บทที่ 70 ความแค้นเคือง

ในตลาดกลางคืนของอำเภอหวงหยวนเสียงจอแจคึกคักมาก มีคนเพิ่มมาอีกไม่กี่คนก็ไม่มีอะไรสะดุดตาเลย คนกลุ่มหนึ่งที่กำลังยกยอชายที่ถูกเรียกว่า "พี่เหว่ย" หาโต๊ะหนึ่งแล้วนั่งลง

พี่เหว่ยที่สวมเสื้อเชิ้ตลายตารางและเอาชายเสื้อใส่ในกางเกงคนนั้น ก็คือหวงเหว่ยแห่งฝ่ายกิจการทั่วไปนั่นเอง

การประจบผู้ใหญ่กับการเหยียดผู้น้อย สองคำนี้เชื่อมโยงกันอยู่เสมอ หวงเหว่ยในสำนักงานนั้น ยิ่งมีท่าทีคุกเข่าเลียชวีฮุยมากเท่าไหร่ อารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ตรงนั้น ก็ย่อมต้องหาทางระบายคืนเป็นทวีคูณในที่อื่น

ดังนั้นหวงเหว่ยจึงเต็มใจเป็นพิเศษที่จะอวดงานในสำนักงานรัฐบาลของตัวเองให้เพื่อนฝูงรอบข้างฟัง ส่วนเพื่อนฝูงรอบตัวเขานั้น ก็ไม่ได้เรียกร้องว่าจะจริงใจหรือไม่จริงใจ การยกยอเป็นได้ต่างหากคือปัจจัยข้อแรกในการเลือกคบเพื่อนของเขา

อันที่จริงในเวลานี้หวงเหว่ยควรจะเก็บตัวเงียบสักหน่อย เขาก็เข้าใจ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการเลื่อนตำแหน่ง ย่อมไม่อาจป่าวประกาศได้

แต่คำเชิญที่เมื่อคืนเขาส่งไปหาอู๋อีอีด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมนั้น ศักดิ์ศรีของเขากลับถูกอู๋อีอีเหยียบย่ำจมดิน อู๋อีอีหน้าตาสวย ฐานะทางบ้านดี สำหรับหวงเหว่ยแล้วนี่คือคู่แต่งงานในอุดมคติที่สุด

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับอู๋อีอี แต่ตอนนี้กำลังจะได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว ไม่มากก็น้อยก็ถือเป็นผู้บังคับบัญชาคนหนึ่ง แถมยังอยู่ในหน่วยงานอย่างสำนักงานรัฐบาลอำเภออีก

ผลปรากฏว่ากลับถูกอู๋อีอีฉีกผ้าคลุมบังความอับอายผืนนั้นออกอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้เขารู้ว่า ต่อให้ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว อู๋อีอีก็ยังไม่มองเขาอยู่ในสายตาอยู่ดี เขาก็ยังคงเป็นตัวตลกคนนั้น

แต่หวงเหว่ยกลับเข้าใจอยู่แก่ใจ ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายที่ยังไม่ลงตัวของตัวเอง ต่อให้เป็นชวีฮุยที่เป็นหัวหน้าฝ่ายก็ยังไม่กล้าล่วงเกินอู๋อีอี

เลขานุการรองนายอำเภอ คำเรียกนี้ ในสำนักงานรัฐบาลอำเภอนอกจากผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการแล้ว คนอื่นล้วนล่วงเกินไม่ได้ทั้งนั้น

เพราะเหตุนี้เขาจึงอึดอัดคับข้องมาก จึงเผยกับเพื่อนไปเล็กน้อยว่าตัวเองกำลังจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง เพื่อนจึงจัดแจงจะเลี้ยงฉลองให้ล่วงหน้า

พอคนกลุ่มหนึ่งนั่งลงแล้ว สั่งเหล้าสั่งอาหาร ดื่มเหล้าไปคุยกันไป แน่นอนว่าศูนย์กลางของหัวข้อสนทนายังคงวนอยู่รอบตัวหวงเหว่ยเช่นเดิม

"พี่เหว่ย พี่ได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว ขั้นต่อไปก็ควรจะจีบดอกไม้ประจำฝ่ายกิจการทั่วไปของพี่กลับบ้านแล้วใช่ไหม ก่อนหน้านี้พี่ไม่ได้บอกว่าชอบเขาหรือ"

