บทที่ 63 ศาสตร์แห่งการให้

อาหารในห้องกึ่งปิดเย็นไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่เหล้ากลับดื่มกันจนถึงจุดที่กำลังได้ที่ ใบหน้าของหลี่ซิวหยวนกับคังอวี่เซวียนต่างแดงระเรื่อขึ้นมาบ้าง

"หัวหน้าห้อง นี่ดูถูกคนกันหรือเปล่าครับ บทความนี้มีตรงไหนที่ผิดแผกไปหรือ" หลี่ซิวหยวนย้อนถามคังอวี่เซวียนพลางยิ้มตาหยี อันที่จริงในใจเขาเข้าใจดีว่าคังอวี่เซวียนกังวลเรื่องอะไร

ก็ไม่พ้นความกังวลว่าบทความนี้ไม่ได้เขียนเอง แต่เอาบทความที่คนอื่นเขียนมาลงชื่อตัวเอง ซึ่งอาจเข้าข่ายการลอกเลียนผลงาน

ใช่ ถ้าว่ากันตามตัวบทความแล้ว เขียนได้เจนจัดเกินไปจริงๆ ไม่เหมือนสิ่งที่คนเพิ่งเริ่มทำงานจะเขียนออกมาได้ กลับเหมือนบทความที่เขียนโดยคนที่อยู่ในระบบราชการและคลุกคลีอยู่ในระดับฐานรากมาหลายปีมากกว่า

ในจุดนี้ คังอวี่เซวียนสงสัยได้ไม่ผิดเลยจริงๆ สาเหตุที่หลี่ซิวหยวนเขียนบทความแบบนี้ออกมาได้ ก็เกี่ยวข้องกับการทำงานในระดับฐานรากสิบกว่าปีในชาติก่อนจริงๆ

แต่บทความนี้หลี่ซิวหยวนเขียนเองแน่นอน ในจุดนี้หลี่ซิวหยวนไม่มีอะไรต้องรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

"ซิวหยวน นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น..."

"หัวหน้าห้อง ผมสามารถใช้เกียรติของผมรับประกันได้ว่า บทความชิ้นนี้ผมเขียนเองแน่นอน ไม่มีใครมีส่วนร่วมเลย คุณคือคนแรกที่ได้เห็นบทความชิ้นนี้นอกจากตัวผมเอง" หลี่ซิวหยวนพูด

"ดี ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ซิวหยวน ฉันเชื่อนาย" คังอวี่เซวียนพยักหน้า ในเมื่อหลี่ซิวหยวนพูดยืนยันหนักแน่นขนาดนี้ เขาก็ไม่แคร์แล้ว ยังไงเสียถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในภายหลัง ผลที่ตามมาก็เป็นหลี่ซิวหยวนที่ต้องแบกรับ

"งั้นเอาแบบนี้ บทความชิ้นนี้ยังต้องขอให้อาจารย์ในแผนกของเราช่วยตรวจสอบให้อีกที" คังอวี่เซวียนพูด นี่เป็นคำพูดแบบอ้อมๆ อันที่จริงก็คือดูว่าจะตีพิมพ์ขึ้นไปได้หรือไม่

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า "หัวหน้าห้อง ระหว่างเรานี้ผมไม่เกรงใจแล้วกัน ต้องเตรียมอะไรบ้างช่วยบอกผมสักหน่อยได้ไหมครับ เช่นอาจารย์ท่านนี้ชอบของอะไร รสชาติอาหารเป็นอย่างไร"

คังอวี่เซวียนชำเลืองมองหลี่ซิวหยวนด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ซิวหยวน ปีเดียวไม่ได้เจอกัน ตอนนี้นายลื่นไหลมากเลยนะ อาจารย์ชอบอะไรหมายความว่าอย่างไร นายยังจะให้ของกำนัลอีกหรือ"

คนทั่วไปเมื่อเจอการซักถามแบบนี้ ถ้าหน้าบางสักหน่อยก็คงกระอักกระอ่วนจนแทบตาย แต่หลี่ซิวหยวนไม่เหมือนกัน

เขาหัวเราะ "เหอะๆ" แล้วพูดว่า "หัวหน้าห้อง พูดแบบนั้นไม่ได้นะครับ ของกำนัลไม่ของกำนัลอะไรกัน ก็แค่น้ำใจนิดหน่อย การขอให้อาจารย์ช่วยตรวจสอบและตรวจแก้ให้ ค่าน้ำหมึกสักนิดหน่อย น้ำใจสักนิดหน่อย ก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่หรือครับ"

"ฮ่าๆ ซิวหยวน นายเปลี่ยนไปจริงๆ ด้วย" คังอวี่เซวียนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ยกจอกเหล้าขึ้นดื่มกับหลี่ซิวหยวนอีกจอก ท่าทีต่อหลี่ซิวหยวนก็สนิทสนมขึ้นอีกหลายส่วน

