่าย อีกคนเป็นรองหัวหน้าฝ่าย โดยธรรมชาติชวีฮุยย่อมกดหลี่ซิวหยวนอยู่แล้ว บวกกับอาวุโสของหลี่ซิวหยวนขนาดนี้ เป็นรองหัวหน้าฝ่ายไปก็คงทำงานไม่ได้ สั่งงานใครไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถึงตอนนั้นก็เป็นเพียงตำแหน่งลอยๆ

แต่การทำแบบนี้กลับมีข้อดีไม่น้อย ทั้งกระทุ้งชวีฮุย ทั้งปลอบหลี่ซิวหยวนไม่ให้ก่อเรื่อง แถมยังแสดงให้เห็นถึงความยุติธรรมเที่ยงตรงของตัวเองอีก ใครๆ ก็บอกว่าชวีฮุยเป็นคนที่ตัวเองดันขึ้นมา คิดว่าตัวเองจะลำเอียงเข้าข้างชวีฮุย แต่ตัวเองกลับดันหลี่ซิวหยวนขึ้นมาแทนที่จะเป็นหวงเหว่ย

ถ้าเป็นเช่นนั้น ต่อให้ทุกคนอยากก่อเรื่องก็ไม่มีที่ให้ไปพูดหาความเป็นธรรมได้

รอให้สถานการณ์มั่นคงแล้วค่อยเขี่ยหลี่ซิวหยวนออกไป ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ที่ไหนจะเป็นได้ง่ายๆ ยกยิ่งสูง ตกยิ่งเจ็บ แถมยังทำให้หลี่ซิวหยวนไม่มีที่ให้ไปพูดหาความเป็นธรรมอีกด้วย

ผังจื้อเฟิงคำนวณอยู่ในใจแล้ว ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่ปริปากอะไร ชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียของเรื่องนี้อยู่ในใจ หลี่ซิวหยวนเองก็กลั้นหายใจ เขารู้ว่าข้อเรียกร้องของตัวเองจะสำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าผังจื้อเฟิงคิดอย่างไร

ยังไงเสียก็ฉีกหน้ากากกันไปแล้ว ไม่ว่าจะได้ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้หรือไม่ ก็จำเป็นต้องลองดู บางคนคิดว่าการเลื่อนตำแหน่งในระบบราชการคือการนั่งรอให้ผู้บังคับบัญชาดันขึ้นมา เหลวไหลสิ้นดี

การเป็นหัวหนามนั้นมีคุณค่าเชิงแนวร่วม และก็เป็นรูปแบบหนึ่งของการเลื่อนตำแหน่งเช่นกัน

ถ้าคว้าตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้มาได้ ถึงจะเป็นเพียงข้าราชการรองระดับหมวด แต่นี่ก็ถือว่าได้ก้าวขึ้นสู่เส้นทางราชการแล้ว ออกไปข้างนอกก็พูดได้ว่าเป็นผู้บังคับบัญชา คนอื่นก็จะเรียกยกย่องว่าหัวหน้าฝ่ายหลี่

นี่คือคำเรียกที่ตัวเองในชาติก่อนทำงานอยู่ในชนบทมาสิบปีก็ยังไม่เคยได้รับ