บทที่ 72 สร้างกระแส

หลี่ซิวหยวนยืนอยู่ที่หน้าประตูมองส่งหลัวหย่งกับลุงเขยสองคนขึ้นรถจากไป แล้วถอนหายใจออกมา ตอนที่หลัวอี้ยังอยู่ในตำแหน่ง บ้านตระกูลหลัวก็ถือว่าใช้ได้ แต่พอหลัวอี้เกิดปัญหาขึ้นมา คนทั้งบ้านตระกูลหลัวก็เหมือนแมลงวันหัวขาด

ถึงกับมาสืบข่าวจากตัวเขาเสียนี่

ความสัมพันธ์หลายอย่างล้วนต้องประคับประคองไว้ตั้งแต่ยามปกติ การกอดเท้าพระในยามคับขันแบบนี้จะไปได้ผลอะไร

หลี่ซิวหยวนหันตัวเดินเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรร ส่วนที่บ้านนั้น จางชิวเหอกำลังกระซิบกระซาบกับหลี่เจี้ยนกั๋วผู้เป็นสามีอยู่

"เมื่อบ่ายฉันเห็นซิวหยวนลูกเรานั่งรถของเด็กสาวสวยคนหนึ่งกลับมา แล้วตอนเย็นก็ออกไปกินข้าวอีก คุณว่าที่ลูกชายไปเมืองหลวงมณฑล จะไม่ใช่ไปกับเด็กสาวคนนี้ใช่ไหม" จางชิวเหอพูดอย่างสงสัยอยู่บ้าง

"เฮ้ย ลูกชายทำงานแล้ว เราจะไปยุ่งอะไรมากมาย เขาจะคบหากับเด็กสาวคนไหนก็เป็นอิสระของเขา"

"ใช่ ฉันก็แค่เป็นห่วงว่าซิวหยวนเราจะเสียท่าเรื่องความรู้สึกอีก เด็กสาวคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไรฉันไม่ได้เห็น แต่รถที่ขับมาดูแล้วราคาไม่ถูกเลยนะ" จางชิวเหอพูดด้วยความกังวลใจ ลูกชายเคยเจ็บเพราะความรักมาแล้วครั้งหนึ่ง การจะหาใหม่ก็ต้องรอบคอบ เด็กสาวคนนั้นขับรถดีขนาดนั้น ฐานะทางบ้านย่อมไม่ธรรมดา

ฐานะบ้านของตัวเองแบบนี้ ถึงตอนนั้นถ้าทางบ้านอีกฝ่ายไม่เห็นด้วยขึ้นมา ก็จะเป็นการกระหน่ำซ้ำลูกชายอย่างหนักอีกครั้ง

หลี่เจี้ยนกั๋วส่ายหน้า "พอเถอะ อย่ากังวลไปเอง ผมดูแล้วตอนนี้ซิวหยวนทำอะไรก็น่าเชื่อถือมาก เติบโตขึ้นมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน เขาน่าจะมีคำตอบในใจอยู่แล้ว จะตกหลุมเดิมสองครั้งได้หรือ นอนเร็วๆ เถอะ อย่าคิดมาก"

และในเวลานั้นเอง ที่ห้องรับแขกก็มีเสียงดังขึ้น จางชิวเหอจึงตะโกนถามจากในห้องว่า "ลูกชาย ใช่ลูกหรือเปล่า"

"แม่ครับ ผมเองครับ พ่อกับแม่รีบพักผ่อนเถอะ" หลี่ซิวหยวนตอบพลางยิ้ม เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยแล้ว ขอเพียงตัวเองปิดเทอมอยู่บ้าน ตอนกลางคืนพ่อกับแม่ก็ต้องรอให้ตัวเองกลับมาก่อนถึงจะเข้านอน

ไม่นานห้องของพ่อแม่ก็ปิดไฟ หลี่ซิวหยวนอาบน้ำแปรงฟันเสร็จก็ขึ้นเตียงพักผ่อนเช่นกัน

เช้าวันจันทร์ถัดมา หลี่ซิวหยวนเก็บของออกจากบ้านแล้วเดินไปยังป้ายรถประจำทางตามความเคยชิน แต่จู่ๆ ก็นึกถึงรถของอู๋อีอีขึ้นมาได้ เมื่อวานอู๋อีอีให้กุญแจรถกับตัวเอง แล้วให้ขับไปที่หน่วยงาน

