บทที่ 71 โลกเปลี่ยนเร็วเกินไป

หวงเหว่ยดื่มเหล้าต่อไม่ลงแล้ว จึงพาเพื่อนจากไป ส่วนหลี่ซิวหยวนกับอู๋อีอีสองคนยังคงดื่มกันอย่างสำราญ คุยกันอย่างสนุกสนานเช่นเดิม

"เอ๊ะ หวงเหว่ยกำลังจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว คุณไม่กลัวจะล่วงเกินเขาหรือ" อู๋อีอีหยอกล้อหลี่ซิวหยวนด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

หลี่ซิวหยวนวางจอกเหล้าลงอย่างจนใจ "พี่อีอี ในฝ่ายกิจการทั่วไปของเรา หัวหน้าฝ่ายก็มองผมไม่เข้าตา ท่านผู้อำนวยการผังก็มีอะไรติดใจผม แล้วนี่จะไปกลัวรองหัวหน้าฝ่ายเพิ่มอีกคนหรือครับ มีเขาเพิ่มมาก็ไม่ได้มากขึ้น ขาดเขาไปก็ไม่ได้น้อยลง"

ตอนนี้หลี่ซิวหยวนทำใจได้แล้ว เหาเยอะเข้าก็ไม่คัน หนี้มากเข้าก็ไม่กังวล

ด่านนี้ถ้าตัวเองผ่านไปได้ หวงเหว่ย ชวีฮุย ผังจื้อเฟิงอะไรพวกนั้น จะนับเป็นอะไรกัน

แต่ถ้ายืนหยัดไม่อยู่ สุดท้ายก็ต้องออกจากสำนักงานรัฐบาลอำเภอ อย่างนั้นจะล่วงเกินหวงเหว่ยหรือไม่ล่วงเกิน ก็ไม่มีอะไรแตกต่างกัน

"คิกๆ คุณนี่คิดได้กระจ่างดีนะ แค่โชคไม่ดีเท่านั้นเอง อันที่จริงบางครั้งลองคิดดูแล้ว ถ้ากระโดดออกจากหลุมไฟอย่างสำนักงานรัฐบาลอำเภอได้ ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนะ อนาคตความก้าวหน้าของหน่วยงานอื่นไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าสำนักงานรัฐบาลอำเภอเสมอไป" อู๋อีอีมองหลี่ซิวหยวนพลางพูดหยั่งเชิง

ถ้าสองคนคบกันจริง การอยู่สำนักงานรัฐบาลอำเภอทั้งคู่ย่อมไม่ได้แน่นอน ถ้าหลี่ซิวหยวนออกจากสำนักงานรัฐบาลอำเภอได้ ความเป็นไปได้ระหว่างสองคนก็จะยิ่งมากขึ้น

"ครับ พี่อีอีสายตายาวไกล แต่แค่หวงเหว่ยคนเดียวคงยังไม่ถึงขั้นทำให้ผมต้องออกไปหรอกมั้งครับ อีกอย่าง ผมนี่เจอเคราะห์ร้ายที่ตัวเองไม่ได้ก่อแท้ๆ" หลี่ซิวหยวนพูดหยอกล้อเพื่อเบี่ยงหัวข้อสนทนา

เขารู้ว่าอู๋อีอีกำลังพูดถึงอะไร แต่เขาจะยอมจากไปได้อย่างไร สำนักงานรัฐบาลอำเภอนั้นเขาไม่เพียงต้องอยู่ต่อ แต่ยังต้องสร้างผลงานขึ้นมาให้ได้ในสำนักงานรัฐบาลอำเภอด้วย

อู๋อีอีเห็นหลี่ซิวหยวนเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้เอ่ยถึงหัวข้อนี้อีก เธอรู้ว่าตอนนี้หลี่ซิวหยวนยังไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้ แต่บางครั้งหลายสิ่งหลายอย่างก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากยอมรับแล้วจะจบ

ความจริงคือแขนย่อมบิดสู้ต้นขาไม่ได้ ถ้าเธอช่วยได้ก็ย่อมเต็มใจช่วยแน่นอน แต่ตัวเธอเองก็ไม่มีความสามารถนั้น ส่วนการให้พ่อแม่ออกหน้าก็ไม่สมจริงเช่นกัน

สองคนคุยกันจนถึงสามทุ่มกว่า ถึงเพิ่งกินข้าวเสร็จแล้วออกจากตลาดกลางคืน

"ไปเถอะพี่อีอี ผมไปส่งคุณกลับ"

"อือ อ้อ คุณขับรถเป็นไหม" อู๋อีอีมองหลี่ซิวหยวนพลางถาม

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า "ขับเป็นครับ มีใบขับขี่"

