บทที่ 61 ไม่แพ้กัน สองยอดคนร่วมสมัย

หลี่เจี้ยนกั๋วก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง พอถูกคนยกยอมากเข้าก็ย่อมลอยได้ ย่อมหาทิศเหนือไม่เจอบ้าง ทว่าเขามีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือฟังคำเตือน อารมณ์ดี พอได้ยินหลี่ซิวหยวนลูกชายพูดแบบนี้

ก็ได้สติขึ้นมาทันที จริงสินะ ตัวเองเปิดร้านบะหมี่ลากเส้น เมื่อก่อนฝีมือเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น แล้วทำไมช่วงนี้ลูกค้าถึงมากขึ้น

ไม่ใช่เพราะตัวเองทำอาหารอร่อยขึ้น แต่เป็นเพราะคนในหมู่บ้านจัดสรรให้หน้าตัวเองต่างหาก

"ได้ ซิวหยวน เรื่องนี้พ่อเข้าใจแล้ว ลูกรีบไปพักผ่อนเถอะ" หลี่เจี้ยนกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมองอยู่บ้าง

เดิมทีหลี่ซิวหยวนอยากปลอบใจสักสองคำ แต่พอคิดดูแล้วก็ไม่มีอะไรต้องปลอบ พ่อแม่ผ่านเรื่องราวมามากมายทั้งชีวิต เรื่องแค่นี้จะนับเป็นอะไรกัน

"อ้อ พ่อครับ พรุ่งนี้หลังเลิกงานผมต้องไปเมืองหลวงมณฑลสักเที่ยว นัดกับเพื่อนร่วมรุ่นที่อยู่เมืองหลวงมณฑลไว้ มีธุระเรื่องงานนิดหน่อย สุดสัปดาห์นี้ผมไม่อยู่บ้านนะครับ" หลี่ซิวหยวนมองพ่อพลางพูด

หลี่เจี้ยนกั๋วพยักหน้าแล้วกลับเข้าห้องไป สักครู่ก็ถือซองจดหมายซองหนึ่งออกมา

"พ่อครับ"

"นี่คือ"

"ก่อนหน้านี้ลูกบอกว่าเอาเงินไปลงในตลาดหุ้นหมดแล้ว ในตัวก็ไม่มีเงิน พอทำงานแล้วก็มีงานสังสรรค์มาก ที่บ้านเราก็ไม่มีเส้นสายอะไร ในเรื่องงานพ่อช่วยลูกไม่ได้ แต่การเติมเงินใช้จ่ายให้บ้างก็ยังพอทำได้ เงินห้าพันหยวนนี้ลูกเอาไปใช้ก่อน" หลี่เจี้ยนกั๋วยื่นซองจดหมายให้หลี่ซิวหยวนผู้เป็นลูกชาย

เขาเป็นคนซื่อ แต่ก็มองอะไรได้กระจ่างมาก ไม่ใช่ว่าพอลูกชายสอบเป็นข้าราชการได้แล้วจะหนุนหมอนสูงไร้กังวลได้ การทำงานอยู่ในหน่วยงานก็ไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น เพื่อนร่วมงานฐานะทางบ้านเป็นอย่างไร บ้านตัวเองฐานะเป็นอย่างไร

สิ่งที่ช่วยได้ก็ยังต้องพยายามช่วยสักมือ

"พ่อครับ อันนี้..." หลี่ซิวหยวนอ้าปากอยากจะปฏิเสธ แต่การไปทำธุระที่เมืองหลวงมณฑลนั้น มีเงินติดตัวเหลือเฟือย่อมดีกว่าแน่นอน

ไม่ใช่เรื่องของกำนัลอะไร แต่เรื่องเลี้ยงข้าวอะไรทำนองนี้ ก็ตระหนี่ไม่ได้ทั้งนั้น

"เก็บไว้เถอะ พ่อไม่มีความสามารถอะไร ทำได้แค่ลากเส้นบะหมี่ให้คนกิน แต่ขอเพียงลูกอยู่สบาย พ่อก็สบายใจแล้ว" หลี่เจี้ยนกั๋วตบไหล่หลี่ซิวหยวน แล้วลุกขึ้นกลับเข้าห้องไป

หลี่ซิวหยวนกำซองจดหมายในมือไว้ ชั่วขณะหนึ่งเบ้าตาก็แดงก่ำขึ้นมา

ครู่ใหญ่จึงสูดจมูกแล้วลุกขึ้นกลับเข้าห้องไป

คืนนั้นหลี่ซิวหยวนแก้ต้นฉบับจนถึงดึกดื่น ตอนเช้าตื่นขึ้นมาไปถึงหน่วยงานก็เกือบสาย อันที่จริงก็ไม่นับว่าสาย แค่มาถึงแบบเฉียดเส้นเวลาเข้างานพอดี

