บทที่ 62 คุณค่าทางอารมณ์

คังอวี่เซวียนไม่ได้โง่ การที่หลี่ซิวหยวนมาเมืองหลวงมณฑลเพื่อหาตัวเองย่อมต้องมีธุระแน่นอน เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยนั่นแหละ พอมีเรื่องแล้วยังนึกถึงเขาผู้เป็นหัวหน้าห้องคนนี้ ในใจเขาก็ไม่ได้ข้องใจอะไร

ไม่อย่างนั้นก็คงไม่จัดการแบบนี้

แต่ในเมื่อตัวเองยังใส่ใจในมิตรภาพเพื่อนร่วมรุ่นนี้ ก็ย่อมอยากให้คนอื่นใส่ใจในภายภาคหน้าเช่นกัน ถ้าหลี่ซิวหยวนเป็นแบบที่ว่า ดาบแรกหลังขึ้นฝั่ง ฟันคนในดวงใจก่อน

คนที่แม้แต่แฟนสาวยังทิ้งได้ การจะช่วยหรือไม่ช่วยก็ต้องพิจารณาให้ดีสักหน่อยแล้ว

หลี่ซิวหยวนยิ้มขื่น แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังหนึ่งรอบ

คังอวี่เซวียนมองสภาพของหลี่ซิวหยวนแล้วก็เชื่ออยู่หลายส่วน ยังไงเสียตอนอยู่มหาวิทยาลัย หลี่ซิวหยวนก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักเดียวใจเดียว เพื่อแฟนสาวคนนั้นก็ทุ่มเทไปมากมาย

"เฮ้อ พอเถอะ ซิวหยวน คิดให้ตกเสียเถอะ สุดขอบฟ้าที่ไหนเล่าจะไร้ดอกหญ้าหอม การมองคนออกเร็วก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน" คังอวี่เซวียนมองหลี่ซิวหยวนพลางปลอบใจ

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า "ผ่านไปหมดแล้วครับ ก็ถือว่ามองคนไม่ทะลุก็แล้วกัน ตอนหนุ่มๆ ใครบ้างจะไม่เคยรักผิดคน"

"ฮ่าๆ นั่นสิ ในห้องเรา คนที่ฉันชื่นชมที่สุดก็คือนายนี่แหละ ยกขึ้นได้ วางลงได้ สมเป็นลูกผู้ชาย" คังอวี่เซวียนพูด พอดีกับที่พนักงานเสิร์ฟยกอาหารมาครบพอดี คังอวี่เซวียนจึงคิดจะรินเหล้า

แต่กลับถูกหลี่ซิวหยวนห้ามไว้

"เดี๋ยวก่อนๆ ผมต้องถ่ายรูปส่งลงกลุ่มแชทคิวคิวของเพื่อนร่วมรุ่นเราก่อน หัวหน้าห้องคนเก่าเลี้ยงรับรองขนาดนี้ ผมก็ต้องให้พวกเขาอิจฉาสักหน่อย" หลี่ซิวหยวนพูดพลางยิ้ม

ก็เพราะตอนนี้ยังไม่มีฟีดวงเพื่อนนี่เอง ไม่อย่างนั้นเขาต้องโพสต์ลงฟีดวงเพื่อนแน่นอน

"ไม่จำเป็นหรอก..." ในใจคังอวี่เซวียนสั่นไหวไม่น้อย การที่เขาเลี้ยงรับรองหลี่ซิวหยวนนั้นไม่ได้เพื่อจะโอ้อวดอะไร แต่ถ้าหลี่ซิวหยวนเต็มใจให้ตัวเองได้โอ้อวดต่อหน้าเพื่อนร่วมรุ่นสักหน่อย แน่นอนว่ายิ่งดีเข้าไปใหญ่

"เอ๊ะ ผมต้องอวดสักหน่อยสิ เหล้าดีอาหารดีเต็มโต๊ะขนาดนี้" หลี่ซิวหยวนถ่ายรูปทันที แล้วส่งลงในกลุ่มแชทคิวคิวของเพื่อนร่วมรุ่น พร้อมเขียนข้อความว่า ขอบคุณหัวหน้าห้องคนเก่าที่เลี้ยงรับรอง เหล้าดีอาหารดีขนาดนี้ หัวหน้าห้องก็คือหัวหน้าห้องวันยังค่ำ

อันที่จริงนี่ที่ไหนกันเล่าที่เขาอยากโอ้อวด แต่เป็นการอยากให้คังอวี่เซวียนผู้เป็นหัวหน้าห้องได้โอ้อวดต่างหาก พร้อมกันนั้นก็เป็นการยกคังอวี่เซวียนขึ้นหิ้งแบบแนบเนียนไปในตัว

