บทที่ 68 ของไม่สำคัญ ใจสำคัญ

บ่ายวันอาทิตย์สามโมงกว่า หลี่ซิวหยวนก็ขึ้นรถโดยสารกลับตัวอำเภอ กว่าจะกลับถึงอำเภอหวงหยวนก็ห้าโมงกว่า คนขับขับช้าไปหน่อย พอถึงอำเภอแล้ว

หลี่ซิวหยวนก็โทรศัพท์หาอู๋อีอี

ในเวลานั้นอู๋อีอีกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ที่บ้านกับแม่ ทุกคนในบ้านต่างยุ่งกันทั้งนั้น พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ กว่าจะได้กินข้าวพร้อมหน้ากันสักมื้อก็ยากเย็น ได้พูดคุยหัวเราะกันก็ยังอบอุ่นดี

อันที่จริงเดิมทีอู๋อีอีเตรียมจะชวนหลี่ซิวหยวนไปกินข้าวด้วยกัน แต่เช้านี้หลี่ซิวหยวนเพิ่งตอบข้อความว่าออกไปทำธุระข้างนอก อู๋อีอีจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เตรียมจะกินข้าวที่บ้านแทน

ทว่าในเวลานี้ โทรศัพท์กลับดังขึ้นมา

พออู๋อีอีเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา ก็รีบกลับเข้าห้องแล้วรับสายทันที

"ฮัลโหล ซิวหยวน"

"คุณอยู่บ้านไหม ผมอยู่ที่หน้าประตูหมู่บ้านจัดสรรของคุณ ออกมาสักครู่ได้ไหมครับ" หลี่ซิวหยวนยืนอยู่ที่หน้าตึกที่พักอาศัยสำนักงานยาสูบ ในมือยังหิ้ววุ้นเย็นอยู่ เตรียมจะส่งของให้อู๋อีอีแล้วก็กลับ

"หา ฉันอยู่บ้าน คุณรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันมาเลย" อู๋อีอีรีบวางสาย เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งแล้วเตรียมออกจากบ้าน

"เอ๊ะ อีอี ลูกจะไปไหน" ฟางฉินหย่าผู้เป็นแม่โผล่หน้าออกมาจากครัวแล้วมองลูกสาวพลางถาม

อู๋อีอีถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารับปากว่าจะอยู่กินข้าวกับพ่อแม่ที่บ้าน แต่กลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พูดออกมาตรงๆ ว่า "พ่อ แม่ หนูมีธุระนิดหน่อย เย็นนี้ไม่กินข้าวที่บ้านแล้วนะ พ่อกับแม่กินกันเองเถอะ"

พูดจบก็ไม่รอให้พ่อแม่ตอบ อู๋อีอีก็เปิดประตูออกไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ซิวหยวนนัดเธอ

"นี่..." ฟางฉินหย่าได้ยินเสียงปิดประตูก็ทำหน้าตะลึงงัน ส่วนอู๋หงอี้ที่อยู่ข้างๆ ถึงจะผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ยังทำใจได้

"ลูกสาวโตแล้ว ต้องมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองบ้าง เราอย่าไปยุ่งเลย เธอไม่กินที่บ้าน เราก็กินกันเอง" ภายนอกอู๋หงอี้ดูทำใจได้ แต่ในใจกลับครุ่นคิดอยู่

ใช่ชายหนุ่มที่มาส่งลูกสาวกลับคราวก่อนหรือเปล่านะ คราวก่อนอยู่บนตึกฟ้ามืดแล้วก็มองไม่ชัด เจ้าหนุ่มคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไรกัน

อู๋อีอีวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง พอมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านจัดสรรก็ยังหอบเล็กน้อย เธอเห็นหลี่ซิวหยวนที่สะพายกระเป๋ายืนรออยู่ที่หน้าประตูในแวบเดียว อู๋อีอีจึงชะลอฝีเท้าลง ปรับลมหายใจของตัวเองให้สงบ แล้วเดินเข้าไปหาหลี่ซิวหยวน

"ซิวหยวน คุณไม่ได้บอกว่าออกไปทำธุระข้างนอกหรือ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" อู๋อีอีกวาดสายตาสำรวจหลี่ซิวหยวนพลางถาม ออกไปข้างนอกสองวัน หลี่ซิวหยวนก็ดูมอมแมมจากการเดินทาง บนตัวยังสะพายกระเป๋าอยู่ ดูเหมือนกลับมาแล้วยังไม่ได้กลับบ้านด้วยซ้ำ ก็มาหาเธอเลย

