บทที่ 58 เดาสิว่าผมจะเชื่อไหม

"ไม่ต้องดีกว่าครับ ดึกเกินไปแล้ว ตอนนี้ผมอยู่กับพี่หวังและพี่หลี่อยู่" หลี่ซิวหยวนถือโทรศัพท์พูด เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ถ้าอู๋อีอีมาก็คงไม่ค่อยเหมาะสมนัก ยังไงเสียความสัมพันธ์ระหว่างสองคนจะว่าอย่างไรดี ดูเหมือนจะใกล้ชิดกว่าเพื่อนร่วมงานธรรมดาอยู่หน่อยหนึ่ง

อู๋อีอีมีใจให้เขาอยู่บ้าง แต่ถ้าให้หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางรู้เข้าก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"ไม่เป็นไร คุณบอกที่อยู่มาเถอะ"

อู๋อีอียืนกราน หลี่ซิวหยวนก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่บอกที่อยู่ของร้านอาหารออกไป

พอวางสายแล้ว หลี่ซิวหยวนก็พบว่าหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคนกำลังมองตัวเองด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

"เอ่อ... ผมกับ..." หลี่ซิวหยวนกำลังคิดว่าจะอธิบายอย่างไร หวังจื้อเทาที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นก่อน "งั้นแปลว่าเย็นวันนั้นตอนเลิกงาน พี่ไม่ได้ดูผิดใช่ไหม นายขึ้นรถของอู๋อีอีจริงๆ"

หลี่ซิวหยวนปวดหัวอยู่บ้าง อธิบายไม่ออกแล้ว พี่เทาของผมเอ๊ย ตอนที่ควรฉลาดกลับไม่ฉลาด แต่ตอนที่ไม่ควรฉลาด สมองกลับหมุนเร็วยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า ตอนนี้การปฏิเสธก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว แต่ก็รีบอธิบายต่อว่า "อันที่จริงวันนั้นเราก็แค่กินข้าวกันง่ายๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่อู๋ก็แค่เห็นว่าผมยังหนุ่ม เพิ่งเข้ามาทำงาน เลยชี้แนะผมสักหน่อย..."

"เดาสิว่าพี่จะเชื่อไหม แล้วทำไมเธอไม่ชี้แนะพี่บ้างล่ะ" หวังจื้อเทาพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน ในน้ำเสียงยังมีความอิจฉาอยู่บ้าง ฐานะทางบ้านของอู๋อีอีดีมาก ถ้าหลี่ซิวหยวนได้คบกับอู๋อีอี

ในอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ จะบอกว่าประหยัดการดิ้นรนไปสามสิบปีก็ไม่กล้าพูด แต่อย่างน้อยที่สุดประหยัดไปสิบปีนั้นไม่มีปัญหาแน่นอน

"ทำไม พูดไม่ออกแล้วหรือ เมื่อเช้าตอนที่พี่บอกให้นายไปหาอู๋อีอีเพื่อหาทางออก นายยังบอกว่าไม่สนิท แล้วตอนนี้สนิทแล้วหรือ เธอมาหาเองเพื่อช่วยนายเลยนะ" หวังจื้อเทาพูดด้วยน้ำเสียงแฝงการต่อว่าอยู่เล็กน้อย

หลี่ซิวหยวนรู้ว่าเรื่องนี้ต้องอธิบายให้ชัดเจนในวันนี้ จึงวางจอกเหล้าลงแล้วพูดว่า "พี่หวัง ผมพูดจริงนะ ไม่ได้สนิทกันจริงๆ พี่ลองคิดดูสิ ผมเข้าทำงานมานานแค่ไหน พี่อู๋ยุ่งขนาดไหน

ผมสัมผัสกับพวกพี่มากกว่า หรือสัมผัสกับพี่อู๋มากกว่า อีกอย่าง บางเรื่องก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอตัดสินใจได้นี่ครับ เธอเองเพิ่งได้เป็นเลขานุการของท่านรองนายอำเภอกู่ ต่อให้เธออยากช่วยผม พวกพี่คิดว่าจะช่วยได้หรือ ท่านรองนายอำเภอกู่ก็เพิ่งมาได้ไม่นาน ท่านรองนายอำเภอกู่จะไปหาท่านผู้อำนวยการผังเพราะเรื่องของเธอหรือ

ส่วนเรื่องเส้นสายทางบ้านของเธอ ด้วยเหตุผลอะไรกันครับ ด้วยเหตุผลว่าเพิ่งรู้จักกันเดือนเดียวหรือ หรือด้วยเหตุผลว่าผมหน้าหนา"

