บทที่ 67 คนที่ควรตอบกลับไม่ตอบ

ค่ำคืนวันเสาร์นี้ คนหลายคนของฝ่ายกิจการทั่วไปแห่งรัฐบาลอำเภอต่างวิ่งวุ่นเพื่ออนาคตของตัวเอง หลังจากสองพ่อลูกหวังจื้อเทาออกมาจากบ้านของผู้บังคับบัญชา บนใบหน้าของทั้งสองคนต่างมีแววว่างเปล่า

ความจริงกระหน่ำใส่พวกเขาอย่างหนักหน่วง พวกเขาคิดว่าให้ของแล้วจะจัดการเรื่องได้ แต่ในความเป็นจริงกลับไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะยื่นของออกไป

ใต้แสงไฟถนน เงาของสองพ่อลูกถูกทอดยาวออกไป

อีกฟากหนึ่ง เมื่อเทียบกับความหม่นหมองของหวังจื้อเทาแล้ว หวงเหว่ยกลับมีใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พอวงข้าวเลิกราแล้วกลับถึงบ้านนอนอยู่บนเตียงก็ยังนอนไม่หลับ เขาเปิดโทรศัพท์ หาชื่ออู๋อีอีในสมุดรายชื่อ ลังเลอยู่นานแล้วก็ส่งข้อความไปหนึ่งฉบับ

"เย็นพรุ่งนี้ว่างไหม ไปกินข้าวด้วยกัน ผมเลี้ยงเอง มีเรื่องงานนิดหน่อยอยากคุยกับคุณ"

พอกดปุ่มส่งไปแล้ว หวงเหว่ยก็รออย่างกระวนกระวายอยู่บ้าง ส่วนทางฝั่งตึกที่พักอาศัยสำนักงานยาสูบ อู๋อีอียุ่งมาทั้งวัน เพิ่งเข้าบ้านมากินข้าวได้

ถึงจะบอกว่าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เธอซึ่งเป็นเลขานุการของผู้บังคับบัญชากลับไม่ได้หยุด ท่านนายอำเภอกู่ปีนี้อายุสี่สิบห้าแล้ว การที่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาถึงจุดนี้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้นายอำเภอเกิดเรื่อง เธอในฐานะรองนายอำเภอก็มีโอกาสก้าวขึ้นไปอีกขั้นเช่นกัน ไม่ว่าความเป็นไปได้นี้จะมากน้อยแค่ไหน ที่ควรเดินสายก็ยังต้องเดินสาย

เธอจึงต้องตามผู้บังคับบัญชาวิ่งวุ่นไปด้วยทั้งวัน

พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง อู๋อีอีหยิบขึ้นมาดูก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที หวงเหว่ยนี่ไม่มีความรู้สึกถึงขอบเขตเอาเสียเลย นี่มันกี่โมงแล้ว สี่ทุ่มแล้วยังส่งข้อความมาหาเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนห่างไกลถึงขนาดนั้น

อีกอย่าง ยังจะคุยเรื่องงานอีก เหอะๆ ระหว่างสองคนมีเรื่องงานอะไรที่ต้องเบียดบังเวลาพักผ่อนมาคุยกัน คิดว่าจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้วจะมั่นใจเต็มร้อยเชียวหรือ ถ้าเธอไม่ได้ไปเป็นเลขานุการของท่านรองนายอำเภอกู่ ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ที่ไหนจะเวียนมาถึงไอ้หวงเหว่ยตัวประจบคนนี้

ทว่าอู๋อีอีก็ขี้เกียจจะย้อนหวงเหว่ย เตรียมจะไม่ตอบข้อความเสียเลย แต่ตอนที่กำลังจะเก็บโทรศัพท์กลับนึกอะไรขึ้นได้ จึงเปิดหน้าข้อความที่คุยกับหลี่ซิวหยวนขึ้นมา

ข้อความล่าสุดที่สองคนคุยกันนั้นค้างอยู่ตรงคืนวันก่อนหลังจากหลี่ซิวหยวนไปส่งเธอกลับ ก่อนเธอเข้านอนได้ถามหลี่ซิวหยวนว่าถึงบ้านหรือยัง

หลี่ซิวหยวนตอบว่า "ถึงบ้านแล้วครับ พักผ่อนเร็วๆ ราตรีสวัสดิ์"

จากนั้นเมื่อวานก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ วันนี้ทั้งวันก็เงียบเชียบมาก อู๋อีอีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความไปหนึ่งฉบับ

"นอนหรือยัง พรุ่งนี้วันหยุดเตรียมจะทำอะไร"