มีคนเอ่ยขึ้นพลางยิ้ม หวงเหว่ยได้ยินก็ทำสีหน้าแข็งทื่ออยู่บ้างแล้วโบกมือ "เรื่องความรู้สึกนี่ไม่เหมือนเรื่องงาน ซับซ้อนมาก อีกอย่าง คนหนุ่มควรเป็นช่วงที่มุ่งไล่ตามหน้าที่การงานจริงๆ เรื่องความรู้สึกพักไว้ก่อน สร้างผลงานขึ้นมาให้ได้ก่อนถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ"

"พี่เหว่ยพูดถูก มิน่าเล่าพี่เหว่ยถึงได้เป็นผู้บังคับบัญชาตั้งแต่อายุยังน้อย ระดับความคิดความอ่านนี่ต่างกันจริงๆ พวกเราขอคารวะพี่เหว่ยหนึ่งจอก ต่อไปยังต้องเรียนรู้จากพี่เหว่ยอีกนะครับ" มีคนพูดพลางยกจอกเหล้าลุกขึ้นยืน คนอื่นๆ ก็พากันลุกขึ้นตาม

"พอแล้ว นั่งกันเถอะ ลุกขึ้นทำไมกัน" ในใจหวงเหว่ยลำพองใจ แต่ปากกลับถ่อมตัวมาก แล้วก็ลุกขึ้นดื่มกับทุกคนหนึ่งจอก พร้อมโบกมือเป็นเชิงให้ทุกคนนั่งลง

ทว่าในตอนที่หวงเหว่ยกำลังจะนั่งลงเช่นกัน สายตากวาดไปยังที่ไกลๆ จู่ๆ การเคลื่อนไหวของหวงเหว่ยก็แข็งค้างไป

ตรงตำแหน่งที่ห่างออกไปไม่กี่โต๊ะ ชายหนึ่งหญิงหนึ่งกำลังนั่งกินปิ้งย่างดื่มเบียร์คุยกันอยู่ตรงนั้น ฝ่ายชายหันหลังให้ตัวเองจึงไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่หญิงสาวคนนั้นตัวเองกลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี

คืออู๋อีอีที่ฉีกศักดิ์ศรีของตัวเองจนป่นปี้เมื่อคืนนี้นั่นเอง

และเมื่อเทียบกับท่าทีเย็นชา รังเกียจ และชิงชังในข้อความเมื่อวานที่มีต่อตัวเองแล้ว ในเวลานี้ไม่รู้ว่าชายฝั่งตรงข้ามพูดอะไรออกไป อู๋อีอีกำลังหัวเราะจนตัวสั่นไหวราวกิ่งไม้ไหวลม แถมยังยื่นมือไปตีแขนชายคนนั้นอีก

ท่าทางนั้นกับอู๋อีอีที่ตัวเองเห็นในหน่วยงานทุกวัน เป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

ในชั่วพริบตา หวงเหว่ยก็รู้สึกว่าตัวเองใจร้อนรุ่มขึ้นมา เดิมทีก็ดื่มเหล้ามาบ้างแล้ว เหล้าให้ความกล้าแก่คนขี้ขลาด เขาจึงเดินตรงไปยังโต๊ะนั้นทันที

"อู๋อีอี" ในน้ำเสียงของหวงเหว่ยมีความโกรธที่พูดไม่ออก เขายืนอยู่ตรงหน้าอู๋อีอี

ในเวลานั้นอู๋อีอีกำลังปิดปากหัวเราะอย่างอ่อนหวานอยู่ พอได้ยินก็มองไปเห็นว่าเป็นหวงเหว่ย สีหน้าก็เย็นชาขึ้นมาทันที

"คุณไม่ได้บอกว่าวันนี้ไม่มีเวลาหรือ นี่ทำอะไรกันอยู่" ใบหน้าของหวงเหว่ยแดงก่ำไปหมด หรือกระทั่งออกม่วงไปบ้างแล้ว

เขารู้ว่าอู๋อีอีมองเขาไม่ขึ้น รู้ทั้งรู้ว่าข้อความของอู๋อีอีเมื่อคืนคือการบ่ายเบี่ยงตัวเอง แต่ต่อให้รู้อยู่แก่ใจ ขอเพียงไม่ได้เห็นกับตา เขาก็ยังพอหลอกตัวเองได้อยู่

แต่อู๋อีอีปฏิเสธตัวเองอย่างเย็นชา แล้วพลิกตัวไปหัวเราะหยอกล้อกับผู้ชายคนอื่นอยู่ตรงนี้ เขาจะทนได้อย่างไร