พอหลี่ซิวหยวนพูดแบบนี้ หวังจื้อเทาก็เงียบไปทันที สิ่งที่หลี่ซิวหยวนวิเคราะห์ก็มีเหตุผลอยู่ อู๋อีอีดูเผินๆ เหมือนมีภูมิหลังลึกล้ำ แต่อันที่จริงดูแลได้แค่ตัวเธอเองเท่านั้น ช่วยคนอื่นไม่ได้

อันที่จริงนี่ก็เป็นสภาพความเป็นจริงของหลายคน เส้นสายนั้นไม่ได้ทะลุถึงฟ้าขนาดนั้น

และต่อให้มีเส้นสายนั้นอยู่ อีกฝ่ายก็ไม่จำเป็นต้องเต็มใจให้เจ้าใช้

"พอเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามซิวหยวน การที่อู๋อีอีมาหานี้ ถือเป็นโอกาสสำหรับนาย" หลี่ปั๋วหยางพูดขึ้นข้างๆ "ทิ้งเรื่องงานไปก่อน ถ้าได้คบกับอู๋อีอี อันที่จริงสำหรับนายแล้วก็ถือเป็นโอกาสอย่างหนึ่ง อย่ามัวหน้าบาง อย่ามัวเกรงใจ..."

หลี่ซิวหยวนได้ยินก็ถอนหายใจในใจ อันที่จริงเขาก็มีความรู้สึกดีกับอู๋อีอีอยู่บ้าง ยังไงเสียอู๋อีอีก็สวยมาก แต่ปัญหาคือหลี่ซิวหยวนก็มีความมุ่งมั่นในเส้นทางราชการของตัวเองเช่นกัน

โดยเฉพาะตอนนี้ที่กำลังวางหมาก อยากเป็นเลขานุการของนายอำเภอคนใหม่ ความน่าจะเป็นที่จะได้คบกับอู๋อีอีก็ยิ่งน้อยลงไปอีก

"พอแล้ว ซิวหยวน คืนนี้ก็ดื่มกันมาพอสมควรแล้ว พวกเราขอตัวไปก่อนดีกว่า" หลี่ปั๋วหยางลุกขึ้นพูด พร้อมกับดึงหวังจื้อเทาที่ยังนั่งอยู่ให้ลุกขึ้นด้วย อู๋อีอีกำลังจะมาแล้ว ยังไงก็ต้องเปิดโอกาสให้สองคนนั้นได้อยู่กันตามลำพัง

ตอนแรกหวังจื้อเทายังไม่ค่อยอยากไป เขายังอยากอยู่ดูความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างอู๋อีอีกับหลี่ซิวหยวน อยากดูว่าอู๋อีอีจะมีวิธีช่วยหลี่ซิวหยวนหรือไม่

สุดท้ายถูกหลี่ปั๋วหยางลากให้ลุกขึ้นจนได้ หลี่ซิวหยวนจ่ายเงินเสร็จก็ออกมาส่งหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคนเรียกรถกลับ

ทว่ายังเรียกรถไม่ได้เลย สามคนยังยืนสูบบุหรี่คุยกันอยู่ริมถนน เงาสีแดงวาบหนึ่งก็มาจอดลงข้างตัวสามคนแล้ว อู๋อีอีเปิดประตูรถลงมา

"พี่หลี่ จื้อเทา" อู๋อีอีทักทายหลี่ปั๋วหยางกับหวังจื้อเทาก่อน

เพียงการกระทำนี้อย่างเดียว หลี่ปั๋วหยางก็เข้าใจในใจแล้วว่า หลี่ซิวหยวนกับอู๋อีอีสองคนนี้มีโอกาสกันจริงๆ ทั้งที่ในที่นี้มีสามคน แถมถ้าว่ากันตามความสัมพันธ์เพื่อนร่วมงาน อู๋อีอีกับหวังจื้อเทาเข้าทำงานปีเดียวกัน และเป็นเพื่อนร่วมงานกับตัวเองมาปีกว่าแล้ว ความสัมพันธ์ย่อมใกล้ชิดกว่าหลี่ซิวหยวนที่เพิ่งเริ่มทำงาน

