บทที่ 57 พี่ชายที่ดีสองคน

ในห้องทำงานของผังจื้อเฟิงเงียบอยู่นาน กว่าผังจื้อเฟิงจะชั่งน้ำหนักในใจได้พอสมควรแล้ว ถึงเพิ่งค่อยๆ มองหลี่ซิวหยวนแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะพิจารณาดู แล้วจะให้คำตอบคุณโดยเร็วที่สุด วันจันทร์หน้าต้องมีผลแน่นอน คุณกลับไปรอก่อนเถอะ"

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า ในใจเขาก็เข้าใจดี เรื่องนี้เร่งไม่ได้ การที่ผังจื้อเฟิงให้คำตอบแบบนี้ได้ก็เพียงพอแล้ว การจะบีบให้ผังจื้อเฟิงให้คำตอบเดี๋ยวนี้ก็ไม่สมจริงนัก

ขอเพียงผังจื้อเฟิงพิจารณาอย่างจริงจังในใจแล้ว ผลจะออกมาอย่างไรหลี่ซิวหยวนก็รับได้ทั้งนั้น

ถ้าเลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ไม่ได้จริงๆ ก็ค่อยรอจนได้เป็นเลขานุการนายอำเภอคนใหม่ การเสนอเงื่อนไขนี้โดยตัวมันเองก็เป็นเพียงของแถมอยู่แล้ว

หลักๆ คือเพื่อให้ชวีฮุยและผังจื้อเฟิงรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะแหย่ได้ง่ายๆ เพื่อให้ตัวเองผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างมั่นคง

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของผังจื้อเฟิง หลี่ซิวหยวนก็กลับไปยังฝ่ายกิจการทั่วไป พอร่างของหลี่ซิวหยวนปรากฏขึ้นในฝ่ายกิจการทั่วไป ก็ก่อให้เกิดความชุลมุนขึ้นระลอกหนึ่ง ทุกคนมองหลี่ซิวหยวนด้วยสายตาแปลกๆ

พี่ใหญ่แซ่จางถอนหายใจหนึ่งครั้ง แล้วมองหลี่ซิวหยวนพลางพูดว่า "เสี่ยวหลี่เอ๊ย เธอนี่หุนหันเกินไปแล้ว ไม่ควรทำแบบนี้เลย..."

หวงเหว่ยยังอยู่ในสำนักงาน เธอก็ไม่อยากล่วงเกินชวีฮุย จึงพูดได้เพียงเท่านี้

"ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ พี่ใหญ่แซ่จาง" หลี่ซิวหยวนยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม

"ไป ไปสูบบุหรี่กัน" หวังจื้อเทาดึงหลี่ซิวหยวนเตรียมจะออกไปคุยกันเป็นการส่วนตัว หลี่ปั๋วหยางก็ตามออกมาด้วย โดยพื้นฐานแล้วหลี่ปั๋วหยางไม่สูบบุหรี่ ยกเว้นตอนดื่มเหล้าที่จะสูบสักสองมวน แต่ครั้งนี้ก็ตามออกมาด้วย

ลงมาจากชั้นสาม จุดที่ออกทางประตูหลังของอาคารสำนักงานก็คือจุดรวมพลสำหรับสูบบุหรี่

"ซิวหยวน เมื่อกี้ท่านผู้อำนวยการผังเรียกนายไปคุยอะไร" พอถึงที่ หวังจื้อเทาก็ถามขึ้นทันทีอย่างรอไม่ไหว

คำถามนี้หลี่ซิวหยวนตอบยากมาก จะพูดตามตรงก็ไม่เหมาะสม หลายเรื่องก็ไม่เหมาะจะเผยแพร่ ดังนั้นหลี่ซิวหยวนจึงหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้หวังจื้อเทาหนึ่งมวน แล้วจุดของตัวเองด้วย สูบไปหนึ่งคำแล้วถึงเพิ่งถอนหายใจและส่ายหน้า

ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ แต่กลับเหมือนกับว่าทุกอย่างอยู่ในความเงียบนั้นแล้ว

"ซิวหยวน นายหุนหันเกินไปแล้ว บางครั้งก็ต้องอดทน ในระบบราชการกับนอกระบบราชการไม่เหมือนกัน จะใช้อารมณ์ตัดสินไม่ได้ ดูพี่สิ ตอนที่แข่งกับชวีฮุยชิงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป อันที่จริงพี่รู้ว่าคนที่เล่นลูกไม้เล็กๆ คือเขา พี่ก็รู้ว่าผู้บังคับบัญชาลำเอียงเข้าข้างเขา แต่ก็ไม่มีทางเลือก ยศสูงกว่ากันขั้นเดียวก็ทับคนตายได้..."

หลี่ปั๋วหยางสูบบุหรี่ไป แสงแดดยามเที่ยงสาดลงมา แสงเงาที่ด่างพร้อยทำให้เขาราวกับย้อนกลับไปยังช่วงเวลานั้นอีกครั้ง หลี่ซิวหยวนคนนี้ยังหนุ่มเกินไปจริงๆ เดิมทีเห็นเขาทำอะไรก็เฉียบแหลม นึกว่าจะไม่เหมือนคนอื่น ผลปรากฏว่าพอเจอเรื่องเข้าจริงก็เกิดปัญหา หนุ่มเลือดร้อนโดยแท้

"ผมเข้าใจครับพี่หลี่ แต่ไอ้ชวีฮุยนี่... ผมทนไม่ไหวจริงๆ" หลี่ซิวหยวนเอ่ยขึ้นเบาๆ คำพูดเหล่านี้ของหลี่ปั๋วหยางเขาเข้าใจดีอยู่แล้ว แต่ความหุนหันของเขานั้นเป็นความหุนหันที่ผ่านการชั่งน้ำหนักอย่างละเอียดมาแล้ว เพียงแต่คำพูดนี้ไม่มีทางพูดออกไปได้

ตอนนี้ผลลัพธ์ทั้งหมดยังไม่ลงตัว หลายคำจึงพูดไม่ได้ การใหญ่สำเร็จด้วยความลับ พังทลายเพราะปากรั่ว มีคนล้มคว่ำเพราะเรื่องนี้มามากมายเท่าไหร่แล้ว

"เฮ้อ นายนี่ ซิวหยวน ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พี่หลี่คนนี้นับนายเป็นเพื่อน ต่อไปไม่ว่านายจะไปอยู่ที่ไหน ถ้ามีอะไรที่ต้องให้พี่หลี่ช่วย แค่โทรศัพท์มาสายเดียวก็พอ ขอแค่เป็นเรื่องที่พี่ช่วยได้" หลี่ปั๋วหยางถอนหายใจแล้วพูดด้วยความเสียดายไม่น้อย ในใจเขานั้นหลี่ซิวหยวนต้องไปแน่นอนแล้ว ปะทะกับชวีฮุยถึงขนาดนี้

สองคนต้องมีคนหนึ่งไป

คนหนึ่งเป็นคนใหม่ที่เพิ่งเริ่มทำงาน อีกคนเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป ใครจะไป ใครจะอยู่ ย่อมเห็นได้ชัดเจน

แววตาของหลี่ซิวหยวนออกจะแปลกๆ ไปหรือ ไปไหนกัน ผมยังวางแผนจะขึ้นเป็นรองหัวหน้าฝ่ายอยู่เลย ขั้นต่อไปยังคิดจะวางแผนชิงตำแหน่งเลขานุการนายอำเภอคนใหม่อีก ผมไป ผมจะไปทำไม

ทว่าในเวลานี้ เขาทำได้เพียงพยักหน้า "ครับ ขอบคุณครับพี่หลี่"