เช้าวันจันทร์บนถนนในตัวอำเภอสัมผัสได้ชัดเจนว่ารถติดอยู่บ้าง ราวเจ็ดโมงสี่สิบ หลี่ซิวหยวนมาถึงรัฐบาลอำเภอก่อนเวลายี่สิบนาที เช้าวันจันทร์ในหน่วยงานมักวุ่นวายเป็นพิเศษเสมอ

พอลงจากรถ หลี่ซิวหยวนถือของมาที่ฝ่ายกิจการทั่วไป ในฝ่ายกิจการทั่วไปนั้นเจ้าหวงเหว่ยมาถึงแล้ว มาถึงเร็วกว่าหลี่ซิวหยวนเสียอีก ในเวลานี้กำลังทำความสะอาดสำนักงานอย่างขะมักเขม้น

พอเห็นหลี่ซิวหยวนเดินเข้ามา หวงเหว่ยไม่แม้แต่จะเสแสร้งอีกต่อไป ถลึงตาใส่หลี่ซิวหยวนอย่างเคียดแค้นตรงๆ หลี่ซิวหยวนก็ทำเป็นไม่เห็น พอเห็นว่าในสำนักงานไม่มีใครนอกจากหวงเหว่ย หลี่ซิวหยวนจึงเดินไปที่โต๊ะทำงานของอู๋อีอีเสียเลย แล้ววางกุญแจรถไว้บนโต๊ะ

เห็นภาพนี้ หวงเหว่ยยิ่งกลั้นเส้นเลือดที่ขมับซึ่งเต้นตุบๆ ไว้ไม่อยู่ วันนี้หลี่ซิวหยวนขับรถของอู๋อีอีมา ความสัมพันธ์ของสองคนตอนนี้ดีถึงขนาดนี้แล้วหรือ

ขนาดรถของอู๋อีอีเขายังไม่เคยได้นั่งเลย หลี่ซิวหยวนกลับขับรถของอู๋อีอีได้แล้ว

ไม่นานหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคนก็มาถึง สีหน้าของหวังจื้อเทาดูอ่อนล้าอยู่บ้าง ส่วนหลี่ปั๋วหยางกลับดูสดชื่นดีทีเดียว

"พี่หวัง เป็นอะไรไปครับ สุดสัปดาห์ไปทำอะไรมา" หลี่ซิวหยวนมองหวังจื้อเทาพลางหยอกล้อ

หวังจื้อเทาถอนหายใจแล้วโบกมือ "ไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ คาดว่าอีกสักครู่คงต้องประชุม รายงานงานของสัปดาห์ที่แล้ว รีบจัดเอกสารรายงานเตรียมประชุมเถอะ"

พี่ใหญ่แซ่จางกับเหล่าจูสองคนตามมาติดๆ มาถึงก่อนเวลาเข้างานราวสิบนาที เหล่าจูประคองถ้วยชา ไม่รีบไม่ร้อนเหมือนเช่นเคย พอนั่งลงหลังโต๊ะทำงานแล้วก็ต้องจุดบุหรี่หนึ่งมวนก่อนเสมอ ที่นั่งของเขาติดหน้าต่าง การสูบบุหรี่จึงไม่กระทบทุกคนมากนัก แน่นอนว่าหลักๆ คืออาวุโสของเหล่าจูก็สูง คนอื่นจึงพูดอะไรไม่ได้ ส่วนคนหนุ่มอย่างหลี่ซิวหยวนพวกนั้นล้วนต้องออกไปสูบข้างนอกทั้งนั้น

คนสุดท้ายที่มาถึงคือหญิงสาวแซ่หยาง หอบแฮ่กๆ หน้าอกก็ขยับขึ้นลงอย่างแรง หลี่ซิวหยวนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะสังเกตเห็นว่า กระทั่งเหล่าจูก็ยังอดมองเพิ่มอีกแวบหนึ่งไม่ได้ ผู้ชายนี่เป็นเด็กหนุ่มไปจนวันตายจริงๆ

นอกจากอู๋อีอีแล้ว คนก็ถือว่ามากันครบ พอถึงแปดโมง ชวีฮุยก็เดินเข้ามาในสำนักงานอย่างตรงเวลา ตบมือเรียกความสนใจจากทุกคน แล้วพูดว่า "ตอนนี้เรามาประชุมกันสักหน่อย หลักๆ คือสรุปงานของสัปดาห์ที่แล้ว แล้วมอบหมายงานของสัปดาห์นี้"

ชวีฮุยพูดพลางหันไปมองหวงเหว่ยแล้วพูดว่า "เสี่ยวหวง เริ่มจากคุณก่อนเลย"

