บทที่ 60 คัดสรรอย่างเข้มงวด

อู๋อีอีดื่มเหล้ามาบ้างแต่ไม่มาก สมองยังแจ่มใสดี พอรับน้ำผึ้งที่แม่ยื่นให้ ถึงเพิ่งค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า "พ่อ แม่ หนูไม่ได้ดื่มเพราะไปงานเลี้ยงกับผู้บังคับบัญชานะ แต่เป็นตอนหลังเลิกงาน ไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานแล้วดื่มเบียร์ไปนิดหน่อยค่ะ"

พอได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้ สองสามีภรรยาอู๋หงอี้ก็เบาใจขึ้นไม่น้อย ลูกสาวโตแล้วมีสังคมบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ส่วนเรื่องดื่มเหล้านั้น ไม่ใช่ว่าดื่มไม่ได้ ประเด็นสำคัญคือดื่มอย่างไรต่างหาก

เป็นการที่ตัวเองเต็มใจดื่ม หรือถูกบีบให้ดื่มโดยไม่มีทางเลือก

การที่ลูกสาวไปกินเลี้ยงกับเพื่อนร่วมงานแล้วดื่มบ้าง ย่อมเป็นการดื่มด้วยความเต็มใจแน่นอน อู๋หงอี้ทะนุถนอมลูกสาวมาก ไม่อยากให้สมบัติล้ำค่าที่ตัวเองประคองไว้ในอุ้งมือ ต้องออกไปรับรองคนอื่นและดื่มเหล้าเป็นเพื่อนใคร

"อย่างนั้นก็ดี อันที่จริงถ้าให้พ่อว่านะ ลูกเข้าสำนักงานยาสูบของเรา หรือไม่ก็ไปธนาคารที่แม่ลูกอยู่ก็ดีตั้งเท่าไหร่ ดันจะไปทำงานที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอให้ได้ จะไปทำงานที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอก็ช่างเถอะ แต่ยังจะวิ่งไปเป็นเลขานุการให้ผู้บังคับบัญชาอีก อันนี้ไม่จำเป็นเลย..." อู๋หงอี้พูดไป จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปมองลูกสาวแล้วถาม

"ที่ดื่มเหล้ากับเพื่อนร่วมงานน่ะ คือชายหนุ่มที่เพิ่งมาส่งลูกกลับเมื่อครู่ใช่ไหม"

ตอนแรกอู๋หงอี้ยังคิดไม่ทัน ตอนนี้ถึงเพิ่งนึกถึงปัญหานี้ ถ้าเป็นการกินเลี้ยงกับเพื่อนร่วมงานตามปกติ ก็ควรจะมีทั้งเพื่อนร่วมงานชายและหญิง พอดื่มเหล้าแล้ว คนที่มาส่งกลับก็ควรจะเป็นเพื่อนร่วมงานหญิงสิ ทำไมถึงเป็นเพื่อนร่วมงานชายมาส่งกลับล่ะ

"อือ คนใหม่ของสำนักงานรัฐบาลอำเภอเราค่ะ" อู๋อีอีพยักหน้าตอบ เธอรู้ตัวแล้วว่าพ่ออยากถามอะไร แต่ก็ไม่ได้ปิดบัง

"คนใหม่หรือ ทางบ้านของหนุ่มคนนั้นทำอะไรกัน เป็นคนหวงหยวนของเราหรือมาจากที่ไหน" ฟางฉินหย่าผู้เป็นแม่ที่อยู่ข้างๆ ถามต่อ

อู๋อีอีถึงกับเบ้ปากพูดอย่างไม่พอใจทันที "อะไรกันคะ ก็แค่เพื่อนร่วมงาน พ่อแม่จะมาสอบสวนทะเบียนบ้านหรือไง ไม่คุยแล้ว หนูไปพักผ่อนก่อนนะ ตามผู้บังคับบัญชาวิ่งมาทั้งวัน พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีก"

"นี่..." ฟางฉินหย่ายังอยากถามอะไรอีก

แต่อู๋หงอี้ผู้เป็นสามีกลับห้ามไว้ "ได้ รีบไปพักผ่อนเถอะ เหนื่อยแล้ว"

อู๋อีอีพยักหน้าแล้วกลับเข้าห้องไปพักผ่อน สาเหตุที่เธอพูดแค่ครึ่งเดียวก็เพราะตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลี่ซิวหยวนยังไม่ถึงขั้นนั้น ความสัมพันธ์ของสองคนก็เพียงใกล้ชิดกว่าเพื่อนร่วมงานทั่วไปอยู่หน่อยหนึ่งเท่านั้น