ไม่ใช่ว่าความบริสุทธิ์ใจร้อนแรงแบบนักศึกษาไม่ดี และก็ไม่ใช่ว่าความลื่นไหลเจนโลกนั้นดี แต่ในสังคมนี้ คนที่ลื่นไหลเจนโลกย่อมเดินไปได้ไกลกว่าคนที่บริสุทธิ์ใจร้อนแรง

ตอนนี้หลี่ซิวหยวนลื่นไหลในเรื่องมารยาทและวิถีทางโลกขนาดนี้ ในอนาคตก็ย่อมเดินไปได้ไกลกว่า

"เฮ้อ หัวหน้าห้อง คนเราล้วนเปลี่ยนไปทั้งนั้น พอก้าวออกจากรั้วโรงเรียนแล้วก็ไม่เหมือนตอนอยู่โรงเรียน โหดร้ายมาก ถ้าคุณไม่เปลี่ยน ชีวิตก็จะสอนคุณให้เป็นคน" หลี่ซิวหยวนพูดอย่างรู้สึกสะเทือนใจ

"ใช่สินะ แต่นายเปลี่ยนได้ลื่นไหลเกินไปหน่อยนะ" คังอวี่เซวียนพูดหยอกล้อ

หลี่ซิวหยวนยิ้ม ลื่นไหลหรือ แลกมาด้วยเวลาสิบกว่าปีในชาติก่อนนะ ถ้ายังลื่นไหลกว่านี้ไม่ได้อีก ก็คงเรียกว่าหัวไม่เปิดแล้ว

"แต่อาจารย์บรรณาธิการที่ฉันเตรียมจะเชิญมาคนนี้ ไม่ต้องเตรียมของพวกนั้นหรอก ท่านถือเป็นผู้ใหญ่ในครอบครัวฉัน จึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันตามมารยาท ส่วนสถานที่กินข้าว ฉันนัดคนไว้แล้ว เดี๋ยวจะบอกนาย" คังอวี่เซวียนมองหลี่ซิวหยวนพลางพูด

หลี่ซิวหยวนพยักหน้าโดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม

หลังกินข้าวเสร็จ หลี่ซิวหยวนก็หาโรงแรมแห่งหนึ่งแถวร้านอาหารพักค้างคืน เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมาก็รอข่าวจากคังอวี่เซวียน กว่าจะได้รับโทรศัพท์จากคังอวี่เซวียนก็เกือบเที่ยง

บอกว่านัดคนไว้เรียบร้อยแล้ว สถานที่กินข้าวก็จองไว้แล้ว ให้หลี่ซิวหยวนไม่ต้องจัดการอะไร เขาจะจัดการเอง

ในโทรศัพท์ หลี่ซิวหยวนยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าวงข้าวเย็นนี้ตัวเองต้องเป็นคนรับผิดชอบให้ได้ แต่คังอวี่เซวียนไม่ยอมสักที บอกว่าเมืองจงเป่ยเป็นพื้นที่ของเขา เมื่อไหร่ที่ไปถึงอำเภอหวงหยวน ค่อยให้หลี่ซิวหยวนต้อนรับก็พอ

เวลาที่นัดกันไว้คือหกโมงเย็น

พอวางสายแล้ว หลี่ซิวหยวนก็รีบเก็บของออกไปทันที ถึงในโทรศัพท์คังอวี่เซวียนจะบอกแล้วว่าเขาจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้หลี่ซิวหยวนรับผิดชอบ แต่ถ้าไม่เตรียมอะไรเลยจริงๆ นั่นก็คือการไม่รู้ประสีประสา

ทว่าการเตรียมนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก อย่างแรกคือคังอวี่เซวียนจองร้านอาหารไว้แล้ว การแย่งจ่ายเงินเป็นเรื่องหนึ่ง แต่เจ้าคงพูดไม่ได้ว่าจะเปลี่ยนไปที่หรูกว่านี้เลย

หลี่ซิวหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่ายังไงก็ต้องมีของกำนัลสักหน่อย

ถึงคังอวี่เซวียนจะบอกแล้วว่าอาจารย์บรรณาธิการท่านนี้เป็นผู้ใหญ่ในครอบครัวเขา ไม่จำเป็นต้องให้ของกำนัล แต่คำพูดนี้ฟังไว้เฉยๆ ก็พอ ของกำนัลมากไม่มีใครโกรธ การให้ของกำนัลจะเกิดปัญหาอะไรได้

