บทที่ 59 ไม่อยากพึ่งทางบ้าน

หลี่ซิวหยวนเงยหน้ามองไปยังอู๋อีอี ในดวงตาของอู๋อีอีมีแววยิ้ม ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ขึ้นอีกหลายส่วน จริงทีเดียว ผู้หญิงอย่างอู๋อีอีที่ฐานะทางบ้านดี หน้าตาก็สวย ตัวเองก็มีความสามารถ ย่อมดึงดูดใจคนจริงๆ

อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นหวังจื้อเทา หวงเหว่ย หรือคนหนุ่มสาวจากฝ่ายอื่นของสำนักงานรัฐบาลอำเภอ การที่พวกเขาชอบอู๋อีอีจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร หรือกระทั่งอาจมีคนแนะนำคนจากหน่วยงานอื่นให้อู๋อีอีรู้จักด้วยซ้ำ

บ้านหนึ่งมีลูกสาว ร้อยบ้านมาสู่ขอ เพียงแต่คนที่เงื่อนไขธรรมดาล้วนคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับอู๋อีอี จึงได้แต่เก็บไว้คิดถึงในใจ เหมือนอย่างหวงเหว่ยเมื่อก่อน

ตอนนี้หวงเหว่ยอาจรู้สึกว่าตัวเองจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว ถือว่าเป็นผู้บังคับบัญชาคนหนึ่งเช่นกัน จึงเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา

สองคนเดินเล่นไปตามริมถนนอย่างไร้จุดหมาย ฤดูร้อนเดือนมิถุนายน ยามค่ำคืนมีคนออกมาเดินเล่นรับลมอยู่ไม่น้อย พอมีคู่หยกงามอย่างหลี่ซิวหยวนกับอู๋อีอีอยู่ ก็ยังดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย

ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครพูดอะไร ต่างดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันสงบที่หาได้ยาก ทว่าในเวลานั้นหลี่ซิวหยวนก็ได้กลิ่นหอมของปิ้งย่างลอยมา จึงหันไปมองร้านปิ้งย่างริมถนนร้านหนึ่ง

หลี่ซิวหยวนหยุดฝีเท้า หันไปมองอู๋อีอี "พี่อีอี ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมครับ"

"อือ ได้สิ คุณเลี้ยงนะ" อู๋อีอียิ้มพยักหน้า เธอไม่ใช่ว่าไม่ได้กินข้าว ตามท่านนายอำเภอกู่ไปก็ได้กินอยู่บ้าง แต่การกินข้าวกับผู้บังคับบัญชาที่ต้องคอยวิ่งหน้าวิ่งหลังนั้น ที่ไหนจะกินได้อร่อยเล่า

สองคนจึงนั่งลงที่แผงปิ้งย่างริมถนน สั่งของกินมาเล็กน้อย

"ไม่อย่างนั้นเราดื่มเบียร์กันหน่อยดีไหม วันนี้ฉันไม่ขับรถแล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเอารถ" อู๋อีอีมองหลี่ซิวหยวนพลางพูด

ในเมื่อฝ่ายหญิงเอ่ยปากเองแล้ว หลี่ซิวหยวนย่อมไม่ปฏิเสธ พยักหน้าตอบรับแล้วสั่งเบียร์มาหนึ่งเหยือก

พอสองคนดื่มเหล้ากันแล้ว อู๋อีอีก็พูดมากขึ้นบ้าง

"ซิวหยวน คำอื่นฉันจะไม่พูดแล้ว คุณอาจมีความคิดของตัวเอง แต่ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือจริงๆ คุณคงได้ยินมาบ้างแล้ว รองผู้อำนวยการสำนักงานของเราอย่างคุณป้าจ้าว เป็นคนที่เห็นฉันโตมา ท่านดีกับฉันมาก" อู๋อีอีมองหลี่ซิวหยวนพลางพูดอย่างจริงจัง

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า แล้วยกจอกเหล้าขึ้น "ครับ พี่อีอี ขอบคุณคุณนะครับ ผมขอคารวะหนึ่งจอก"

"คุณก็เหมือนหวังจื้อเทา เรียกฉันว่าอีอีก็พอ ฉันก็แก่กว่าคุณไม่กี่ปีเอง" อู๋อีอีก็ยกจอกเหล้าขึ้นเช่นกัน