"ซิวหยวน พี่ก็เหมือนกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เราเป็นพี่น้องกัน" หวังจื้อเทาตบแขนหลี่ซิวหยวนพลางพูด

"ขอบคุณครับพี่หวัง" หลี่ซิวหยวนก็เล่นตามน้ำไปด้วย "ไม่ว่าต่อไปจะอยู่ที่ไหน การได้มาทำงานที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอ ได้รู้จักพี่ชายที่ดีสองคน ผมก็ถือว่าไม่ได้มาเสียเปล่าแล้วครับ"

พอได้ยินหลี่ซิวหยวนพูดแบบนี้ หวังจื้อเทาก็ยิ่งสะเทือนใจ "หรือว่านายลองหาทางไปหาอู๋อีอีดูไหม ถ้าอู๋อีอีออกหน้าให้ได้ ไม่แน่ว่าเรื่องนี้อาจยังมีช่องให้ผ่อนหนักเป็นเบา"

หลี่ปั๋วหยางก็พยักหน้าเกลี้ยกล่อมตาม "ใช่สิ นายอย่ามัวแต่ทิ้งหน้าตาไม่ลง เรื่องแบบนี้ขอแค่มีความเป็นไปได้ก็ต้องลอง"

หลี่ซิวหยวนได้ยินก็ยิ้มขื่นแล้วพูดว่า "พี่ชายทั้งสองครับ ถ้าทำได้ผมก็อยากทำนะ แต่ไม่ได้สนิทกันนี่ครับ ผมจะเอ่ยปากกับเขาได้อย่างไร หน้าใหญ่ขนาดไหนกัน ผมไปขอให้เขาช่วย เขาจะช่วยหรือ สุดท้ายกลับกลายเป็นหาความน่าเบื่อใส่ตัวเปล่าๆ"

หลี่ปั๋วหยางถอนหายใจ ก็จริงของเขา

"พอเถอะ เย็นนี้พี่เลี้ยง เราสามคนไปดื่มเหล้ากัน" หวังจื้อเทาพูดเพื่อปลอบใจหลี่ซิวหยวน เดิมทีหลี่ซิวหยวนคิดว่าเย็นนี้จะกลับไปแก้ต้นฉบับ วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี เย็นวันพรุ่งนี้เขาต้องถือต้นฉบับไปเมืองหลวงมณฑลแล้ว

เวลาคำนวณไว้หมดแล้ว ถึงตอนนั้นออกเดินทางเร็วขึ้นหน่อย ให้ทันรถเที่ยวสุดท้ายของสถานีขนส่ง ราวหกโมงครึ่งก็ถึงเมืองหลวงมณฑล นัดกินข้าวตอนหนึ่งทุ่มพอดิบพอดี ถึงเวลาจะกระชั้นไปหน่อย แต่ก็ไม่มีทางเลือก เพราะสุดสัปดาห์นี้มีเวลาแค่สองวัน วันจันทร์ยังต้องรีบกลับมาอีก

แต่ในเมื่อหวังจื้อเทาเอ่ยปากแล้ว หลี่ซิวหยวนก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่พยักหน้าตอบรับ

พอสามคนกลับมาถึงสำนักงาน หลี่ซิวหยวนก็รีบเร่งจัดการงานทันที เย็นนี้มีนัดกินเลี้ยง เรื่องนี้จึงต้องเร่งทำในตอนกลางวันให้ได้

คนอื่นๆ ในสำนักงานก็ยุ่งอยู่กับงานของตัวเองเช่นกัน เพียงแต่เวลามองหลี่ซิวหยวน แววตาล้วนแปลกๆ ยกเว้นอู๋อีอีที่ไม่อยู่ เธอเข้าร่วมแค่การประชุมใหญ่ของสำนักงานรัฐบาลอำเภอเท่านั้น พอประชุมเสร็จก็ไม่รู้ว่าไปยุ่งอยู่ที่ไหน จนถึงเวลาเลิกงานก็ยังไม่โผล่หน้ามา

