บทที่ 65 ไมตรีขอชดใช้ภายหลัง

กัวลี่จวินชำเลืองมองหลี่ซิวหยวนแวบหนึ่ง คนหนุ่มคนนี้ก็ไม่รู้ว่ามีสัมผัสทางการเมืองที่เฉียบไว หรือแค่โชคดี ถ้าเป็นเพราะโชคดีก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามีสัมผัสทางการเมืองที่เฉียบไวขนาดนี้จริง อนาคตก็ไม่ธรรมดาแน่นอน

การจะเดินไปได้ไกลแค่ไหนในระบบราชการนั้น มารยาทและวิถีทางโลกเป็นเพียงด้านหนึ่ง นั่นคือสิ่งพื้นฐานที่สุด แต่ถ้าอยากไต่ขึ้นไปสูง ก็ยังต้องเข้าใจการเมืองด้วย

คำว่าการเมืองสองพยางค์นี้พูดออกมาแล้วดูง่าย แต่ในความเป็นจริงกลับซับซ้อนมาก

กัวลี่จวินยื่นมือไปหยิบบุหรี่ หลี่ซิวหยวนรีบส่งบุหรี่ให้แล้วจุดให้กัวลี่จวินทันที

กัวลี่จวินผงกศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ บทความนี้เมื่อมีบทเปิดแบบนี้แล้ว ส่วนที่เหลือขอเพียงไม่ได้เขียนเลอะเทอะ กัวลี่จวินก็รู้สึกว่าบทความชิ้นนี้ตีพิมพ์ได้ เพราะด้วยสถานะของหลี่ซิวหยวนและเนื้อหาที่เขียน ก็มีความหมายทางการเมืองอยู่ในระดับหนึ่งแล้ว

กัวลี่จวินอ่านต่อไป อ่านอยู่ยี่สิบกว่านาที พออ่านต้นฉบับทั้งหมดจบ กัวลี่จวินไม่ได้คืนต้นฉบับกลับไป แต่วางไว้ตรงหน้าตัวเองเลย

"คนรุ่นหลังน่าเกรงขามจริงๆ ซิวหยวน บทความนี้เธอเขียนได้ดีมาก" กัวลี่จวินมองหลี่ซิวหยวนด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บทความนี้เปิดเรื่องได้ดี เนื้อหาส่วนหลังก็เขียนได้ดี ไม่ใช่ประเภทกระโถนขอบทองที่ดีแต่ตอนต้น เนื้อหาของเขาก็ละเอียดลออมาก

คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าคนที่เขียนบทความชิ้นนี้ออกมาเป็นคนที่ทำงานอยู่ในระดับฐานรากมาสิบกว่าปี ชี้ให้เห็นความยากลำบากบางอย่างของชนบทและปัญหาที่กำลังเผชิญได้อย่างแทงเข็มเห็นเลือด

ถ้าไม่ใช่คนที่เข้าใจระดับฐานรากอย่างลึกซึ้ง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเขียนออกมาได้

บทความชิ้นนี้ในความเห็นของเขาแล้ว การได้ขึ้นหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย ทั้งสถานะของหลี่ซิวหยวน ชื่อเรื่องที่เขียน บทเปิด ความหมายทางการเมืองเต็มเปี่ยม ส่วนเนื้อหาถัดมาก็ละเอียดลออและลึกซึ้ง ปัญหาที่หยิบยกขึ้นมาก็แทงเข็มเห็นเลือด

บทความแบบนี้ ต่อให้ขึ้นหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลก็ไม่ฝืนเลยแม้แต่น้อย หรือกระทั่งพูดได้ว่าเป็นผลงานของตัวเองด้วยซ้ำ ที่ขุดค้นบทความดีๆ แบบนี้ขึ้นมาได้

"ขอบคุณที่คุณอากัวชมครับ เรื่องนี้ยังต้องขอให้อาจารย์กัวช่วยชี้แนะด้วยครับ" หลี่ซิวหยวนรีบตีเหล็กตอนร้อนทันที