มุมปากของอู๋อีอียกขึ้นเล็กน้อย ปลายคิ้วแฝงแววยิ้ม

"พี่อีอี อันนี้ให้คุณครับ" หลี่ซิวหยวนยื่นวุ้นเย็นที่ห่อมาอย่างดีในมือส่งให้อู๋อีอี

"นี่คือ" ตอนแรกอู๋อีอียังคิดไม่ทัน ไม่เข้าใจว่าหลี่ซิวหยวนให้วุ้นเย็นตัวเองทำไม

"วุ้นเย็นบ้านหวังครับ" หลี่ซิวหยวนบอก

อู๋อีอีได้ยินก็เบิกตากว้าง มองหลี่ซิวหยวนด้วยความไม่อยากเชื่อ

"คืนก่อนตอนที่เรากินข้าวกัน คุณไม่ได้บอกว่าคิดถึงร้านวุ้นเย็นบ้านหวังหน้าประตูมหาวิทยาลัยหรือครับ พอดีสุดสัปดาห์นี้ผมไปเมืองหลวงมณฑลมีธุระนิดหน่อย ตอนกลับก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เลยแวะไปสักหน่อย ซื้อกลับมาฝากคุณด้วย ไว้คุณลองชิมดูว่ารสชาติเปลี่ยนไปหรือเปล่า"

หลี่ซิวหยวนพูดอย่างเบาสบาย แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น อู๋อีอีก็ยิ่งสะเทือนใจ ไปเมืองหลวงมณฑลมีธุระ ไม่ได้รีบร้อน เลยซื้อกลับมาฝากด้วย

พูดออกมาอย่างสบายๆ แต่ในความเป็นจริงกลับต้องจดจำคำพูดของอีกฝ่ายไว้ในใจก่อน แล้วยังเต็มใจวิ่งไปหาสักเที่ยว แล้วยังหิ้วกลับมาตลอดทางอีก

ถ้าหลี่ซิวหยวนบอกว่าตัวเองไปหาเป็นพิเศษ หาอยู่ตั้งนานกว่าจะเจอ หิ้วกลับมาตลอดทางลำบากแค่ไหนอะไรทำนองนั้น อู๋อีอีกลับจะรู้สึกว่าเสแสร้งเกินไป แต่ยิ่งพูดอย่างเบาสบายเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงคุณค่าอันล้ำค่าของน้ำใจนี้

"ซิวหยวน คุณนี่... ฉัน..." อู๋อีอีรับถุงวุ้นเย็นมา มองหลี่ซิวหยวนด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความสะเทือนใจ

หลี่ซิวหยวนโบกมือ "พี่อีอี ไม่มีอะไรแล้วครับ ผมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันที่ทำงาน"

"อย่าเพิ่งสิ คุณอุตส่าห์หิ้ววุ้นเย็นมาให้ฉันไกลขนาดนี้ ยังไงฉันก็ต้องเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ" อู๋อีอีคว้าแขนหลี่ซิวหยวนไว้โดยไม่รู้ตัว แต่พอนึกขึ้นได้ว่านี่คือหน้าบ้านตัวเอง สีหน้าก็แดงขึ้นมา รีบปล่อยมือจากหลี่ซิวหยวนทันที

"ไม่ใช่นะครับพี่อีอี ผมยังไม่ได้กลับบ้านเลย เพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงมณฑล ยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตาด้วยซ้ำ แล้วยังต้องเอาของไปเก็บอีก..."

"จะกลัวอะไรกัน ฉันขับรถไปส่งคุณเอง คุณไปเก็บของก่อน แล้วเราค่อยไปกินข้าวกัน ตกลงตามนี้นะ" อู๋อีอียัดวุ้นเย็นกลับเข้ามือหลี่ซิวหยวน

"คุณช่วยถือไว้ก่อน เดี๋ยวเราชิมด้วยกัน ฉันไปเอารถ"

อู๋อีอีพูดจบก็ไม่รอให้หลี่ซิวหยวนตอบ หันหลังกลับเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรเพื่อเอารถ อันที่จริงเธอแทบไม่เคยมีช่วงเวลาที่หุนหันแบบนี้เลย แต่วุ้นเย็นบ้านหวังที่หลี่ซิวหยวนหิ้วกลับมากลับทำให้เธอใจฟูขึ้นมา

