บทที่ 66 ต่างแสดงอิทธิฤทธิ์

แปดเซียนข้ามทะเล ต่างแสดงอิทธิฤทธิ์ ในขณะที่หลี่ซิวหยวนอยู่ที่เมืองจงเป่ยซึ่งเป็นเมืองหลวงมณฑล มองไปยังที่สูงและเปิดทางเดินสายใหม่เพื่อวางแผนอนาคตให้ตัวเองนั้น คนอื่นๆ ในฝ่ายกิจการทั่วไปของสำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวนก็ไม่ได้อยู่เฉยเช่นกัน ต่างอยู่บนเส้นทางของการไล่ตามความก้าวหน้ากันทั้งนั้น

ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารระดับกลางแห่งหนึ่งในอำเภอหวงหยวน หวงเหว่ยก็ทุ่มทุนถึงเลือดเช่นกัน สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะใหญ่ หยิบเหล้าที่ซื้อเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา อาหารโต๊ะนี้รวมกันแล้วต้องห้าหกร้อยหยวน กินเงินเดือนของเขาไปครึ่งเดือน หวงเหว่ยเองก็เสียดายเงินมาก

แต่เพื่อตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ เขาก็ยอมทุ่มทุนถึงเลือด

ไม่เพียงเท่านั้น หวงเหว่ยยังเรียกหวงลี่พี่สาวของตัวเองมาร่วมโต๊ะด้วย เป็นหญิงสาวอายุสามสิบกว่า การที่หวงเหว่ยกลายเป็นคนสนิทของชวีฮุยได้ นอกจากตัวเองประจบชวีฮุยแล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง คือหวงลี่พี่สาวของเขากับชวีฮุยเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายกัน และตอนเรียนมัธยมปลายนั้น ชวีฮุยเคยชอบหวงลี่

บนโต๊ะเหล้า หวงเหว่ยยกจอกขึ้นด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ "หัวหน้าฝ่ายชวี ผมขอคารวะท่านหนึ่งจอก ตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้ามาในฝ่ายกิจการทั่วไปของเรา ผมก็รู้แล้วว่าท่านคือผู้มีพระคุณของผม ตลอดเส้นทางที่ผ่านมาล้วนได้รับการดูแลจากท่าน พูดได้เลยว่าถ้าไม่มีท่านก็ไม่มีผมในวันนี้"

หวงเหว่ยเลียชวีฮุยขนาดนี้ หวงลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟังแล้วก็รู้สึกละอายอยู่บ้าง วงข้าวนี้เดิมทีเธอไม่อยากมาเลย เธอแต่งงานแล้ว ชวีฮุยก็แต่งงานแล้ว การที่ตัวเองมานั่งเป็นเพื่อนดื่มนี้จะนับเป็นอะไร

แต่ก็ทานคำขอร้องของหวงเหว่ยผู้เป็นน้องชายไม่ไหว ที่บ้านมีหวงเหว่ยออกมาได้คนหนึ่ง ก็เหมือนหงส์ทองบินออกจากเล้าไก่ พ่อกับแม่ก็เอาแต่พร่ำบอกให้เธอช่วยเหลือเจือจุนน้องชายให้มาก วันนี้เธอจึงต้องกัดฟันมา

ชวีฮุยนั่งอยู่ที่นั่งประธาน เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ตัวเองเคยแอบชอบ พร้อมกับฟังคำยกยอของน้องชายเธอที่มีต่อตัวเอง ในใจก็เหมือนได้ดื่มโคล่าเย็นอึกแรกในฤดูร้อนที่ร้อนระอุ โปร่งโล่งไปทั้งตัว สะใจถึงก้นบึ้งหัวใจ

บนใบหน้าของชวีฮุยมีรอยยิ้มบางๆ วางท่าไว้พอประมาณ "เสี่ยวหวง คุณอย่าพูดแบบนั้น ตัวคุณเองก็มีความสามารถมากเช่นกัน"

หวงเหว่ยส่ายหน้าถ่อมตัวรัวๆ พร้อมกับส่งสายตาให้หวงลี่ผู้เป็นพี่สาว หวงลี่ต่อให้ไม่เต็มใจเพียงใดก็ทำได้เพียงยกจอกเหล้าขึ้นแล้วลุกยืน ทำตามที่หวงเหว่ยสอนไว้ที่บ้าน เค้นรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า แฝงความยั่วยวนอยู่เล็กน้อย แล้วมองชวีฮุยพลางพูดว่า "พี่ฮุย เจ้าเหว่ยเล่าให้ที่บ้านฟังหมดแล้วว่าคุณคอยดูแลเขาในหน่วยงานมาตลอด ครอบครัวเราทุกคนรวมทั้งฉันด้วยล้วนซาบซึ้งในตัวคุณมาก คราวนี้เรื่องที่เจ้าเหว่ยจะได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป ยังต้องพึ่งพาคุณ..."