ใบขับขี่นี้เป็นตอนปีหนึ่ง ที่บ้านออกค่าเรียนให้ไปสอบ ถ้ารอถึงปีสองที่รู้จักกับหลินจิ้งหย่าแล้ว ค่าเรียนสอบใบขับขี่นี้คาดว่าคงต้องเอาไปเจือจุนหลินจิ้งหย่าหมดแล้ว

ทว่าฝีมือการขับรถนั้นเป็นสิ่งที่หลี่ซิวหยวนฝึกมาในชนบทเมื่อชาติก่อน

"งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน พรุ่งนี้คุณช่วยขับรถไปที่หน่วยงานให้ฉันที ฉันจะเรียกรถจากบ้านไปเลย จะได้ไม่ต้องวุ่นวาย" อู๋อีอียื่นกุญแจรถให้หลี่ซิวหยวน

"แบบนี้เหมาะสมหรือครับ รถของคุณแพงขนาดนั้น ถ้าเกิดครูดหรือชนขึ้นมา" หลี่ซิวหยวนลังเลอยู่บ้าง

"จะกลัวอะไร มีประกันทั้งนั้น วางใจได้ ไม่ให้คุณชดใช้หรอก" อู๋อีอีค้อนหลี่ซิวหยวนไปหนึ่งที

หลี่ซิวหยวนก็เลยไม่ปฏิเสธอีก รับกุญแจรถมา ไปส่งอู๋อีอีกลับบ้านก่อน แล้วถึงเรียกรถกลับบ้านตัวเอง ผลปรากฏว่าพอมาถึงหน้าบ้านก็เห็นลุงเขยกับหลัวหย่งสองคนยืนรออยู่ที่หน้าประตูพอดี

"คุณลุง คุณอาหลัว มากันได้อย่างไรครับ ทำไมไม่ขึ้นไปบนบ้าน มายืนอยู่ตรงนี้ทำอะไรกัน" หลี่ซิวหยวนพูดพลางหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าส่งให้สองคน

"พี่เทา พี่พูดเถอะ" ซ่งลี่หมินชำเลืองมองหลัวหย่งแล้วพูด

หลัวหย่งลำบากใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังกัดฟันเอ่ยขึ้นว่า "ซิวหยวน ตามปกติแล้ว เรื่องที่เจ้าฝากคุณอาให้จัดการคราวก่อน คุณอาก็จัดการได้ไม่ดีเลย..."

โลกนี้เปลี่ยนแปลงเร็วเช่นนี้เอง ก่อนหน้านี้หลี่ซิวหยวนเป็นฝ่ายยืนรอที่หน้าประตูเพื่อขอร้องให้เขาช่วยจัดการเรื่อง แต่ในชั่วพริบตา กลับกลายเป็นเขาที่ต้องมายืนรอที่หน้าประตูเพื่อขอร้องให้หลี่ซิวหยวนช่วยจัดการเรื่องแทน

"คุณอาหลัวครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว" หลี่ซิวหยวนไม่รอให้หลัวหย่งพูดจบ ตัดบทหลัวหย่งทันที คำพูดนี้แฝงความหมายไว้สองชั้น ชั้นหนึ่งคือเรื่องผ่านไปแล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงอีก

อีกชั้นหนึ่งคือ ตอนนั้นตัวเองเสียเงินเลี้ยงรับรองแล้ว เรื่องจบไปในคราวเดียวแล้ว ดังนั้นตัวเองจึงไม่ได้ติดค้างบุญคุณอะไร

หลัวหย่งได้ยินก็ถอนหายใจ ถึงเขาจะไม่จำเป็นต้องเข้าใจความหมายของหลี่ซิวหยวนทั้งหมด แต่ท่าทีที่หลี่ซิวหยวนแสดงออกมาในค่ำคืนนี้กลับชัดเจนมาก ถึงจะยังพูดจาเกรงใจเช่นเดิม แต่ก็ต่างจากความสนิทสนมกระตือรือร้นแบบก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

ทว่าหลัวหย่งก็เข้าใจได้ ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายมาขอร้องให้ช่วยจัดการเรื่อง ตัวเองก็จัดการได้แค่ครึ่งเดียว ตอนนั้นตัวเองยังรู้สึกกระดากใจเลย แถมยังไม่ได้นัดหลัวอี้พี่ชายออกมาให้ด้วย ตอนนี้ที่บ้านเกิดเรื่อง จะไปหวังให้อีกฝ่ายมีท่าทีดีสักเพียงใดกัน

ตอบแทนความแค้นด้วยคุณธรรม นั่นเป็นเพียงครึ่งประโยคแรก ส่วนครึ่งประโยคหลังคือ "แล้วจะเอาอะไรตอบแทนคุณธรรมเล่า"