แต่พออู๋อีอีลงจากรถ กลับทักทายเพียงตัวเองกับหวังจื้อเทาโดยไม่รู้ตัว

การไม่ทักทายหลี่ซิวหยวนไม่ได้แปลว่ามองข้ามหลี่ซิวหยวน ตรงกันข้าม กลับหมายความว่าในสามคนนี้ ความสัมพันธ์กับหลี่ซิวหยวนใกล้ชิดกว่า จนไม่จำเป็นต้องทักทายกันตามมารยาท

หลี่ปั๋วหยางพยักหน้า สายตาหันไปมองหลี่ซิวหยวน ต้องยอมรับว่าเจ้าหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลาทีเดียว ไม่ใช่ระดับที่ตัวเองกับหวังจื้อเทาจะเทียบได้

"อีอี เธอเสร็จธุระแล้วหรือ ซิวหยวนวันนี้หุนหันเกินไป..." หวังจื้อเทาคิดเอาเองว่าความสัมพันธ์ของตัวเองกับอู๋อีอีก็ใช้ได้ จึงยังอยากพูดอีกสักสองประโยค แต่หลี่ปั๋วหยางกลับดึงหวังจื้อเทาไว้แล้วพูดว่า "รถมาแล้ว เสี่ยวอู๋ เธอคุยกับซิวหยวนเถอะ"

เจ้าจื้อเทาเด็กโง่ เรื่องของสองคนนั้นจำเป็นต้องให้นายเข้าไปยุ่งด้วยหรือ

"นี่... ผม..."

หวังจื้อเทายังไม่อยากไป อยากพูดอีกสักสองคำ แต่ก็ถูกหลี่ปั๋วหยางลากขึ้นรถไปจนได้

"เราเดินเล่นกันเถอะ" หลังจากมองส่งรถแท็กซี่จนลับตาไปแล้ว อู๋อีอีก็มองหลี่ซิวหยวนพลางพูด

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า เดินเคียงข้างไปกับอู๋อีอี ภายใต้แสงไฟถนนสีเหลืองนวล อู๋อีอีค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า "คุณคิดอย่างไร อยากออกจากสำนักงานรัฐบาลหรือ ต้องการให้ฉันช่วยไหม"

ก่อนมานั้น อันที่จริงอู๋อีอีคิดไว้มากมาย แต่พอเจอหลี่ซิวหยวนแล้ว คำพูดเหล่านั้นกลับพูดไม่ออก หลักๆ เป็นเพราะความสัมพันธ์ของสองคนในตอนนี้ยังไม่ถึงจุดที่เธอจะพูดอะไรได้มากกว่านี้ หรือกระทั่งเมื่อเธอคำนวณอย่างละเอียดแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับหลี่ซิวหยวนอาจไม่ได้ใกล้ชิดเท่าหวังจื้อเทาหรือหลี่ปั๋วหยางด้วยซ้ำ

ยังไงเสียวันนี้พอเกิดเรื่องขึ้น หลี่ซิวหยวนก็ไม่ได้บอกเธอสักคำ

"ตอนนี้ยังไม่ต้องครับ" หลี่ซิวหยวนส่ายหน้า แล้วหันไปมองอู๋อีอีพลางถามว่า "เรื่องนี้คุณรู้ได้อย่างไรครับ"

ตามหลักแล้ว เรื่องนี้ไม่น่าจะแพร่ออกไปเร็วขนาดนี้ ยังไงเสียอู๋อีอีก็ควรจะอยู่กับรองนายอำเภอกู่ทั้งวัน ข่าวนี้ยังไม่น่าจะไปถึงหูรองนายอำเภอกู่

อู๋อีอียิ้ม สายลมยามค่ำคืนพัดผมยาวปลิวไสว เธอหันไปมองหลี่ซิวหยวนแล้วย้อนถามว่า "คุณคงไม่คิดว่าฉันอยู่ในฝ่ายกิจการทั่วไปมาปีกว่าอย่างเปล่าประโยชน์ใช่ไหม ฉันก็มีช่องทางข่าวสารของตัวเองเป็นธรรมดา"

"เอ่อ... พี่อีอี ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ"

"พอเถอะ บอกคุณก็ได้ หวงเหว่ยเป็นคนบอกฉันเอง เขาอาจรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว ใจเลยเริ่มกระดี๊กระด๊าขึ้นมา" ในน้ำเสียงของอู๋อีอีเต็มไปด้วยความไม่แยแส ด้วยหน้าตาและนิสัยของหวงเหว่ยนั้น ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป ต่อให้เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป อู๋อีอีก็ยังมองไม่ขึ้น