บทที่ 69 ยอดนักรัก

อำเภอหวงหยวนยามหกโมงกว่า เมฆอัสดงเต็มฟ้า ผู้คนที่ทำงานมาทั้งวันเดินขวักไขว่ไปตามถนนใหญ่ตรอกเล็ก ทุกหนแห่งอบอวลด้วยกลิ่นอายชีวิตสามัญ หลี่ซิวหยวนกับอู๋อีอีคุยกันไปพลาง เดินเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปยังตลาดกลางคืน

"ทำไมจู่ๆ ถึงไปเมืองหลวงมณฑลล่ะ" อู๋อีอีเอามือทั้งสองไพล่หลัง ฝีเท้าเบาสบายกระฉับกระเฉง ไม่มีความเคร่งขรึมและแข็งทื่อแบบเลขานุการของผู้บังคับบัญชาเหมือนตอนอยู่ในหน่วยงาน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอายและรอยยิ้มที่หญิงสาววัยนี้ควรมี

"นัดกับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ไปรวมตัวกันสักหน่อยน่ะครับ" หลี่ซิวหยวนพูดพลางยิ้ม โดยไม่ได้พูดให้ทะลุปรุโปร่ง

"เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยหรือ ห้องของฉันตั้งแต่เรียนจบมาก็ไม่มีใครจัดรวมรุ่นอีกเลย ก่อนเรียนจบยังพูดกันอยู่เลยว่าพอจบแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรวมตัวกันปีละครั้ง" อู๋อีอีพูดพลางทำปากยื่น

"ฮ่าๆ รออีกสักหน่อยเถอะ อีกสองสามปีพอมีคนไปได้สวยขึ้นมา ก็จะมีงานรวมรุ่นเอง" หลี่ซิวหยวนบอก

อู๋อีอียังไม่ค่อยเข้าใจ "ทำไมต้องมีคนไปได้สวยก่อน ถึงจะมีงานรวมรุ่นล่ะ"

"ถ้าทุกคนไปได้ไม่ดีกันหมด จะไปทำอะไรกัน นั่นจะเป็นงานรวมรุ่นหรืองานประชุมระบายทุกข์กันแน่" หลี่ซิวหยวนอธิบายพลางยิ้ม

อู๋อีอีได้ยินก็ทำสีหน้าแปลกๆ "คุณนี่พูดจาสมจริงเกินไปหน่อยนะ"

"อ้อ เรื่องตัวเลือกตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปของเรา ฉันคาดว่าสัปดาห์หน้าน่าจะมีข่าวแล้ว" อู๋อีอีเอ่ยถึงอีกหัวข้อหนึ่ง

ใจของหลี่ซิวหยวนสะดุดวูบ จึงถามว่า "จริงหรือครับ คุณได้ข่าวมาจากไหน จากท่านรองผู้อำนวยการจ้าวหรือ"

อู๋อีอีส่ายหน้า "คุณป้าจ้าวพูดแล้วไม่นับหรอก แต่เดิมนั้น สำนักงานรัฐบาลอำเภอมีท่านผู้อำนวยการผังกับท่านรองผู้อำนวยการหลัวเป็นผู้รับผิดชอบงานบุคคล สองคนตกลงกันเรียบร้อยแล้วก็แค่แจ้งคุณป้าจ้าวให้ทราบก็พอ

ตอนนี้ท่านรองผู้อำนวยการหลัวถูกควบคุมตัวไป ถึงภายนอกคุณป้าจ้าวจะดูแลทุกฝ่าย แต่ในความเป็นจริงอำนาจก็ยังอยู่ที่ท่านผู้อำนวยการผังอยู่ดี"

"งั้นคุณได้ยินมาจากท่านรองนายอำเภอกู่หรือ ท่านนายอำเภอกู่คงไม่ยุ่งกับเรื่องเล็กๆ แบบนี้หรอกมั้ง" หลี่ซิวหยวนถามต่อ

อู๋อีอียิ้มแล้วส่ายหน้า "ไม่ใช่ ฉันสังเกตจากท่าทีของหวงเหว่ยต่างหาก เมื่อคืนส่งข้อความมาหาฉันติดๆ กันสองฉบับ บอกว่าจะนัดฉันไปกินข้าวด้วยกัน ฉันคาดว่าเขาคงรู้สึกว่าเรื่องลงตัวแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะมั่นใจเต็มร้อยขนาดนั้นได้อย่างไร"

"ฮ่าๆ ข้อสรุปนี้ไม่มีปัญหาเลยจริงๆ" หลี่ซิวหยวนยิ้ม กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง โทรศัพท์ในกระเป๋ากลับดังขึ้นมา

หลี่ซิวหยวนหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นสายจากซ่งลี่หมินผู้เป็นลุงเขย

"ฮัลโหล คุณลุงครับ"

"ซิวหยวน แกอยู่ที่ไหน"

"ผมอยู่ข้างนอกครับ มีอะไรหรือครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

"เรื่องนี้... พูดยากน่ะ แกจะกลับเมื่อไหร่"