พอส่งข้อความไปแล้ว สีหน้าของอู๋อีอีก็แดงระเรื่อขึ้นมาบ้าง รีบวางโทรศัพท์ลงไม่ยอมมอง แล้วทำท่าจริงจังเริ่มกินข้าวต่อ

แต่จนกระทั่งเธอกินข้าวเสร็จ โทรศัพท์ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จากนั้นก็อาบน้ำแปรงฟันเตรียมพักผ่อน แต่กลับไม่ยอมห่างจากโทรศัพท์เลย จนกระทั่งนอนลงบนเตียงแล้ว เสียง "ติ๊งต่อง" ของโทรศัพท์ถึงเพิ่งดังขึ้น

อู๋อีอีรีบเปิดโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเปี่ยมความคาดหวัง ทว่าพอมองปุ๊บสีหน้าก็ตกลงทันที ที่แท้เป็นข้อความที่หวงเหว่ยส่งมาอีกฉบับ

"อีอี คุณพักผ่อนแล้วหรือ ทำไมถึงไม่ตอบข้อความ พรุ่งนี้เช้าตื่นมาเห็นข้อความแล้วอย่าลืมตอบผมนะ ผมจะรอข่าวจากคุณ"

อู๋อีอีเต็มไปด้วยความไม่พอใจขึ้นมาทันที คนที่ควรตอบข้อความกลับไม่ตอบ ส่วนคนที่ไม่ควรตอบ กลับส่งมาไม่หยุด

"พักผ่อนแล้วหรือ ทำไมถึงไม่ตอบข้อความ"

คุณส่งข้อความมาแล้วฉันต้องตอบด้วยหรือ ในใจอู๋อีอีหงุดหงิดมาก เดิมทีไม่คิดจะสนใจหวงเหว่ย แต่ในเมื่อหวงเหว่ยเสือกเข้ามาเอง เธอก็จะไม่ตามใจอีกแล้ว

คนอื่นกลัวหวงเหว่ย แต่เธอไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้หวงเหว่ยยังไม่ได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป ต่อให้เขาได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว เธอก็ไม่แคร์ ขนาดชวีฮุยที่เป็นหัวหน้าฝ่ายยังกล้าทำให้เธอลำบากใจหรือ ยืมดีให้เขาอีกสักสองก้อนแล้วลองดูสิ

อู๋อีอีเริ่มตอบข้อความ "พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง มีเรื่องงานอะไรค่อยพูดกันต่อหน้าหลังเข้างาน ตอนนี้เป็นเวลาพักผ่อนของฉัน กรุณาอย่ามารบกวนอีก"

อู๋อีอีส่งข้อความออกไปอย่างโมโห แล้วก็เตรียมจะพักผ่อน แต่พอนอนลงบนเตียงกลับนอนไม่หลับ หลี่ซิวหยวนนี่พักผ่อนแล้วหรือยังไม่ได้พัก หรือว่าจะเหมือนตัวเอง คือเห็นข้อความของหวงเหว่ยแล้วไม่อยากตอบเลย

ตัวเองคงไม่ใช่หวงเหว่ยหมายเลขสองใช่ไหม กลายเป็นตัวตลกไปด้วยหรือเปล่า ฮึ่ม พรุ่งนี้เช้าถ้าหลี่ซิวหยวนยังไม่ตอบข้อความอีก ต่อไปไม่ว่าอย่างไรตัวเองก็จะไม่สนใจหลี่ซิวหยวนอีกแล้ว

ทางฝั่งอู๋อีอีคิดฟุ้งซ่านอยู่ ส่วนหลี่ซิวหยวนที่อยู่ไกลถึงเมืองจงเป่ยซึ่งเป็นเมืองหลวงมณฑล เข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว ตอนกลางคืนดื่มเหล้าไปไม่น้อย กลางวันก็เหนื่อยมาทั้งวัน ที่ไหนจะได้ยินเสียงข้อความในโทรศัพท์

นอนตื่นนี้ขึ้นมาก็สดชื่นแจ่มใส เปิดหน้าต่างห้อง ขยับร่างกายสักหน่อย ยังหนุ่มนี่ดีจริงๆ นอนตื่นเดียวก็ฟื้นแล้ว ไม่เหมือนชาติก่อนที่พออายุเกินสามสิบห้าปี ร่างกายก็อ้วนขึ้น ผมร่วง งานทำไม่หมด ปวดเมื่อยเอวหลังทั้งวัน

เปิดโทรศัพท์ดูก็พบข้อความที่อู๋อีอีส่งมา หลี่ซิวหยวนจึงอธิบายไปสักหน่อยว่าเมื่อคืนตัวเองหลับไป แล้วออกไปข้างนอกมีธุระนิดหน่อย พร้อมถามอู๋อีอีว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า