เพียงแต่คนอื่นมาถึงเร็วกว่า ตอนที่หลี่ซิวหยวนมาถึง คนอื่นก็อยู่กันครบแล้ว ยกเว้นอู๋อีอี กระทั่งชวีฮุยก็ยังรออยู่ในสำนักงาน

ชำเลืองมองหลี่ซิวหยวนแวบหนึ่ง ชวีฮุยหัวเราะเย็นหนึ่งเสียง แต่กลับไม่กล้าพูดอะไร ยังไงเสียเมื่อวานก็รู้แล้วว่าหลี่ซิวหยวนไม่ใช่คนที่จะแหย่ได้ง่ายๆ

"วันนี้เป็นวันศุกร์ ทุกคนเก็บงานที่อยู่ในมือให้เรียบร้อย งานเฉพาะเจาะจงผมจะไม่มอบหมายแล้ว ตรงนี้ผมขอเตือนทุกคนไว้ว่า ในเรื่องงานต้องมีจิตสำนึกของตัวเอง วันจันทร์หน้าจะรายงานงานของสัปดาห์นี้ ใครมีปัญหาในเรื่องงาน อย่ามาโทษว่าผมไม่ได้เตือนไว้ล่วงหน้า"

พอชวีฮุยพูดจบก็ให้ทุกคนไปทำงาน เพียงแต่ตลอดวันนี้ ชวีฮุยกลับไม่มีทีท่าจะออกไปไหน คอยเดินวนมาที่ห้องทำงานใหญ่ฝั่งนี้อยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคนก็ไม่กล้าเข้ามาคุยกับหลี่ซิวหยวน

ถือว่าเป็นการโดดเดี่ยวหลี่ซิวหยวนในระดับหนึ่ง

ทว่าหลี่ซิวหยวนกลับไม่แคร์เลยแม้แต่น้อย พอดีได้เอาต้นฉบับที่แก้ไขเสร็จแล้วมาไล่อ่านอีกรอบ แล้วสั่งพิมพ์ออกมาด้วยเครื่องพิมพ์ของหน่วยงาน

จากนั้นก็ยืนยันเวลาและสถานที่กินข้าวตอนเย็นกับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย

ตอนกินข้าวกลางวัน หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางถึงเพิ่งได้มารวมกลุ่มกับหลี่ซิวหยวน

"ซิวหยวน เมื่อคืนนายคุยกับอู๋อีอีเป็นอย่างไรบ้าง เธอเต็มใจช่วยหาทางให้นายไหม" หวังจื้อเทาถามพลางลดเสียงลงระหว่างกินข้าว

"ผมไม่ได้ให้เธอช่วยครับ" หลี่ซิวหยวนส่ายหน้า

"นาย..." หวังจื้อเทาถอนหายใจ

ตอนบ่าย หลี่ซิวหยวนก็เริ่มใจลอยอยู่บ้าง พอใกล้ห้าโมงเย็น หลี่ซิวหยวนก็เก็บเอกสารหนึ่งฉบับ แล้วบอกหวังจื้อเทาไว้หนึ่งคำว่า "พี่หวัง ผมออกไปวิ่งงานขอลายเซ็นที่หน่วยงานอื่นหน่อยนะครับ ขอไปก่อนสักหน่อย"

"เวลานี้แล้วนาย..." หวังจื้อเทาถึงกับชะงักไปหนึ่งจังหวะ ถึงเพิ่งได้สติว่าหลี่ซิวหยวนจะไปก่อนเวลาสักหน่อย

"ได้ นายไปเถอะ ถ้าผู้บังคับบัญชาถาม พี่จะบอกไปแบบนี้"

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า เก็บข้าวของออกจากประตูแล้วมุ่งตรงไปยังสถานีขนส่ง ทันรถโดยสารเที่ยวสุดท้ายเวลาห้าโมงเย็นที่ไปเมืองหลวงมณฑลจงเป่ยพอดี

ซื้อตั๋วขึ้นรถแล้ว หลี่ซิวหยวนถึงเพิ่งถอนหายใจยาวออกมาได้

ระยะทางจากอำเภอหวงหยวนถึงเมืองหลวงมณฑลจงเป่ยไม่ถือว่าไกลนัก อันที่จริงก็แค่ร้อยกว่าเกือบสองร้อยกิโลเมตรเท่านั้น ส่วนจะใช้เวลาเท่าไหร่ถึงนั้น หลักๆ ก็ดูว่าคนขับจะขับเร็วแค่ไหน

ถ้าคนขับขับเร็วหน่อย ก็อาจถึงในหนึ่งชั่วโมงสี่สิบนาที ถ้าขับช้าหน่อยก็สองชั่วโมงเหมือนกัน

ในตอนนี้ระเบียบการควบคุมของสถานีขนส่งยังไม่เข้มงวดเท่ายุคหลัง ในยุคหลังนั้นรถโดยสารขนาดใหญ่ล้วนติดตั้งระบบระบุตำแหน่ง มีการกำหนดความเร็วในการวิ่งบนทางด่วนของรถโดยสารสาธารณะ พอวิ่งเกินความเร็วเมื่อไหร่ ศูนย์ควบคุมก็จะเตือนทันที