"หลังกินข้าวเสร็จครับ" หลี่ซิวหยวนบอก ในโทรศัพท์ลุงเขยพูดตะกุกตะกัก นั่นก็แสดงว่าเรื่องไม่สำคัญมากนัก

"ได้ ลุงเข้าใจแล้ว"

พอหลี่ซิวหยวนวางสาย อู๋อีอีที่อยู่ข้างๆ ก็พูดว่า "ถ้าที่บ้านคุณมีธุระก็ไปทำธุระเถอะ"

"ไม่มีอะไรครับ ผมเองก็อยากรู้รสชาติของวุ้นเย็นนี่มาก ยังไงก็ต้องชิมให้ได้" หลี่ซิวหยวนเขย่าถุงวุ้นเย็นที่หิ้วอยู่ในมือ บนใบหน้าของอู๋อีอีก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน

เธอก้าวเท้าเบาสบายเดินไปข้างหน้า ไม่นานสองคนก็มาถึงตลาดกลางคืน ตลาดกลางคืนแห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในจุดรวมตัวของชาวอำเภอหวงหยวนในฤดูร้อน สองข้างถนนล้วนเป็นร้านค้า ในฤดูร้อนริมถนนก็เต็มไปด้วยแผงขายสินค้าเล็กๆ น้อยๆ สารพัด ตรงกลางมีลานกว้างแห่งหนึ่ง ข้างในโดยรอบล้วนเป็นแผงปิ้งย่างและร้านอาหารเล็กๆ ของแต่ละเจ้า

"เอ๊ะ ซิวหยวน ดูสิ ตุ๊กตาตัวนี้น่ารักจัง"

"ตรงนี้รอเดี๋ยวนะ ฉันขอดูเครื่องประดับก่อน..."

พอเข้ามาในถนนตลาดกลางคืนแล้ว อู๋อีอีก็มองจนตาลาย หยุดฝีเท้าอยู่เป็นระยะ ยืนเลือกเครื่องประดับชิ้นเล็กชิ้นน้อยสารพัดอยู่หน้าแผง

ทั้งที่ถนนตลาดกลางคืนสายนี้เธอมาหลายครั้งแล้ว คุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่อู๋อีอีในวันนี้กลับรู้สึกว่าถนนตลาดกลางคืนที่คุ้นเคยยิ่งกว่าอะไรสายนี้ ช่างน่าดึงดูดใจเสียเหลือเกิน

กว่าสองคนจะมาถึงแผงปิ้งย่างและของกินเล่นแล้วนั่งลง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว ในตลาดกลางคืนที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ แผงของกินที่ส่งกลิ่นหอมสารพัด เสียงร้องขายของเจ้าของแผงและเสียงจอแจของนักกิน ประกอบกันขึ้นเป็นชีวิตสามัญของอำเภอหวงหยวน

ในมือของอู๋อีอีกอดตุ๊กตาลิงปากใหญ่ไว้ตัวหนึ่ง อีกมือหิ้วถุงเครื่องประดับสองใบ ของเหล่านี้รวมกันแล้วใช้เงินไปไม่ถึงห้าสิบหยวน ในจำนวนนั้นตุ๊กตาเป็นหลี่ซิวหยวนที่จ่ายเงิน ส่วนเครื่องประดับสองชิ้นอู๋อีอีจ่ายเอง

และของที่ไม่ถึงห้าสิบหยวนเหล่านี้ กลับทำให้อู๋อีอีมีความสุขมาก

หลี่ซิวหยวนมองรอยยิ้มบนใบหน้าของอู๋อีอี เขายอมรับว่าในวินาทีนี้ เขารู้สึกใจเต้นขึ้นมาอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน ในชาติก่อนหลังเลิกกับหลินจิ้งหย่าแล้ว เขาก็ไปหมกตัวอยู่ในชนบท ตอนแรกคือไม่อยากมีความรัก ต่อมาคืออยากมีความรักแล้ว แต่กลับไม่มีเงื่อนไขที่จะมีความรักอีกต่อไป

มีแต่คนแนะนำให้ไปดูตัวทั้งนั้น เอ่ยปากมาไม่ใช่รถก็บ้าน ไม่อย่างนั้นก็ถามว่าย้ายกลับเข้าอำเภอได้ไหม

ของหมั้นก่อนพิธี ทองสามอย่าง แหวนเพชร สินสอด ค่าเปลี่ยนคำเรียก ค่าลงรถ รถ บ้าน เงิน หลี่ซิวหยวนดูของเหล่านี้ไม่เข้าใจ นี่มันความรักตรงไหนกัน กลายเป็นการค้าขายที่เปลือยเปล่าไปเสียแล้ว

แต่พอเกิดใหม่กลับมา กลับได้พบหญิงสาวอย่างอู๋อีอี ของราคาไม่ถึงห้าสิบหยวน ก็ทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มได้แล้ว

พอสั่งปิ้งย่างแล้ว หลี่ซิวหยวนก็สั่งเบียร์มาเล็กน้อย ฤดูร้อนกินปิ้งย่างนั้น ถ้าไม่ดื่มเบียร์สักหน่อยก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปอย่างเสมอ