ไม่ใช่ว่าวุ้นเย็นบ้านหวังอร่อยมากมายอะไร และก็ไม่ใช่ว่าเธอคิดถึงของสิ่งนี้มากมายอะไร แต่เป็นเพราะสิ่งที่ตัวเองเอ่ยขึ้นมาลอยๆ หลี่ซิวหยวนกลับหิ้วกลับมาให้จริงๆ ของไม่สำคัญ ใจต่างหากที่สำคัญ

หลี่ซิวหยวนยืนยิ้มขื่นอยู่กับที่ เดิมทีคิดไว้ว่าสุดสัปดาห์นี้จะกินข้าวกับพ่อแม่สักมื้อ ไม่อยู่บ้านมาสองวันแล้ว

ไม่นานอู๋อีอีก็ขับรถออกมา หลี่ซิวหยวนเปิดประตูฝั่งคนนั่งข้างคนขับขึ้นรถ ครั้งนี้ไม่ต้องให้หลี่ซิวหยวนบอกที่อยู่ด้วยซ้ำ อู๋อีอีขับรถมาถึงหน้าบ้านหลี่ซิวหยวนเลย

"งั้นพี่อีอี รอสักครู่นะครับ ผมกลับไปเก็บของแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน" หลี่ซิวหยวนเปิดประตูรถลงมา

"อือ ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ เก็บไป ฉันรอคุณ" อู๋อีอีพยักหน้า

ร้านก๋วยเตี๋ยวของบ้านหลี่ซิวหยวนอยู่ใกล้ๆ หน้าประตูหมู่บ้านจัดสรร เวลานี้ที่ร้านยังไม่วุ่นวายนัก คนในอำเภอเล็กๆ โดยทั่วไปก็ไม่ได้กินข้าวเย็นเร็วขนาดนั้น จางชิวเหอออกมาทิ้งขยะพอดี ผลปรากฏว่าเห็นคนที่คล้ายลูกชายตัวเองมากลงมาจากรถเก๋งสีแดงคันหนึ่ง ยังไม่ทันที่เธอจะมองให้ชัด คนก็เข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรเสียแล้ว

พอจางชิวเหอกลับเข้าร้าน ก็ได้รับโทรศัพท์จากหลี่ซิวหยวนผู้เป็นลูกชาย

"แม่ครับ ผมกลับมาจากเมืองหลวงมณฑลแล้ว เย็นนี้ไม่กินข้าวที่บ้านนะครับ"

"ได้ แม่รู้แล้ว" จางชิวเหอวางสาย แล้วเดินออกมาจากร้าน แกล้งทำเป็นเดินผ่านเพื่อแอบมองรถเก๋งแอคคอร์ดสีแดงคันนั้นแวบหนึ่ง

เธอไม่กล้ามองนาน แต่คนในรถเป็นผู้หญิงแน่นอน

พอหลี่ซิวหยวนกลับถึงบ้าน อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เก็บกระเป๋าเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ถึงเพิ่งออกจากหมู่บ้านจัดสรรมาขึ้นรถของอู๋อีอี

"พี่อีอี เราไปกินที่ไหนกันครับ"

"ไปที่ถนนคนเดินของตลาดกลางคืนกันเถอะ ฉันดูแล้วบ้านคุณอยู่ห่างจากตลาดกลางคืนไม่ไกล เราเดินไปกันดีไหม แถวนั้นจอดรถยาก จอดรถไว้แถวหน้าบ้านคุณนี่แหละ" อู๋อีอีเสนอ ครั้งก่อนที่ไปภัตตาคารเสี่ยวคัง ที่นั่นค่อนข้างเป็นทางการ

คนหนุ่มสาวทั่วไปก็ไม่ไปที่นั่นกัน ตลาดกลางคืนคึกคักกว่า และเปี่ยมด้วยกลิ่นอายชีวิตสามัญมากกว่า

หลี่ซิวหยวนย่อมไม่มีความเห็นคัดค้านใดๆ พยักหน้าแล้วลงจากรถพร้อมอู๋อีอี เดินมุ่งหน้าไปยังถนนคนเดินของตลาดกลางคืน