แต่ตอนนี้ยังไม่มีสิ่งนี้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับอารมณ์ของคนขับล้วนๆ

เห็นได้ชัดว่าวันนี้อารมณ์ของคนขับถือว่าดีทีเดียว ขับไม่เร็วไม่ช้า พอถึงหกโมงสี่สิบนาที รถก็มาถึงสถานีขนส่งของเมืองหลวงมณฑล หลี่ซิวหยวนออกจากสถานีแล้วก็เรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังที่อยู่ที่คังอวี่เซวียนส่งมาให้ทันที

พอถึงที่ หลี่ซิวหยวนก็ลงจากรถแท็กซี่แล้วมองดูรอบๆ หน้าร้านอาหารร้านนี้ดูแล้วตกแต่งได้ใช้ได้ทีเดียว หลี่ซิวหยวนเดินเข้าไปในร้านอาหารแล้วโทรศัพท์หาคังอวี่เซวียน

คังอวี่เซวียนออกมาจากห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

"โอ้โฮ ซิวหยวน เพื่อนเก่า ไม่ได้เจอกันนานเลย ไม่ได้เจอกันนานเลย" บนใบหน้าของคังอวี่เซวียนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"หัวหน้าห้องคนเก่า ไม่ได้เจอกันนานเลย คิดถึงมากนะ ดูนายสิ ยังหล่อเหมือนเดิม ไม่เสียแรงที่เป็นหนุ่มหล่อประจำสถาบันของห้องเรา" หลี่ซิวหยวนพูด

"ฮ่าๆ ไหนล่ะ ไหนล่ะ เราสองคนไม่แพ้กันหรอก สองยอดคนร่วมสมัยต่างหาก" คังอวี่เซวียนพูดหยอกล้อ

สองคนทักทายกันแล้วนั่งลงในห้องส่วนตัว จะเรียกว่าห้องส่วนตัวก็ไม่เชิง อันที่จริงเป็นเพียงห้องกึ่งปิดเท่านั้น

"เพื่อนเก่าตอนนี้ทำอะไรอยู่" คังอวี่เซวียนถามพลางยิ้ม ขณะที่ชงชาให้หลี่ซิวหยวน

นี่คือคนที่ก้าวเข้าสู่สังคมแล้ว เอ่ยปากประโยคแรกคือตอนนี้ทำงานอะไร ถ้าให้ความสำคัญกับมิตรภาพเพื่อนร่วมรุ่นมากกว่านี้สักหน่อย โดยทั่วไปแล้วประโยคแรกจะเป็น "นายมาจงเป่ยมีธุระอะไร"

"ทำงานอยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอของเราครับ" หลี่ซิวหยวนพูดพลางส่งบุหรี่ให้คังอวี่เซวียนหนึ่งมวน

ในแววตาของคังอวี่เซวียนมีความประหลาดใจอยู่บ้าง ชำเลืองมองหลี่ซิวหยวนแวบหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เข้มข้นขึ้นอีกหลายส่วน "ไปได้สวยนี่ ได้ไปทำงานที่สำนักงานรัฐบาล สองสำนักหนึ่งคณะกรรมการ นี่คือหน่วยงานที่มีอำนาจมากที่สุดในอำเภอเลยนะ วันไหนได้เป็นผู้บังคับบัญชาแล้ว อย่าลืมพวกเราเพื่อนเก่าเหล่านี้ล่ะ"

"เอ๊ะ หัวหน้าห้องคนเก่า นี่นายล้อผมเล่นแล้ว ผมก็แค่ทำงานให้พออยู่พอกิน หวังความมั่นคงเท่านั้นเอง" หลี่ซิวหยวนรีบพูดถ่อมตัว

"อ้อ แล้วนายกับแฟนสาวจากห้องข้างๆ คนนั้นจะแต่งงานกันเมื่อไหร่ ตอนแต่งงานอย่าลืมแจ้งพวกเราเพื่อนเก่าด้วยล่ะ ถึงตอนนั้นฉันจะรวบรวมเพื่อนร่วมรุ่นที่อยู่เมืองหลวงมณฑล ไปร่วมสร้างความคึกคักให้นาย" คังอวี่เซวียนถามพลางยิ้ม

หลี่ซิวหยวนได้ยินก็ทำหน้าขื่นขม เขารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นคำถามนี้ จึงถอนหายใจอย่างจนใจแล้วพูดว่า "เลิกกันแล้ว"

"เลิกกันแล้วหรือ เรื่องเป็นอย่างไร นายคงไม่ใช่แบบที่คนอื่นเขาว่ากันใช่ไหม ดาบแรกหลังขึ้นฝั่ง" คังอวี่เซวียนถามแบบดูเหมือนล้อเล่น แต่ก็จริงจังอยู่ในที