"ฉันขอด้วยคน" อู๋อีอีเอ่ยขึ้นเอง

"อ้าว แล้วรถของคุณ"

"รถก็จอดไว้หน้าบ้านคุณนั่นแหละ" อู๋อีอีบอก

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า คราวก่อนที่สองคนกินข้าวกันก็เหมือนกัน พออู๋อีอีดื่มเหล้าไปหน่อย ก็จอดรถไว้หน้าร้านอาหาร แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นค่อยไปเอา

"มาชิมรสชาติกันเถอะ" อู๋อีอีเปิดวุ้นเย็นที่หลี่ซิวหยวนหิ้วมาจากเมืองหลวงมณฑลวางลงบนโต๊ะ แล้วยื่นมือคีบขึ้นมาหนึ่งคำ

อันที่จริงเมื่อผ่านเวลามาทั้งบ่าย รสชาติของวุ้นเย็นย่อมสู้การกินสดๆ ที่ร้านไม่ได้แน่นอน แต่อู๋อีอีกินแล้วกลับรู้สึกว่าอร่อยกว่าวุ้นเย็นที่เคยกินตอนเรียนหนังสือเสียอีก

หลี่ซิวหยวนก็ชิมไปหนึ่งคำ ต้องยอมรับว่ารสชาติดีจริงๆ

"มา ชนแก้ว ขอบคุณนะซิวหยวน"

"พี่อีอี เกรงใจเกินไปแล้วครับ ก็แค่เรื่องที่ทำผ่านทางเท่านั้นเอง" หลี่ซิวหยวนยกจอกเหล้าขึ้นชนกับอู๋อีอีหนึ่งครั้ง สองคนดื่มรวดเดียวหมด

เบียร์เย็นเจี๊ยบไหลลงท้อง ไอร้อนมลายหายไปสิ้น สบายเสียเหลือเกิน

"ข้างมหาวิทยาลัยของเรามีถนนของกินอยู่สายหนึ่ง คึกคักกว่าตลาดกลางคืนของอำเภอหวงหยวนเราเยอะเลย โดยเฉพาะพอถึงตอนกลางคืน สว่างไสวไปด้วยแสงไฟจริงๆ แถวนั้นยังมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยอีกหลายแห่งมาที่โรงเรียนเราด้วย..."

"ใกล้เคียงกันครับ แถวโรงเรียนผมก็เหมือนกัน แต่ตอนนั้นผมแทบไม่ค่อยได้ไปกินเลี้ยงกับเพื่อนหอเลย เอาแต่ทำงานหาเงินอยู่ พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ทีก็ยุ่งยิ่งกว่าวันจันทร์อีก"

"คิกๆ ก็ใครใช้ให้เป็นยอดนักรักล่ะ"

"คุณล้อผมหรือครับ"

อู๋อีอีหัวเราะจนหยุดไม่ได้ ส่วนหลี่ซิวหยวนก็ทำหน้าจนปัญญา

และในขณะที่สองคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานนั้น ที่ปากทางเข้าตลาดกลางคืนก็มีคนหนุ่มหลายคนเดินเข้ามา คนหนุ่มที่นำหน้ามาดูแล้วอายุยังไม่ถึงสามสิบ แต่กลับแต่งตัวสุขุมเกินวัยมาก สวมเสื้อเชิ้ตลายตาราง กางเกงสูท รองเท้าหนัง เดิมทีการแต่งตัวแบบนี้ก็ไม่มีอะไร แต่ชายคนนั้นกลับดันทุรังเอาเสื้อเชิ้ตลายตารางใส่ในกางเกงเสียอย่างนั้น

"ท่านผู้บังคับบัญชา เรากินกันที่นี่เลยดีไหมครับ ได้ไหม"

"ไม่มีปัญหา อย่ามาเรียกผู้บังคับบัญชาอะไรกัน เราเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น นายนี่กำลังประชดฉันหรือเปล่า" ชายเสื้อเชิ้ตลายตารางทำหน้าดื่มด่ำอย่างเห็นได้ชัด แต่ปากกลับโต้กลับเช่นนั้น

"ฮ่าๆ พี่เหว่ย นี่จะเป็นการประชดได้อย่างไร พี่ก็เป็นผู้บังคับบัญชาจริงๆ นี่ คราวก่อนที่พี่ไปที่ตำบลของพวกเรา ผู้อำนวยการของเรายังเรียกท่านผู้บังคับบัญชาทุกคำเลย" คนหนุ่มพูด คนข้างๆ ก็พลอยเออออตามไปด้วยว่า "ใช่ พี่เหว่ยทำงานอยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอ นี่จะไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาได้อย่างไร ว่าที่หัวหน้าฝ่าย ว่าที่ผู้อำนวยการกองในอนาคต ตอนนี้ยังเลี้ยงข้าวพี่เหว่ยได้ ต่อไปคงต้องนัดล่วงหน้าแล้ว..."