หลี่ซิวหยวนยิ้มพยักหน้า "ขอบคุณนะอีอี"

บนใบหน้าของอู๋อีอีก็เผยรอยยิ้มบานออกมา จากนั้นก็คุยกับหลี่ซิวหยวนเรื่องสมัยมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงมณฑล จึงมีหัวข้อร่วมกันอยู่มากมาย พอเอ่ยถึงเรื่องเก่าสมัยมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนก็มีสีหน้าเปี่ยมด้วยความหวนระลึก

"พอทำงานแล้วก็ยุ่ง ไม่อย่างนั้นก็อยากกลับไปดูโรงเรียนสักครั้งจริงๆ ฉันคิดถึงร้านวุ้นเย็นหน้าโรงเรียนของเราจัง อันที่จริง..." อู๋อีอีพูด

ใจของหลี่ซิวหยวนสะดุดวูบ จึงยิ้มถามว่า "ร้านวุ้นเย็นร้านไหนครับ ถ้าผมไปเมื่อไหร่จะต้องไปลองชิมให้ได้"

"คิกๆ ชื่อร้านวุ้นเย็นบ้านหวัง เมื่อไหร่ที่มีโอกาสไปเมืองหลวงมณฑลด้วยกัน ฉันเลี้ยงเอง จะพาคุณไปชิม" อู๋อีอีบอก

สองคนคุยกันเรื่อยเปื่อย นั่งอยู่ที่แผงริมถนน รับลมยามค่ำ กินปิ้งย่าง ดื่มเบียร์ คุยกันถึงชีวิตสมัยมหาวิทยาลัย ในเวลานี้ต่างวางเรื่องงานลงอย่างสิ้นเชิง ปลดการ์ดลง ผ่อนคลายอย่างที่สุด

กว่าจะถึงสี่ทุ่มกว่า หลี่ซิวหยวนถึงเพิ่งเสนอให้จบมื้อ ยังไงเสียพรุ่งนี้ทั้งสองคนก็ต้องไปทำงาน

รถของอู๋อีอีจอดอยู่ตรงที่ไม่ไกลจากบ้านของหลี่ซิวหยวน หลี่ซิวหยวนจึงเรียกรถแท็กซี่ไปส่งอู๋อีอีกลับ ดึกแล้ว แถมอู๋อีอีก็ดื่มมาบ้าง ถึงจะดูเหมือนไม่มีอะไรเลย แต่ก็ยังต้องระวังความปลอดภัย

"บ้านฉันอยู่ที่หมู่บ้านสำนักงานยาสูบ" พออู๋อีอีขึ้นรถก็บอกที่อยู่ของตัวเอง ทำเอาหลี่ซิวหยวนสนใจขึ้นมาทันที ยาสูบ นี่เป็นหน่วยงานที่มีชื่อเสียงมาก ถ้าจะบอกว่าหน่วยงานไหนดีที่สุดในอำเภอ สำหรับคนที่ไม่มีความมุ่งมั่นในเส้นทางราชการแล้ว สำนักงานยาสูบก็คือหน่วยงานที่ดีที่สุด

เงินเดือนสูง สวัสดิการดี งานสบาย มีคำพูดหนึ่งว่า สามรุ่นคนยาสูบ พ่อตาลูกเขยเป็นผู้จัดการธนาคารทั้งคู่...

"ที่บ้านคุณมีคนทำงานที่สำนักงานยาสูบหรือ" หลี่ซิวหยวนอดถามไม่ได้

อู๋อีอีพยักหน้า "ปู่ฉันเคยเป็นผู้อำนวยการสำนักงานยาสูบ พ่อฉันตอนนี้ก็อยู่ที่สำนักงานยาสูบ ก็เลยถือว่าเป็นบ้านที่หน่วยงานจัดสรรให้น่ะค่ะ..."