"เอาแบบนี้แล้วกัน ต้นฉบับวางไว้ที่ฉันก่อน ไว้ฉันจะเอาไปเสนอที่สำนักงานหนังสือพิมพ์ ในมุมมองส่วนตัวของฉัน บทความน่าจะไม่มีปัญหาอะไร แต่จะขึ้นได้จริงหรือไม่นั้น ก็ไม่ใช่ว่าฉันคนเดียวจะเป็นคนตัดสิน"

ถึงในใจกัวลี่จวินจะรู้สึกว่าเรื่องนี้แทบจะแน่นอนแล้ว แต่กลับไม่พูดเต็มปากจนเกินไป เหลือพื้นที่ไว้บ้าง

"ครับ งั้นก็ขอบคุณคุณอากัวครับ" หลี่ซิวหยวนพูดพลางหยิบปากกาหมึกซึมที่ซื้อไว้เมื่อบ่ายขึ้นมาจากใต้เท้า ส่งให้กัวลี่จวิน

"นี่เธอ..."

"คุณอากัวครับ เมื่อวานหัวหน้าห้องเอ่ยถึงคุณอาให้ผมฟัง บอกว่านับถือฝีมือการเจียระไนตัวอักษรของคุณอามาโดยตลอด บ่ายนี้ตอนผมเดินเล่นตามร้าน พอเห็นปากกาหมึกซึมด้ามนี้ก็รู้สึกว่าเหมาะกับคุณอามากสำหรับใช้ตรวจต้นฉบับและเขียนหมายเหตุประจำวัน

ของกำนัลเล็กน้อยไม่สมกับความเคารพ ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะของคุณอา หวังว่าอนาคตจะได้เรียนรู้จากคุณอาอีก และขอให้คุณอามีปากกาที่แข็งแรงและงานเขียนที่อุดมสมบูรณ์ในเส้นทางสายอักษรครับ"

กัวลี่จวินรับมาทั้งถุงแล้วมองปุ๊บก็เข้าใจทันทีว่านี่คือของอะไร ปากกาหมึกซึมยี่ห้อวีรบุรุษ

ของสิ่งนี้ถ้าเจ้าเอาไปให้หัวหน้าผู้รับเหมา ให้เศรษฐีใหม่ พวกเขาก็อาจคิดว่ามันเป็นแค่ปากกาด้ามหนึ่งจริงๆ แต่ถ้าให้คนทำงานด้านวัฒนธรรม ก็คือให้ตรงใจพอดี

คนที่ทำงานด้านตัวอักษร ไม่ว่าจะเป็นบรรณาธิการ นักวางแผน ครู หรืออาจารย์มหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะเป็นการทำตามกระแสหรือชอบจริง ล้วนมีใจผูกพันเป็นพิเศษกับปากกาหมึกซึมทั้งนั้น

ปากกาหมึกซึมยี่ห้อวีรบุรุษนี้ก็มีชื่อเสียงมากเช่นกัน เพื่อนร่วมงานในห้องทำงานของกัวลี่จวินก็มีคนใช้ หรือกระทั่งเขาเองก็เคยใจสั่นอยากซื้อ แต่รุ่นที่ดีหน่อยกลับแพงเกินไป

ราคาพันกว่าถึงสองพันหยวนนั้น ไม่ใช่ว่าซื้อไม่ไหว แต่พอชั่งน้ำหนักแล้วก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเสียเงินมากขนาดนี้เพื่อซื้อสักด้าม ทว่าพอเพื่อนร่วมงานมีคนซื้อ ตัวเองก็ยังอิจฉาอยู่ดี

ทั้งที่รู้ว่าการเปิดดูต่อหน้าหลี่ซิวหยวนย่อมไม่เหมาะสม แต่ของสิ่งนี้ให้ตรงใจเขาเกินไป เขาจึงอดใจไม่ไหวที่จะเปิดดูต่อหน้า รุ่นที่ระลึกครบรอบ เป็นรุ่นชุบทองแกะสลักลาย ของชิ้นนี้ต้องสองพันกว่า

ในใจของกัวลี่จวินก็มั่นใจขึ้นมาทันที เพราะเหล่าจางในห้องทำงานมีอยู่ด้ามหนึ่ง หวงแหนมาก ปกติแทบไม่ยอมใช้เลยด้วยซ้ำ