พอหลี่ซิวหยวนส่งรูปนี้ไป ในกลุ่มก็มีคนออกมาพูดกันทันที ส่วนใหญ่ล้วนยกยอหัวหน้าห้อง บางคนบอกว่าคราวหน้าไปเมืองหลวงมณฑลก็ขอการต้อนรับแบบนี้บ้าง บางคนบอกว่าหัวหน้าห้องใจกว้าง

คังอวี่เซวียนมองข้อความในกลุ่ม แล้วถ่อมตัวไปสองสามประโยค แต่สีหน้ากลับหักหลังเขา ตอนนี้ยังไม่มีคำว่าคุณค่าทางอารมณ์ ไม่อย่างนั้นแล้วคังอวี่เซวียนก็จะรู้ว่า หลี่ซิวหยวนไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลย เอามาแค่ปากมากินข้าวเท่านั้น แต่กลับมอบคุณค่าทางอารมณ์ให้อย่างเต็มเปี่ยม

ทั้งที่คนที่จ่ายเงินคือคังอวี่เซวียน แต่คังอวี่เซวียนกลับรู้สึกว่าเงินก้อนนี้จ่ายไปอย่างคุ้มค่า

สองคนยกจอกแลกจอกดื่มกัน คุยกันถึงเรื่องราวสมัยมหาวิทยาลัยในตอนนั้น คังอวี่เซวียนก็สังเกตเห็นเช่นกันว่า หลี่ซิวหยวนคนนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับตอนเรียนมหาวิทยาลัย

ในช่วงมหาวิทยาลัยสองคนเคยติดต่อกันมาบ้าง หลี่ซิวหยวนยังไม่ได้พูดเก่งคล่องแคล่วขนาดนี้ ตัวคนออกจะเงียบขรึมอยู่หน่อย

แต่ตอนนี้พอคุยกันแล้ว พูดจาน่าฟังสบายใจมาก ยิ่งคุยยิ่งสนุก นี่แสดงว่าอะไร ไม่ใช่ว่าสองคนถูกชะตากันมากมายอะไร ถ้าถูกชะตากันจริง ตอนอยู่มหาวิทยาลัยก็ควรจะเป็นเพื่อนสนิทกันไปแล้ว

อธิบายได้เพียงว่า หลี่ซิวหยวนถูกหล่อหลอมขึ้นมาจริงๆ ในสำนักงานรัฐบาลอำเภอ

พอเหล้าผ่านไปสามรอบ อาหารผ่านไปห้ารส คังอวี่เซวียนก็ถามหลี่ซิวหยวนขึ้นเอง "ซิวหยวน การมาเมืองหลวงมณฑลครั้งนี้ของนายมีธุระอะไรหรือเปล่า"

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า "หัวหน้าห้องครับ ผมมาหาคุณเพราะมีธุระจริงๆ เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมทำงานอยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอใช่ไหมครับ เอกสารเกี่ยวกับการก่อสร้างชนบทใหม่ที่ระดับมณฑลส่งลงมา พอดีผมเป็นคนรับผิดชอบส่งสำเนาให้ตำบลต่างๆ ผมอ่านเอกสารการก่อสร้างชนบทใหม่นี้แล้วก็รู้สึกสะเทือนใจมาก

เพราะบ้านเกิดของผมก็เป็นชนบทในต่างจังหวัดครับ..."

ภูมิหลังครอบครัวของหลี่ซิวหยวนนั้นสลับสับเปลี่ยนได้ตามใจ ตอนสัมภาษณ์ก็เป็นทายาทรุ่นสามของนักปฏิวัติได้ แต่พอเขียนบทความก็กลายเป็นคนบ้านเกิดในชนบทได้

แต่เรื่องนี้หลี่ซิวหยวนก็ไม่ได้โกหกจริงๆ บ้านเกิดของเขาอยู่ในชนบทจริง เพียงแต่ตั้งแต่รุ่นพ่อเป็นต้นมาก็ย้ายเข้าเมืองแล้ว จึงมีเพียงตอนเด็กๆ ที่จะกลับไปชนบทในช่วงเทศกาล พอปู่กับย่าเสียชีวิตแล้ว จำนวนครั้งที่กลับไปก็นับได้ไม่กี่ครั้ง

"ดังนั้นผมจึงเขียนบทความไว้ชิ้นหนึ่ง อยากขอให้เพื่อนเก่าช่วยตรวจแก้ให้หน่อยครับ" หลี่ซิวหยวนพูดพลางหยิบต้นฉบับออกมาจากกระเป๋า ส่งให้คังอวี่เซวียน คังอวี่เซวียนชำเลืองมองหลี่ซิวหยวนแวบหนึ่ง