ตอนนี้ให้พ่อแม่รู้ไว้แค่ว่าหน่วยงานมีเพื่อนร่วมงานชายคนใหม่มาก็พอแล้ว

พออู๋อีอีเข้าห้องไปพักผ่อน ฟางฉินหย่าก็ยังต่อว่าสามีอยู่บ้าง "เมื่อกี้คุณห้ามฉันทำไม ฉันจะถามให้ดีๆ นี่ อีอีออกไปดื่มเหล้ากับผู้ชาย แบบนี้ก็ต้องสืบสักหน่อยสิ"

"เอ๊ะ อย่าเพิ่งคิดมาก ไม่เห็นหรือว่าอีอีไม่อยากพูด คุณถามแล้วจะถามได้อะไร อีกอย่างอีอีก็บอกแล้วว่าเป็นคนใหม่ ถ้าจำไม่ผิด การสอบระดับมณฑลเพิ่งจบไปเมื่อไม่นานนี้เอง แล้วมันนานสักแค่ไหนกัน ผมคาดว่าสองคนคงยังไม่ได้สัมผัสกันมากนักหรอก"

"งั้นคุณหมายความว่าไม่ต้องถาม รอให้อีอีมาบอกเราเองหรือ" ฟางฉินหย่ามองสามีแล้วพูดอย่างไม่พอใจ

อู๋หงอี้พยักหน้า "อือ ยังไงเสียในเมื่อเขาสอบเป็นข้าราชการได้ ด้านครอบครัวก็ต้องผ่านการตรวจสอบมาแล้วแน่นอน ไม่มีปัญหา ด้านวุฒิการศึกษาอย่างน้อยที่สุดก็ต้องจบปริญญาตรี

อีกอย่าง สายตาของอีอีเราก็สูงมาก ในเมื่อเธอมองขึ้น ก็แสดงว่าหน้าตาก็คงไม่แย่ไปกว่าไหน สุดท้ายคือด้านฐานะทางบ้าน ต่อให้ด้อยไปหน่อย สำหรับบ้านเราแล้วยังนับว่าเป็นเรื่องอะไรหรือ"

อู๋หงอี้พูดไป ฟางฉินหย่าพอครุ่นคิดดูก็รู้สึกว่าสิ่งที่สามีพูดมีเหตุผลอยู่ การสอบเป็นข้าราชการนั้น โดยตัวมันเองก็เป็นการคัดกรองอยู่แล้ว อย่างแรกคือถ้าวุฒิการศึกษาไม่ถึง ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสมัคร โดยเฉพาะหน่วยงานอย่างสำนักงานรัฐบาลอำเภอ วุฒิขั้นต่ำที่กำหนดคือปริญญาตรี

ถัดมา การสอบข้อเขียนและการสัมภาษณ์ก็เป็นการคัดกรองอีกชั้น ต้องมีผลการเรียนที่ดี ต้องมีหน้าตาที่ไม่มีปัญหาอะไร ต้องมีทักษะการพูดขั้นพื้นฐาน...

สุดท้ายคือการตรวจสอบประวัติทางการเมืองและการตรวจร่างกาย ผ่านกระบวนการทั้งชุดนี้แล้ว พูดได้เลยว่านี่คือการคัดสรรอย่างเข้มงวดโดยรัฐ ช่วยคัดกรองให้เจ้าเรียบร้อยแล้วหนึ่งรอบ

ส่วนเรื่องฐานะทางบ้านที่ครอบครัวคนทั่วไปให้ความสำคัญในตอนท้ายนั้น สำหรับบ้านของพวกเขาแล้วก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องอะไรจริงๆ เพราะทางบ้านสามารถให้แรงหนุนได้ไม่น้อยอยู่แล้ว

หรือกระทั่งพวกเขาก็เคยคิดว่า ถ้าลูกสาวแต่งเข้าไปในบ้านของขุนนางชั้นสูงจริงๆ สองสามีภรรยากลับจะเป็นห่วงว่าลูกสาวต้องอึดอัดใจเสียอีก ครอบครัวธรรมดากลับกำลังดีเสียด้วยซ้ำ

"ตอนนี้ลูกสาวไม่อยากพูด เราก็อย่าไปถาม อย่างมากไว้อีกสักระยะ ตอนที่คุณไปสังสรรค์กับเหล่าจ้าวแห่งสำนักงานรัฐบาลอำเภอ ก็ถามเหล่าจ้าวดูก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ" อู๋หงอี้พูด

ฟางฉินหย่าพยักหน้า "ได้ งั้นก็ฟังคุณก็แล้วกัน"

อีกฟากหนึ่ง พอหลี่ซิวหยวนกลับถึงบ้าน พ่อกับแม่ก็เตรียมจะเข้านอนแล้ว พอเห็นหลี่ซิวหยวนดื่มเหล้ากลับมาก็ไม่ได้พูดอะไร นับตั้งแต่หลี่ซิวหยวนผู้เป็นลูกชายเริ่มทำงาน ก็มีงานสังสรรค์อยู่บ่อยครั้ง