"อันนี้มีค่าเกินไป ไม่เหมาะสมหรอก ซิวหยวนเอากลับไปเถอะ..." กัวลี่จวินปิดกล่องอันวิจิตรลงแล้วส่งกลับไป แต่ดวงตากลับละจากมันไม่ได้เลย ชอบมากเกินไป

หลี่ซิวหยวนพอเห็นสีหน้าของกัวลี่จวินก็เข้าใจในใจทันที การให้ของกำนัลนั้นมีองค์ประกอบใหญ่สองอย่าง อย่างแรกคือของที่ให้ต้องตรงใจอีกฝ่าย คนทำงานขุดดินถมที่ เจ้าให้ปากกาหรือภาพเขียนอักษร พลิกตัวเขาก็ไม่รู้ว่าโยนทิ้งไว้ที่ไหนแล้ว

อย่างที่สองคือต้องให้แบบที่ขับคุณค่าออกมาให้เด่นชัด พูดง่ายๆ ก็คือต้องดูมีราคา สรุปสั้นๆ คือในหมวดของเล็กให้เลือกของระดับสูง อย่าไปให้ของระดับต่ำในหมวดของใหญ่

ยกตัวอย่างเช่นอีกฝ่ายชอบดื่มไวน์แดง เจ้าให้ไวน์แดงราคาหนึ่งพันหยวน เขาจะรู้สึกว่าเจ้ากำลังหยามเขา แต่ถ้าเจ้าให้แก้วไวน์แดงราคาหนึ่งพันหยวน เขาจะรู้สึกว่าได้พบมิตรผู้รู้ใจ

หลี่ซิวหยวนยิ้มแล้วส่ายหน้า ไม่ยอมรับปากกาหมึกซึมที่ส่งกลับมาเลยแม้แต่น้อย "คุณอากัวครับ กระบี่วิเศษย่อมคู่วีรบุรุษ แป้งชาดย่อมมอบแด่สาวงาม ปากกาด้ามนี้อยู่ในมือผมก็เป็นเพียงเครื่องเขียนชิ้นหนึ่ง แต่อยู่ในมือคุณอากลับเป็นคบไฟที่ส่องสว่างให้ผู้อื่นได้ ผมได้ยินหัวหน้าห้องเล่าว่า รายงานเรื่องการศึกษาในชนบทที่คุณอาแก้ไขคราวก่อน ก็เหมือนคบไฟที่ทำให้คนจำนวนมากขึ้นได้เห็นความยากลำบากของเด็กๆ ในเขตภูเขาไม่ใช่หรือครับ"

คำพูดนี้ของหลี่ซิวหยวนถือว่าพูดตรงใจกัวลี่จวินพอดี ในชั่วพริบตาก็ทำให้ดอกไม้ในใจของกัวลี่จวินบานสะพรั่ง ไม่เพียงเกาถูกที่คันของเขา แต่ยังผูกคุณค่าของของกำนัลชิ้นนี้เข้ากับการอุทิศต่อสังคมอีกด้วย

คุณค่าของปากกาด้ามนี้จึงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าการรับปากกาด้ามนี้ไว้คือการทำประโยชน์ให้สังคม คำพูดประโยคเดียวไม่เพียงยกยอปากกา แต่ยังยกยอกัวลี่จวินอีกด้วย

คังอวี่เซวียนที่อยู่ข้างๆ มองอยู่ งงมาตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่ซิวหยวนเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ คำพูดนี้ พื้นฐานลึกเกินไปแล้ว หัวหน้าห้อง เขาต่างหากที่ควรเป็นหัวหน้าห้องของตัวเอง

"ซิวหยวนเอ๊ย เธอนี่... เฮ้อ ก็ได้" กัวลี่จวินไม่ปฏิเสธอีกแล้ว รับไว้ตรงๆ เลย ให้ตรงใจ พูดตรงใจขนาดนี้ ไม่รับก็ไม่มีเหตุผลจะไม่รับแล้ว แน่นอนว่าหลักๆ คือเรื่องที่หลี่ซิวหยวนขอให้ตัวเองช่วยนั้นย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

พอรับของกำนัลไว้แล้ว ท่าทีการพูดของกัวลี่จวินก็เปลี่ยนไป "เรื่องต้นฉบับของเธอวางใจได้ ฉันจะจัดการให้เร็วที่สุด ภายในสัปดาห์นี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ต้องได้ขึ้นหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลแน่นอน ฉันจะพยายามช่วยเธอเรียกร้องตำแหน่งที่ดีๆ ให้ พอมีข่าวแล้วจะแจ้งเธอ"