หวงเหว่ยที่อยู่ข้างๆ เปลี่ยนสีหน้าแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม "พี่สาว พี่พูดอะไรของพี่ หน่วยงานจะเลื่อนตำแหน่งใคร ผู้บังคับบัญชาย่อมมีการจัดการอยู่แล้ว ที่ไหนจะถึงคราวพี่มาพูด..."

นี่คือการแสดงคู่ที่จัดฉากไว้อย่างพิถีพิถันอยู่แล้ว แต่ในเวลานี้ชวีฮุยกำลังหลงระเริงอยู่ในนั้น จึงโบกมือทันที "ไม่เป็นไร เพื่อนเก่า นั่งลงคุยกันเถอะ"

"ไม่ ฉันพูดผิดไปเอง ฉันขอลงโทษตัวเองหนึ่งจอก แต่เพื่อนเก่า เรื่องนี้ยังต้องให้คุณช่วยจริงๆ" หวงลี่เงยหน้าส่งเหล้าเข้าปาก เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องละเอียดอ่อน น้ำเหล้าไหลผ่านลำคอลงไป ชวีฮุยมองภาพตรงหน้าแล้วอดกลืนน้ำลายไม่ได้

พอดื่มรวดเดียวหมด หวงลี่ก็ถูกน้ำเหล้าที่เผ็ดร้อนสำลักจนต้องปิดปากไอ บนใบหน้าเผยรอยแดงระเรื่อ

"ลี่ลี่ ดูเธอสิ ทำแบบนี้ทำไม รีบนั่งลงเถอะ" ชวีฮุยประคองหวงลี่ให้นั่งลง แล้วเอ่ยแสดงท่าทีว่า "ลี่ลี่ เธอวางใจได้ น้องชายเธอเป็นคนของฉัน สิ่งที่ฉันควรดูแลก็จะดูแลเป็นธรรมดา"

"เรื่องตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ ฉันเอ่ยกับท่านผู้อำนวยการผังไปแล้ว ท่านผู้อำนวยการผังไม่ได้คัดค้าน เรื่องนี้ก็ถือว่าเกือบสำเร็จแล้ว ถ้าเร็วหน่อยภายในสัปดาห์หน้าก็มีผล พวกเธอสองคนวางใจได้ ที่ท่านผู้อำนวยการผังนั้น หน้าตาแค่นี้ฉันยังพอมี"

ชวีฮุยพูดแบบนี้ หวงลี่ก็เผยแววตาเทิดทูนออกมาทันที ส่วนหวงเหว่ยก็ยกจอกเหล้าขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"ท่านผู้บังคับบัญชา ต่อไปขอเพียงท่านเอ่ยปากคำเดียว ท่านชี้ไปทางตะวันออก ผมไม่กล้าหันไปทางตะวันตกเด็ดขาด ท่านสั่งให้ผมฆ่าไก่ ผมไม่กล้าไปไล่หมาแน่นอน..."

คำพูดของหวงเหว่ยออกจะหยาบไปหน่อย แต่คำพูดที่หยาบกลับยิ่งดูเรียบง่ายจริงใจ ทำให้ชวีฮุยพอใจมาก

"ท่านผู้บังคับบัญชา ไอ้หลี่ซิวหยวนนั่นกล้าย้อนท่านไม่ใช่หรือ รอผมได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายเมื่อไหร่ เรื่องแรกที่ผมจะทำคือขับไล่มันออกจากฝ่ายกิจการทั่วไปของเรา แล้วยังมีไอ้หลี่ปั๋วหยางหัวหนามนั่นอีก ผมก็จะจัดการให้มันยอมสยบราบคาบให้ท่านแน่นอน ต่อไปในฝ่ายกิจการทั่วไป ท่านไอเสียงเดียว ก็เท่ากับฟ้าผ่าลงมาหนึ่งครั้ง..."