พอส่งข้อความไปแล้วไม่เห็นข้อความตอบกลับ หลี่ซิวหยวนก็ไม่สนใจ เริ่มอาบน้ำแปรงฟันเก็บของ แล้วลงไปกินอาหารเช้าข้างล่าง จากนั้นหลี่ซิวหยวนถึงเพิ่งโทรศัพท์หาคังอวี่เซวียน บอกว่าอยากหาผลงานชิ้นเอกของอาจารย์กัวลี่จวินมาอ่านศึกษาสักหน่อย

"ซิวหยวน ระดับของนายนี่ ฉันยอมจริงๆ เรื่องจัดการเสร็จไปแล้ว ยังจะปูทางสำหรับครั้งหน้าอีก นายแน่มาก..." หลังผ่านเมื่อคืนมาแล้ว คังอวี่เซวียนก็ยอมรับนับถือหลี่ซิวหยวนอย่างสนิทใจ

เขาคิดว่าการที่หลี่ซิวหยวนขอบทความที่กัวลี่จวินตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ ก็เพื่อทำความเข้าใจไว้สักหน่อย จะได้สะดวกในการยกยอกัวลี่จวินตอนเจอกันครั้งหน้า

แต่ในความเป็นจริง หลี่ซิวหยวนจะเอากลับไปดึงหนังเสือมาคลุมตัวต่างหาก เรื่องนี้เขาไม่เหมือนคังอวี่เซวียน ทางบ้านของคังอวี่เซวียนจัดการทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว เดินไปตามขั้นตอนก็ไปถึงตำแหน่งระดับหนึ่งได้

แต่ตอนนี้เขายังเผชิญวิกฤตการเอาตัวรอดอยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอ ต้องหาทางรอดในซอกหิน

พอใกล้เที่ยง คังอวี่เซวียนก็นำหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลมาให้หลี่ซิวหยวนจำนวนหนึ่ง บางฉบับข้างนอกก็ซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ ทั้งฉบับพิมพ์แรกและฉบับตรวจปรู๊ฟ

อีกทั้งในแง่ของเส้นเวลา ถ้าไม่ได้จงใจเก็บสะสมไว้ ข้างนอกก็หาหนังสือพิมพ์ที่ลงวันที่ย้อนหลังไปนานๆ ได้ยากมาก

หลี่ซิวหยวนเก็บใส่กระเป๋าอย่างพึงพอใจ ถึงเวลาก็เอาหนังสือพิมพ์เหล่านี้ไปโบกให้ผังจื้อเฟิงเห็นสักรอบ ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อว่าตัวเองมีเพื่อนร่วมรุ่นอยู่ที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลจริง และมีความสามารถที่จะคว่ำโต๊ะได้จริง

มื้อกลางวันกินอะไรง่ายๆ กับคังอวี่เซวียน ตอนที่สองคนจะแยกจากกัน หลี่ซิวหยวนก็เชิญชวนคังอวี่เซวียนว่าถ้ามีเวลาก็มาเที่ยวที่อำเภอหวงหยวนบ้าง เมื่อมีคราวนี้แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนก็ถือว่าต่อติดกันแล้ว

"ได้ ถ้ามีเวลาต้องไปแน่ ส่วนข่าวเรื่องต้นฉบับนั้น ฉันจะช่วยจับตาดูให้อีกแรง พอมีข่าวเมื่อไหร่ฉันจะแจ้งนายทันที" คังอวี่เซวียนบอก

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า พอแยกจากคังอวี่เซวียนแล้ว หลี่ซิวหยวนไม่ได้ไปสถานีขนส่งทันที แต่เรียกรถแท็กซี่มาที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยเหอตง ครั้งก่อนที่มามหาวิทยาลัยเหอตงคือมาสัมภาษณ์ ส่วนครั้งนี้ที่มา หลี่ซิวหยวนกลับมาเพื่อหาร้านวุ้นเย็นร้านหนึ่ง คือร้านวุ้นเย็นบ้านหวัง

คืนก่อนตอนกินข้าวกับอู๋อีอี อู๋อีอีเอ่ยถึงว่าร้านวุ้นเย็นร้านนี้อร่อย ในฐานะเพื่อนร่วมงานก็ต้องเก็บไว้ในใจ ในเมื่อมาถึงแล้วก็ซื้อกลับไปฝากสักหน่อย นี่เรียกว่าของน้อยแต่น้ำใจหนัก ความสัมพันธ์ล้วนต้องประคับประคองทั้งนั้น ไม่ว่าในอนาคตมันจะแปรเปลี่ยนไปหรือไม่ก็ตาม