"เรื่องมันเป็นแบบนี้ซิวหยวน เจ้าอยู่ในหน่วยงานคงพอรู้เรื่องบ้าง คืนวันนั้นพี่ชายคุณอาถูกควบคุมตัวไปกะทันหัน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวเลยแม้แต่น้อย คนที่บ้านร้อนใจจนแทบบ้าแล้ว แต่ที่บ้านเรานั้น เรื่องติดต่อกับภายนอกล้วนเป็นพี่ชายคุณอาที่รับผิดชอบ พี่สะใภ้ก็ไม่รู้จักใคร ส่วนคุณอาก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เจ้าอยู่ใกล้กว่าและเป็นหน่วยงานเดียวกัน เจ้าพอจะมีข่าวคราวอะไรบ้างไหม" หลัวหย่งกัดฟันถาม

หลี่ซิวหยวนได้ยินก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า "คุณอาหลัวครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้ คุณอาก็รู้ ผมเพิ่งมาถึงหน่วยงาน ยังไม่รู้จักใครสักคน ก่อนหน้านี้ยังต้องพึ่งท่านผู้อำนวยการหลัวคอยดูแลเลย พอท่านผู้อำนวยการหลัวเกิดเรื่อง ชีวิตผมในหน่วยงานก็ยากลำบากมากเช่นกัน

ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วยจริงๆ แต่ผมสืบข่าวคราวอะไรไม่ได้เลยต่างหาก..."

"ซิวหยวน..."

"คุณอาหลัว ฟังผมก่อน ข่าววงในเล็กๆ น้อยๆ บางอย่าง ผมจะเล่าให้คุณอาฟังก็ได้ แต่หลังจากนี้ผมไม่ยอมรับแน่นอนนะครับ" หลี่ซิวหยวนพูด

"อือ แน่นอน เจ้าวางใจได้ คุณอาจะไม่พูดออกไปแน่นอน"

"มีข่าววงในว่าท่านผู้อำนวยการหลัวอาจได้รับผลกระทบจากคดีของท่านนายอำเภอเจิ้ง จึงถูกสอบสวน อันที่จริงตัวเรื่องเองไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านผู้อำนวยการหลัวมากนัก ผมคิดว่าถ้าสอบสวนจนกระจ่างแล้ว ท่านผู้อำนวยการหลัวก็น่าจะกลับมาได้ ส่วนเรื่องอื่นนั้น ผมไม่รู้เลยจริงๆ ครับ ตอนหน่วยงานประชุมกันก็ไม่ได้พูดถึง"

หลี่ซิวหยวนเล่าไปคร่าวๆ ข่าวนี้เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว คนวงในรู้กันหมด แต่สำหรับหลัวหย่งแล้ว นี่คือข่าวใหญ่ อย่างน้อยก็พอจับเงื่อนงำได้บ้าง

ไม่ใช่ว่าพี่ชายเกิดเรื่องเอง แต่ถูกลูกหลงต่างหาก

"เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะซิวหยวน"

"เอ๊ะ คุณอาหลัว อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้ แต่ตอนที่ท่านผู้อำนวยการหลัวอยู่ในหน่วยงาน ท่านดูแลผมดีมาก ถ้าที่บ้านท่านผู้อำนวยการหลัวมีเรื่องอะไรที่ต้องการคนช่วยลงแรง คุณอาเรียกผมได้เลยครับ" คำพูดดีๆ ในปากของหลี่ซิวหยวนเหมือนไม่ต้องเสียเงินซื้อ

หลัวอี้จะกลับมาได้หรือไม่นั้น อันที่จริงหลี่ซิวหยวนไม่รู้เลย ยังไงเสียเขากับหลัวอี้ก็ไม่ได้สนิทกัน ใครจะรู้ว่าหลัวอี้พัวพันอยู่ในเรื่องนั้นหรือไม่ พูดยากจริงๆ ถ้าหลัวอี้กลับมาไม่ได้ การพูดคำดีๆ ไปสองประโยคก็ไม่กระทบอะไรกับตัวเอง

แต่ถ้าหลัวอี้กลับมาได้ ไม่แน่ว่าอาจยังจดจำบุญคุณนี้ไว้

เรื่องอาจไม่ต้องทำ แต่คำพูดต้องพูดให้ถึงที่

"ดี ซิวหยวน ขอบคุณเจ้านะ ในเวลาแบบนี้ยังทำได้ถึงเพียงนี้ ไมตรีนี้คุณอาจดจำไว้แล้ว" สีหน้าของหลัวหย่งสะเทือนใจอยู่บ้าง คนที่เติมดอกไม้บนผ้าแพรนั้นมีมาก แต่คนที่ส่งถ่านไฟในยามหิมะตกนั้นมีน้อยจริงๆ