ต้องยอมรับว่าหวงเหว่ยก็มีของอยู่บ้าง พูดจนชวีฮุยหัวเราะออกมาอย่างสำราญใจ แล้วตบไหล่หวงเหว่ยอย่างพอใจ

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่หน้าประตูหมู่บ้านจัดสรรสร้างใหม่แห่งหนึ่งในอำเภอหวงหยวน หวังจื้อเทากับหวังเซี่ยงจวินผู้เป็นพ่อกำลังสูบบุหรี่กันอยู่ ในมือหิ้วเหล้าสองขวดกับบุหรี่สองห่อ เหล้าเป็นเหล้าอย่างดี บุหรี่เป็นบุหรี่อย่างดี

หวังเซี่ยงจวินกำลังกำชับหวังจื้อเทาผู้เป็นลูกชายด้วยเสียงเบา "เดี๋ยวพอเข้าไปแล้ว แกมีไหวพริบหน่อย ถึงคราวชงชาก็ชงชา ถึงคราวส่งบุหรี่ก็ส่งบุหรี่..."

สีหน้าของหวังจื้อเทาตึงเครียดอยู่บ้าง แถมยังแฝงความกระวนกระวาย พ่อของเขาเป็นครูมัธยม แม่เป็นพยาบาลที่โรงพยาบาล ครอบครัวแบบนี้ในตัวอำเภอก็ถือว่าดีกว่าครอบครัวทั่วไปอยู่มาก แต่กับการเป็นข้าราชการนั้นไม่เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เพื่อเรื่องของตัวเอง พ่อที่ถือตนสูงส่งมาตลอด กลับเตรียมจะพาตัวเองไปวิ่งเต้นกับเพื่อนที่เป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคตำบล

"พ่อครับ ผมจำได้แล้ว" หวังจื้อเทาพูดอย่างอ้อมแอ้ม

หวังเซี่ยงจวินพยักหน้า เหยียบก้นบุหรี่ที่โยนลงพื้นให้ดับ สูดหายใจลึก แล้วพาลูกชายเดินเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรร หวังจื้อเทากระวนกระวาย อันที่จริงตัวเขาผู้เป็นพ่อก็ตึงเครียดมากเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำเรื่องแบบนี้ เก้กัง ไม่คุ้นเคย

เพื่อนเก่าคนนี้อันที่จริงคือเพื่อนร่วมงานเดิม ในตอนแรกสุดสองคนล้วนเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนมัธยม ความสัมพันธ์ก็ถือว่าดีทีเดียว ต่อมาอีกฝ่ายหัวไว ในคราวที่ผู้บังคับบัญชาจากสำนักงานการศึกษาอำเภอมาตรวจโรงเรียน ก็ถูกผู้บังคับบัญชาเห็นค่า เลือกไปเป็นเลขานุการ

หลังจากนั้นก็ก้าวราบสู่เมฆครามมาตลอด ตอนนี้ไต่ขึ้นไปถึงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคตำบลแล้ว ปกติสองคนก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยแม้แต่น้อย ถ้าเป็นเรื่องของตัวเอง หวังเซี่ยงจวินคงไม่มีวันมาหาอีกฝ่ายไปตลอดชีวิต เขารู้สึกว่าการมีลูกศิษย์ลูกหาเต็มบ้านเต็มเมือง ก็ไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าการวิ่งเต้นไต่เต้าบนเส้นทางราชการ

แต่เพื่ออนาคตของลูกชาย หวังเซี่ยงจวินก็ยังต้องก้มหัวลง

สองพ่อลูกหิ้วของกำนัลเข้าประตูไป อีกฝ่ายต้อนรับพวกเขาอย่างสุภาพเกรงใจ ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้วางท่าอะไร พูดคำมารยาทไปมากมาย ยังคุยถึงเรื่องราวในสมัยที่อยู่โรงเรียนด้วยกัน แสดงให้เห็นว่าตัวเองจดจำไมตรีนี้ได้ ทำให้คนรู้สึกราวกับอาบสายลมวสันต์ แต่สำหรับเรื่องที่มาร้องขอนั้น กลับเพียงบอกว่าจะช่วยสืบให้สักหน่อย ส่วนรายละเอียดที่แน่ชัดนั้นไม่กล้ารับประกัน

ตอนจะกลับ ของกำนัลที่พวกเขาหิ้วมา อีกฝ่ายไม่ได้รับไว้ ตรงกันข้ามยังหยิบชาชั้นดีสองกล่องให้หวังเซี่ยงจวินอีก

ของที่หวังเซี่ยงจวินใช้เงินเดือนสองเดือนซื้อมา เดิมทีก็เสียดายมากอยู่แล้ว แต่ไม่เพียงให้ไปไม่สำเร็จ ตรงกันข้ามของในมือกลับมากขึ้น ในอกยังมีซองแดงหนาๆ อยู่ซองหนึ่ง แต่กระทั่งโอกาสที่จะหยิบออกมาก็ยังไม่มีเลย