"ซิวหยวน ดื่มชาสักหน่อย แก้เมา" หลี่เจี้ยนกั๋วผู้เป็นพ่อชงชาให้หนึ่งถ้วย

"ขอบคุณครับพ่อ" หลี่ซิวหยวนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข่าวลือเรื่องดื่มชาแก้เมานี้มาจากไหน แต่ยังไงก็ตาม หลายคนเชื่ออย่างสนิทใจ หรือกระทั่งคิดว่ายิ่งชาเข้มก็ยิ่งแก้เมาได้ดี

"ซิวหยวน ช่วงนี้กิจการที่บ้านเราดีทีเดียว จะบอกว่าเต็มร้านทุกวันก็ไม่เชิง แต่ก็ใกล้เคียง พ่อคิดว่า เราจะเซ้งร้านที่ใหญ่ขึ้นอีกหน่อยได้ไหม" หลี่เจี้ยนกั๋วนั่งลงข้างลูกชายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

นับตั้งแต่ลูกชายสอบเข้าสำนักงานรัฐบาลอำเภอได้ ชีวิตที่บ้านก็รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน กิจการร้านก๋วยเตี๋ยวก็ดีเป็นพิเศษ คนมากินข้าวก็ไม่น้อย แถมพูดจาแต่คำไพเราะทั้งนั้น

นอกจากจะชมหลี่ซิวหยวนลูกชายของตัวเองว่ามีความสามารถ มีฝีมือแล้ว ก็ยังพูดถึงร้านก๋วยเตี๋ยวของที่บ้านด้วย

"เหล่าหลี่ ร้านก๋วยเตี๋ยวของนายเล็กเกินไปแล้ว ฉันว่าน่าจะขยายสักหน่อยนะ เปิดร้านอาหารใหญ่ๆ ก็ไม่มีปัญหา"

"ใช่สิ เหล่าหลี่ ฝีมือของนายไม่มีที่ติเลย แค่หน้าร้านเล็กไปหน่อย เปิดร้านอาหารใหญ่ๆ ได้เงินมากกว่าเยอะ..."

คนที่พูดแบบนี้มีมากขึ้น พอพูดกันบ่อยเข้า ตอนแรกหลี่เจี้ยนกั๋วยังข่มใจไว้ได้ แต่พอฟังมากเข้าเรื่อยๆ ก็เริ่มใจสั่นคลอน แถมช่วงนี้กิจการที่ร้านก็ดีจริงๆ เต็มร้านอยู่บ่อยครั้ง

ความฮึกเหิมของเขาก็ขึ้นมา จึงคิดว่าถ้าเปิดร้านอาหารใหญ่ๆ ได้ ก็ต้องได้เงินมากขึ้นแน่นอน จะได้เก็บเงินไว้ให้ลูกชายบ้าง

หลี่ซิวหยวนพอได้ยินพ่อพูดแบบนี้ ในใจก็เข้าใจขึ้นมาคร่าวๆ ถึงเขาจะไม่เคยทำธุรกิจ แต่กับธรรมชาติของมนุษย์นั้นเขาเข้าใจดีมาก

"พ่อครับ ถ้าพ่ออยากเปิดร้านอาหารใหญ่ๆ ก็ต้องรออีกสักสองสามปีครับ รอเมื่อไหร่ที่ผมได้เป็นผู้บังคับบัญชาระดับอำเภอ พ่อเปิดร้านอาหารใหญ่ก็จะทำเงินได้ ส่วนตอนนี้น่ะ ร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ นี่แหละคือขีดจำกัดแล้ว"

"เอ๊ะ หมายความว่าอย่างไร" หลี่เจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วถาม

"พ่อครับ ลองคิดดูสิครับ ลูกค้าของบ้านเราก็คือคนในหมู่บ้านจัดสรรพวกนี้ กับลูกค้าประจำเก่าๆ แถวนี้ ฝีมือของพ่อก็ไม่เคยปรับปรุงอะไร แล้วทำไมกิจการถึงดีกว่าเมื่อก่อน อันที่จริงก็เพราะผมสอบเข้าสำนักงานรัฐบาลอำเภอได้ บวกกับป้าหวังที่คอยยกยอ ทำให้บางคนรู้สึกว่าควรอุดหนุนกิจการสักหน่อย จึงเกิดภาพกิจการรุ่งเรืองแบบนี้ขึ้น

แต่ถ้าเปิดร้านอาหารใหญ่ๆ ที่ไหนจะมีคนมาให้หน้ากันมากมายขนาดนั้น..."