หลังเลิกงาน หวังจื้อเทาเป็นเจ้าภาพ สามคนมาถึงร้านอาหารเล็กๆ ที่ไปกันประจำ จองห้องส่วนตัวหนึ่งห้อง แล้วสั่งอาหารและนั่งคุยกัน พอดื่มเหล้ากันไปได้ที่ หลี่ปั๋วหยางก็ตบไหล่หลี่ซิวหยวนแล้วพูดว่า

"ซิวหยวน พี่สู้นายไม่ได้ ตอนที่แข่งกับชวีฮุยในปีนั้น ถ้าพี่มีความกล้าตัดสินใจแบบนาย ต่อให้พี่ไม่ได้อยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอต่อ แต่อย่างน้อยก็ต้องทำให้ชวีฮุยเป็นหัวหน้าฝ่ายคนนี้ไม่ได้ แล้วก็คงไม่มีเรื่องแบบทุกวันนี้

แต่ไม่มีทางเลือก สถานการณ์ที่บ้านพี่ในตอนนั้น ทำให้พี่ไม่กล้าทิ้งทุกอย่างแล้วก่อเรื่องขึ้นมา ได้แต่อดทน..."

ดวงตาของหลี่ปั๋วหยางแดงก่ำอยู่บ้าง นี่มีความหมายว่าเหล้าไม่ได้ทำให้คนเมา แต่คนเมาไปเอง

"พี่หลี่ ไม่จำเป็นหรอกครับ ผ่านไปหมดแล้ว"

"พี่ต้องขอบคุณนาย พอมีเรื่องของนายครั้งนี้ ต่อไปชวีฮุยก็ต้องสำรวมตัวลงบ้างไม่มากก็น้อย ต่อไปสถานการณ์ของพี่กับจื้อเทาในฝ่ายกิจการทั่วไปก็จะดีขึ้นไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่เราสองคนไม่มีเส้นสายอะไรเลย ช่วยอะไรนายไม่ได้..."

หลี่ปั๋วหยางพูด หวังจื้อเทาก็พยักหน้าอย่างเสียดายเช่นกัน

หลี่ซิวหยวนโบกมือ กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา หลี่ซิวหยวนหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นสายจากอู๋อีอี กำลังเตรียมจะลุกออกไปรับสาย หวังจื้อเทาที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นเข้า ถลึงตาขึ้นมาทันที "ซิวหยวน นายไม่ได้บอกว่ากับอู๋อีอีเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา ไม่ได้สนิทกันหรือไง แล้วดึกป่านนี้เธอโทรหานายทำไม"

"ผม..." หลี่ซิวหยวนถึงกับพูดไม่ออก อธิบายอย่างตะกุกตะกักว่า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะรู้เรื่องตอนกลางวันแล้วโทรมาปลอบใจมั้งครับ"

"งั้นก็รับสิ" หวังจื้อเทาพยักหน้า หลี่ซิวหยวนก็ได้แต่ล้มเลิกความคิดที่จะออกไปรับสายข้างนอก แล้วกัดฟันรับสาย

"ฮัลโหล พี่อู๋..." ก่อนหน้านี้หลี่ซิวหยวนเรียกอู๋อีอีว่า "พี่อีอี" มาตลอด การจงใจเรียกว่า "พี่อู๋" ในตอนนี้ก็เพื่อให้อู๋อีอีรู้ว่าตอนนี้ตัวเองพูดไม่สะดวก

แต่ไม่คิดเลยว่าอู๋อีอีในโทรศัพท์จะฟังไม่ออกเลยแม้แต่น้อย พูดด้วยท่าทางร้อนใจว่า "เรื่องตอนกลางวันฉันได้ยินมาแล้ว คุณหุนหันเกินไปแล้ว"

"ผม..."

"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ฉันเพิ่งเสร็จธุระ เดี๋ยวจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้เลย"