หวงเหว่ยขานรับเบาๆ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่ ปกติการรายงานงานนี้ โดยทั่วไปแล้วจะเริ่มจากคนที่อาวุโสสูงก่อน เหล่าจู พี่ใหญ่แซ่จาง หญิงสาวแซ่หยาง หลี่ปั๋วหยาง แล้วถึงจะเป็นเขา

แต่วันนี้ชวีฮุยได้ช่วยสร้างกระแสให้ตัวเองแล้ว ตัวเองได้รายงานงานเป็นคนแรก กดอยู่เหนือเหล่าจูเสียด้วย

"ครับ หัวหน้าฝ่ายชวี" หวงเหว่ยเริ่มรายงาน ทุกคนต่างมองหวงเหว่ยด้วยสายตาที่แปลกไป ก่อนหน้านี้ก็มีข่าวลืออยู่แล้วว่าหวงเหว่ยคนนี้มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปของพวกเขา ตอนนี้ดูแล้วก็แทบจะแน่นอนแล้ว การรายงานงานยังถูกจัดให้เป็นคนแรกเลย

เพียงแต่สีหน้าของเหล่าจูกลับไม่สู้ดีนัก ถึงจะมองออกว่าเขาพยายามควบคุมสีหน้าของตัวเองอยู่ แต่นี่ไม่ต้องพูดถึงว่าหวงเหว่ยยังไม่ได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย ต่อให้เป็นแล้ว จำเป็นต้องกดหัวเขาซึ่งเป็นคนอาวุโสสูงถึงขนาดนี้เลยหรือ

ในเวลานี้เหล่าจูถึงกับชำเลืองมองหลี่ซิวหยวนแวบหนึ่ง เขาก็แค่ไม่มีความกล้าตัดสินใจแบบคนหนุ่มคนนั้น ไม่อย่างนั้นคงเหวี่ยงเอกสารใส่หน้าชวีฮุยไปแล้ว ข้าไม่ปรนนิบัติแกอีกต่อไป

พอหวงเหว่ยรายงานเสร็จ ถึงเพิ่งเวียนมาถึงเหล่าจู ตอนที่เหล่าจูรายงานนั้นมีอารมณ์ติดมาด้วยอย่างเห็นได้ชัด ถัดมาคือพี่ใหญ่แซ่จาง หญิงสาวแซ่หยาง หลี่ปั๋วหยาง หวังจื้อเทา และคนสุดท้ายคือหลี่ซิวหยวน

พอรายงานสถานการณ์การทำงานของแต่ละคนในสัปดาห์ที่แล้วครบทีละคนแล้ว ชวีฮุยก็มอบหมายงานใหม่ให้ทีละคนเช่นกัน

เพียงแต่พอมาถึงหลี่ซิวหยวน ก็มีแต่ความชุ่ยๆ ส่งเดชอย่างเห็นได้ชัด งานที่มอบหมายให้เขาล้วนเป็นงานที่เปลืองแรงแต่ไม่มีใครขอบคุณ ให้เขารับผิดชอบตรวจสอบข้อมูลการสำรวจจุดเสี่ยงอันตรายของเหมืองถ่านหินสองร้อยกว่าฉบับ ซึ่งแต่ละฉบับต้องโทรศัพท์ติดต่อประสานกับแต่ละหน่วยงาน เพื่อยืนยันว่าถ้อยคำของแต่ละหน่วยงานตรงกัน

ยกตัวอย่างเช่นปัญหาเดียวกัน ทางเหมืองถ่านหินคิดว่าแก้ไขเรียบร้อยแล้ว แต่สำนักงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมไม่อนุมัติ สำนักงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมคิดว่าการแก้ไขไม่มีปัญหาแล้ว แต่สำนักงานกำกับดูแลถ่านหินกลับเห็นว่ายังไม่ผ่านการตรวจรับ สำนักงานกำกับความปลอดภัยเห็นว่าผ่านได้ แต่สำนักงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมกลับติดขัดอีก

หรือกระทั่งถ้าจะทำงานให้ละเอียดขึ้นอีกหน่อย ก็ยังต้องไปวิ่งเรื่องด้วยตัวเองอีก งานมากมายขนาดนี้ไม่ใช่งานที่คนคนเดียวจะทำเสร็จได้เลย

ตามปกติแล้วต้องแบ่งให้ทุกคนคนละส่วน แบบนั้นทุกคนถึงจะทำได้เร็ว แต่ชวีฮุยกลับแบ่งงานทั้งหมดนี้ให้หลี่ซิวหยวนเพียงคนเดียว