รับต้นฉบับที่หลี่ซิวหยวนยื่นมา แต่ไม่ได้อ่านต้นฉบับก่อน กลับถามด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มว่า "ซิวหยวน นายนี่ข่าวสารว่องไวมากนะ รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าฉันทำงานอยู่ที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล"

"ฮ่าๆ ผมใส่ใจเพื่อนเก่ามาตลอด คอยติดตามอยู่ครับ" หลี่ซิวหยวนพูดอย่างคลุมเครือ

คังอวี่เซวียนรับต้นฉบับมาแล้วเริ่มอ่าน อันที่จริงตอนแรกคังอวี่เซวียนไม่ได้ใส่ใจนัก เขาคิดว่าหลี่ซิวหยวนอาจไม่รู้ถึงคุณค่าของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล การอยากตีพิมพ์อะไรสักอย่างนั้น หนังสือพิมพ์อื่นยังพอไหว

แต่คุณค่าของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลนั้น ที่ไหนจะเป็นสิ่งที่คนหนุ่มที่เพิ่งเริ่มทำงานอย่างเขาจะขึ้นไปได้ โดยเฉพาะเมื่อยังเกี่ยวข้องกับเรื่องนโยบายอีก

ทว่าพอรับต้นฉบับมา เพียงมองชื่อเรื่องแวบเดียว แววตาของคังอวี่เซวียนก็สว่างวาบขึ้นมา

"การขบคิดและการค้นหาบางประการเกี่ยวกับการก่อสร้างชนบทใหม่ในระดับอำเภอ"

ชื่อเรื่องนี้เหมือนบทความที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลของพวกเขาได้เลย อีกทั้งการเลือกใช้คำนี้ก็ทำให้คังอวี่เซวียนพอใจมาก การขบคิดและการค้นหา สองคำนี้ใช้ได้ดีมาก เหมาะกับสถานะของหลี่ซิวหยวนที่เป็นคนหนุ่มเพิ่งเริ่มทำงาน

หลี่ซิวหยวนคนนี้มีของอยู่บ้างจริงๆ มิน่าเล่าถึงกล้าถือต้นฉบับมาหาตัวเอง พออ่านต่อไป คังอวี่เซวียนก็เริ่มจริงจังขึ้นมา เนื้อหาหลายอย่างในนั้นที่เขียนไว้ คังอวี่เซวียนอ่านแล้วก็ยังรู้สึกว่าดีทีเดียว ไม่นานก็อ่านต้นฉบับจบ

คังอวี่เซวียนมองหลี่ซิวหยวนแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ต้นฉบับนี้เขียนได้ดีมาก มีเนื้อหา แต่นี่เป็นเพียงในสายตาของฉันที่มองว่าดี"

"ขอบคุณครับหัวหน้าห้อง" หลี่ซิวหยวนพยักหน้า เขาก็เข้าใจความหมายของคังอวี่เซวียน

"หัวหน้าห้องครับ ผมรู้ว่าเรื่องนี้มีความยาก คุณว่าควรทำอย่างไรดี ช่วยชี้แนะผมหน่อยได้ไหมครับ"

อันที่จริงสิ่งที่หลี่ซิวหยวนคิดไว้คือการอาศัยคังอวี่เซวียนเชิญหัวหน้ากองบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลมา หรือไม่ก็ผู้บังคับบัญชาคนอื่น แต่คำพูดนี้พูดตรงๆ ไม่ได้ จำเป็นต้องมอบอำนาจการตัดสินใจให้คังอวี่เซวียน ไม่อย่างนั้นแล้ว การที่ตัวเองผลีผลามเอ่ยเรื่องนี้ออกมา ก็เท่ากับ "นายกำลังจะสอนฉันทำงานหรือ"

"ซิวหยวน เราเป็นเพื่อนเก่ากัน นายบอกความจริงก้นบึ้งกับฉันก่อน ของชิ้นนี้นายเขียนเองจริงๆ หรือ" คังอวี่เซวียนมองหลี่ซิวหยวนพลางพูดด้วยความสงสัยอยู่บ้าง บทความนี้เขาอ่านแล้วรู้สึกว่าดี ดีมากด้วย แต่นี่เป็นคนหนุ่มที่เพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน กลับมีวิสัยทัศน์แบบนี้ เขียนบทความแบบนี้ออกมาได้ เขาจึงสงสัยอยู่บ้าง