คำตอบคือเกิดได้แน่นอน คนที่ให้ของกำนัลแล้วเกิดเรื่องก็มีไม่น้อย เรื่องที่ทำได้อยู่แล้วกลับทำไม่ได้ก็มีมาก การให้ของกำนัลนั้นเป็นศาสตร์แขนงหนึ่ง และแก่นแท้ของศาสตร์แขนงนี้ก็คือการให้ตรงกับสิ่งที่เขาชอบ

คังอวี่เซวียนบอกแล้วว่านี่เป็นผู้ใหญ่ในครอบครัว ถ้าตัวเองให้เงินไปตรงๆ ก็เท่ากับตบหน้าเขา ย่อมไม่เหมาะสมแน่นอน

ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้เป็นสิ่งของ ส่วนการให้สิ่งของนั้น ตอนที่ตัวเองมาก็ไม่ได้เตรียมของขึ้นชื่อประจำถิ่นอะไรมาด้วย อีกทั้งการให้ของขึ้นชื่อประจำถิ่นก็มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง คือเป็นเพียงการแสดงน้ำใจเท่านั้น มีแต่ความรู้สึกอยู่บ้าง แต่ในความเป็นจริงกลับไม่มีมูลค่าอะไรเลย

ยังไงก็ต้องซื้อของสักอย่าง การซื้อของไปให้คนนั้นต้องให้ตรงกับสิ่งที่เขาชอบ แต่ตอนนี้คังอวี่เซวียนไม่ได้บอกตัวเองว่าอาจารย์บรรณาธิการท่านนี้ชอบของอะไร จึงทำได้เพียงให้ของที่คนทั่วไปรับได้

เช่นบุหรี่ เหล้า และชา ซึ่งเป็นของแข็งที่แลกเปลี่ยนได้ ให้ที่ไหนก็ไม่มีทางผิดพลาด โดยเฉพาะบุหรี่กับเหล้า ซึ่งในระดับหนึ่งก็เป็นเสมือนเงินตราที่หมุนเวียนได้ แต่การให้ของพวกนี้กลับดูเชยเกินไปหน่อย

สุดท้ายหลี่ซิวหยวนตัดสินใจให้ปากกาหมึกซึม เป็นปากกาหมึกซึมชั้นสูง อย่างแรกคือไม่เชย อย่างที่สองคือผลของการให้เห็นได้ทันตา หลี่ซิวหยวนวิ่งวุ่นอยู่ในเมืองจงเป่ยเกือบสี่ชั่วโมง หกเจ็ดแห่ง ถึงเพิ่งเจอร้านจำหน่ายปากกาหมึกซึมชั้นสูงสักร้านหนึ่ง

เพียงแต่พอไปถึงที่ พอหลี่ซิวหยวนมองปุ๊บก็เริ่มด่าออกมาทันที นี่มันแพงชะมัดจริงๆ ยี่ห้อที่คุ้นหูอย่างมงบล็อง รุ่นพื้นฐานก็ปาไปหมื่นกว่าแล้ว รุ่นจำกัดจำนวนยิ่งต้องหลายหมื่นหยวน

นี่ไม่ต้องพูดถึงปีสองพันห้าในตอนนี้ ต่อให้ผ่านไปอีกยี่สิบปีก็ยังจ่ายไหวยากอยู่ดี

แล้วยังมีปากกาปาร์กเกอร์ รุ่นมาตรฐานเม็ดถั่วแดงราคาห้าพันห้า รุ่นเงินแท้แกะสลักลายปาไปหมื่นกว่าเลย เพลิแกนถูกลงมาหน่อย แต่รุ่นปลายปากกาทองก็ยังสี่พันกว่าถึงห้าพันหยวน

ไม่ใช่ว่าหลี่ซิวหยวนเสียดายเงิน แต่ไม่มีเงินจริงๆ ต่างหาก เดือนที่แล้วได้เงินเดือนมาราวหนึ่งพันหยวน บวกกับเงินห้าพันหยวนที่พ่อให้ รวมทั้งหมดก็หกพันกว่าหยวน

เท่านี้ยังซื้อปากกาหมึกซึมสักด้ามไม่ไหวเลย

สุดท้ายหลี่ซิวหยวนก็คิดว่าต้องรักชาติไว้ก่อน จึงซื้อปากกาหมึกซึมยี่ห้อวีรบุรุษมาสองด้าม ด้ามหนึ่งเป็นปากกาปลายทองคำสิบแปดกะรัต ราคาหนึ่งพันสองร้อยหยวน อีกด้ามหนึ่งเป็นรุ่นที่ระลึกครบรอบ ราคาสองพันห้าร้อยหยวน เป็นรุ่นชุบทองแกะสลักลาย

ด้ามหนึ่งให้อาจารย์บรรณาธิการท่านนั้น อีกด้ามหนึ่งหลี่ซิวหยวนวางแผนจะให้คังอวี่เซวียนผู้เป็นหัวหน้าห้อง