พูดจบ หวงเหว่ยก็จ้องเขม็งไปยังชายที่นั่งอยู่ข้างๆ หลี่ซิวหยวนได้ยินก็หันตัวกลับมา ถึงเพิ่งพบว่าเป็นหวงเหว่ย

หวงเหว่ยในวินาทีที่เห็นหลี่ซิวหยวน ก็ตะลึงงันไปทั้งตัวเช่นกัน

เขาไม่คิดเลยว่าชายคนนี้จะเป็นหลี่ซิวหยวน ต่อให้เป็นหวังจื้อเทายังพอทำเนา เพราะหวังจื้อเทากับอู๋อีอีเข้าทำงานรุ่นเดียวกัน ความสัมพันธ์ดีกว่าคนทั่วไปหน่อย หรือกระทั่งเป็นผู้ชายแปลกหน้าก็ยังได้ ผลปรากฏว่ากลับไม่คิดเลยว่าจะเป็นหลี่ซิวหยวนที่เพิ่งเริ่มทำงาน

"ฉันจะมีเวลาหรือไม่มีเวลาเกี่ยวอะไรกับคุณ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร" อู๋อีอีก็โมโหหวงเหว่ยมากเช่นกัน เมื่อคืนถูกรบกวนโดยไม่มีเหตุผลก็แล้วไป วันนี้ออกมากินข้าวกับหลี่ซิวหยวน อารมณ์กำลังดีอยู่แท้ๆ กลับมาเจอไอ้หมอนี่อีก แถมยังวิ่งมาซักฟอกตัวเองอีก

"ผม... คุณ..."

"ผมอะไรของคุณ คุณอะไรของฉัน คิดว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว ก็เลยรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้บังคับบัญชาขึ้นมาใช่ไหม" อู๋อีอีหัวเราะเย็นหนึ่งเสียง กลับคืนสู่ท่าทางเย็นชาแบบที่อยู่ในหน่วยงาน คำพูดประโยคเดียวก็ย้อนจนหวงเหว่ยไม่กล้าปริปาก

เขาไม่กล้าพูดต่อหน้าอู๋อีอีจริงๆ ว่าตัวเองจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย

"ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมแค่มีเรื่องงานนิดหน่อยอยากคุยกับคุณ ถ้าคุณไม่มีเวลาก็แล้วไป" หวงเหว่ยเดินมาด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เพียงสองประโยคก็ถูกอู๋อีอีย้อนจนหน้าแดงก่ำเป็นสีตับหมู

เพียงแต่หวงเหว่ยที่นอบน้อมยอมสยบต่อหน้าอู๋อีอีนั้น ก่อนจะเดินจากไปกลับถลึงตาใส่หลี่ซิวหยวนอย่างเคียดแค้น เห็นได้ชัดว่าโยนความโกรธทั้งหมดมาลงที่หลี่ซิวหยวน

"หัวหน้าฝ่ายหวง เดินดีๆ นะครับ" หลี่ซิวหยวนพูดหยอกพลางยิ้ม

ฝีเท้าของหวงเหว่ยสะดุดไปหนึ่งจังหวะ เกือบล้มลงไป

อู๋อีอีหัวเราะออกมาเสียง "พรืด" ความเย็นชาบนใบหน้าเมื่อเผชิญกับหลี่ซิวหยวนก็หายไปจนไม่เหลือเงา

หลังหวงเหว่ยกลับไปที่โต๊ะของตัวเองแล้ว สายตากลับเหลือบมองมาทางหลี่ซิวหยวนกับอู๋อีอีอยู่ไม่หยุด ในดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง อู๋อีอีคนนี้เขาทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ไอ้หลี่ซิวหยวนคนนี้

พอเขารับตำแหน่งเมื่อไหร่ คนแรกที่เขาจะจัดการก็คือหลี่ซิวหยวน

เดิมทีที่เกลียดหลี่ซิวหยวนก็เพราะเหตุผลของชวีฮุย แต่ตอนนี้ตัวเขาเองก็เกลียดหลี่ซิวหยวนเข้าให้แล้ว ถ้าไม่เขี่ยหลี่ซิวหยวนออกจากฝ่ายกิจการทั่วไปให้ได้ เขาหวงเหว่ยจะเขียนชื่อตัวเองกลับหัว

ใกล้แล้ว หัวหน้าฝ่ายชวีบอกแล้วว่าภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องมีผลแน่นอน เขาอยากจะดูจริงๆ ว่าถึงตอนนั้นหลี่ซิวหยวนจะยังกล้าดูแคลนตัวเองแบบนี้อีกหรือไม่