หลี่ซิวหยวนได้ยินก็มั่นใจขึ้นมาในใจ คนทำงานด้านวัฒนธรรมนี่ถือหลักการจริงๆ พอรับของแล้วก็คิดถึงเรื่องที่ต้องทำให้ ไม่เหมือนผู้บังคับบัญชาบางคนในระบบราชการ ที่รับของแล้วยังไม่มีสำนึกจะทำเรื่องให้เลย

"คุณอากัวครับ งั้นเรื่องนี้รบกวนคุณอาช่วยใส่ใจหน่อยนะครับ"

หลังจากนั้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ยิ่งดีขึ้น พออิ่มหนำสำราญแล้ว วงข้าวก็เลิกรา

หลี่ซิวหยวนกับคังอวี่เซวียนสองคนยืนอยู่ที่หน้าประตูร้านอาหารส่งกัวลี่จวินกลับไป ก่อนกัวลี่จวินจะไปก็ยังขอช่องทางติดต่อของหลี่ซิวหยวนไว้ด้วย

หลังกัวลี่จวินไปแล้ว คังอวี่เซวียนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง หลี่ซิวหยวนก็ยื่นถุงใบหนึ่งมาให้

"ยี่ห้อวีรบุรุษเหมือนกัน ปากกาปลายทองคำสิบแปดกะรัต เทียบกับปากกาของคุณอานายแล้วด้อยกว่าอยู่บ้าง เพื่อนคนนี้เงินติดตัวไม่พอ แต่น้ำใจนายผมจดจำไว้แล้ว คำขอบคุณผมจะไม่พูด ไมตรีขอชดใช้ภายหลัง..."

คังอวี่เซวียนถึงกับตาค้าง เมื่อครู่ในวงข้าว การเคลื่อนไหวของหลี่ซิวหยวนก็ทำให้ตัวเองเปิดหูเปิดตาแล้ว คำยกยอสารพัดที่ตัวเองคิดไม่ออกด้วยซ้ำ หลี่ซิวหยวนเอ่ยปากออกมาได้ทันที

ตัวเองยังรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรจะเป็นหัวหน้าห้องสมัยมหาวิทยาลัยคนนี้ หลี่ซิวหยวนต่างหากที่ควรเป็นหัวหน้าห้อง แล้วตอนนี้การเคลื่อนไหวของหลี่ซิวหยวนนี้อีก ตัวเองต่อหน้าหลี่ซิวหยวนก็เป็นแค่เด็กประถมชัดๆ

เมื่อวานตัวเองเป็นคนเลี้ยง หลี่ซิวหยวนยกยอจนตัวเองสบายใจอย่างที่สุด คุณค่าทางอารมณ์เต็มเปี่ยม

วันนี้หลี่ซิวหยวนเป็นคนจ่ายค่าอาหาร ถึงตัวเองจะเป็นคนเชิญคนมา แต่การแสดงออกของหลี่ซิวหยวนก็ดีเกินคาด ทำให้ตัวเองมีหน้ามีตาไปด้วย

ตอนนี้ยังให้ปากกาหมึกซึมตัวเองอีกด้ามหนึ่ง เทียบกับที่ให้กัวลี่จวินแล้วห่างกันอยู่บ้าง แต่หลี่ซิวหยวนก็พูดไว้ชัดเจนแล้วว่าเงินไม่พอ สุดท้ายยังมีอีกสี่คำว่า "ไมตรีขอชดใช้ภายหลัง" ยิ่งสุดยอดไปใหญ่

"ไมตรีขอชดใช้ภายหลัง" นี่ยังติดหนี้บุญคุณตัวเองอีกหรือ ทำเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว หาที่ติไม่ได้เลย หลี่ซิวหยวนยังรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณตัวเอง ต้องชดใช้ภายหลัง

นี่ตัวเองมันแค่เด็กประถมชัดๆ ไม่สิ ต่อหน้าหลี่ซิวหยวนแล้วมีระดับแค่เด็กอนุบาลเท่านั้น