หลี่ซิวหยวนถามต่อ "แล้วทำไมคุณไม่ไปทำงานที่สำนักงานยาสูบล่ะครับ"

"ฉันไม่อยากพึ่งทางบ้าน" อู๋อีอีส่ายหน้า

มุมปากของหลี่ซิวหยวนกระตุก ฟังสิ ฟังคำพูดนี้สิ ไม่อยากพึ่งทางบ้าน พอจะเหลือทางถอยให้คนอื่นบ้างไหม ทางบ้านคุณมีเส้นสายมากมายขนาดนี้ แม่อยู่ธนาคาร ปู่กับพ่ออยู่สำนักงานยาสูบ

สองหน่วยงานนี้ ยาสูบคุณก็ไม่ไป ธนาคารคุณก็ไม่ไป

กลับมาที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอเสียนี่ มาแล้วก็ยังไม่พอ ยังได้เป็นเลขานุการนายอำเภออีก นี่คงเป็นวรรณะพราหมณ์ของอำเภอเล็กๆ กระมัง

หลี่ซิวหยวนเงียบเสียงไป อู๋อีอีดื่มเหล้ามาบ้าง สมองหมุนตามไม่ค่อยทัน ยังนึกว่าหลี่ซิวหยวนติดใจสภาพครอบครัวของตัวเอง จึงค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า "อันที่จริง พ่อกับแม่ฉันเป็นคนใจกว้างเปิดกว้างมากนะ"

หลี่ซิวหยวนฟังออก นี่คือการบอกเป็นนัยว่าพ่อแม่ของเธอจะไม่ขัดขวาง แต่ประเด็นสำคัญของปัญหาไม่ใช่เรื่องพ่อแม่ของเธอขัดขวางหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่สองคนอยู่หน่วยงานเดียวกัน ในอนาคตอาจมีความขัดแย้งในเรื่องงานต่างหาก

"ฮ่าๆ แน่นอนอยู่แล้วครับ ดูจากตัวคุณก็เห็นได้ คุณอาคุณป้าเลี้ยงดูลูกสาวที่ยอดเยี่ยมอย่างคุณขึ้นมาได้ จะไม่ใจกว้างเปิดกว้างได้อย่างไร" หลี่ซิวหยวนได้แต่แกล้งโง่ทำเซ่อ อู๋อีอีค้อนหลี่ซิวหยวนไปหนึ่งที เจ้าโง่นี่

ทำไมรู้สึกว่าในบางแง่มุมเขาก็เหมือนหวังจื้อเทาไม่มีผิดนะ

หลี่ซิวหยวนไปส่งอู๋อีอีถึงหน้าตึก มองส่งอู๋อีอีจนเข้าไปในโถงบันไดแล้วถึงเพิ่งขึ้นรถกลับบ้าน

และอีกฟากหนึ่ง ในบ้านของอู๋อีอีที่ชั้นห้าของตึกที่พักอาศัยสำนักงานยาสูบ ชายวัยกลางคนกับหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่ง ในเวลานี้กำลังจับตาดูสถานการณ์ข้างล่างจากหน้าต่างอยู่

พอเห็นลูกสาวถูกชายหนุ่มคนหนึ่งมาส่งกลับ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ยังไงเสียก็ดึกแล้ว เพื่อนร่วมงานมาส่งกลับก็เป็นเรื่องปกติมาก แต่พอเห็นว่าหลังลูกสาวกลับเข้าบ้านแล้วมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว เรื่องนี้ก็ดึงดูดความสนใจของสองสามีภรรยาวัยกลางคนขึ้นมาทันที

"อีอี ลูกดื่มเหล้ามาหรือ คืนนี้ตามท่านรองนายอำเภอกู่ไปงานเลี้ยงหรือ ทำไมถึงปล่อยให้ลูกดื่มเหล้าด้วย" อู๋หงอี้ผู้เป็นพ่อของอู๋อีอีมองลูกสาวพลางพูดด้วยความรู้สึกเอ็นดูสงสาร

สองสามีภรรยามีลูกสาวเพียงคนเดียวคืออู๋อีอี ปกติจึงตามใจกันมาก

"ใช่สิอีอี เรื่องเป็นอย่างไร" ฟางฉินหย่าผู้เป็นแม่ของอู๋อีอีถามพลางเดินไปชงน้ำผึ้งให้ลูกสาวหนึ่งแก้ว

อันที่จริงสองสามีภรรยานั้น ปกติเวลาไปงานเลี้ยงข้างนอกก็ดื่มเหล้ากันไม่น้อย แต่กับการดื่มเหล้าของลูกสาว กลับดูแลอย่างเข้มงวดมาก