บทที่ 73 คุณค่าเนื้อทอง

"เสี่ยวหลี่ งานชิ้นนี้ ผู้บังคับบัญชาต้องการภายในสัปดาห์หน้า ต้องเร่งมือหน่อยนะ ถึงคราวต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาก็ทำ" ชวีฮุยมองหลี่ซิวหยวนพลางพูดด้วยน้ำเสียงแฝงการข่มขู่เล็กน้อย

หลี่ซิวหยวนไม่มีทีท่าจะแยแสชวีฮุยเลยแม้แต่น้อย ล้อเล่นหรือเปล่า งานมากมายขนาดนี้ให้เขาทำคนเดียว แถมต้องเสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์ เหลวไหลสิ้นดี เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มอ่อนต่อโลกแล้ว งานถูกมอบหมายให้เขาแล้วก็จริง แต่จะทำเสร็จหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ผู้บังคับบัญชาต้องการภายในสัปดาห์หน้า มันเกี่ยวอะไรกับเขา

ผู้บังคับบัญชาจะมาทวงกับเขาหรือ ถึงตอนนั้นก็ไปรับคำตำหนิด้วยกันทั้งหมดก็แล้วกัน คิดจริงๆ หรือว่าเขาเป็นคนหนุ่มที่เพิ่งเริ่มทำงาน จะถูกข่มขู่แค่นี้ทำให้หวาดกลัวได้ การมอบหมายงานที่ไม่สมเหตุสมผลแบบนี้ พอเกิดปัญหาขึ้นมา คนแรกที่ต้องรับผิดชอบคือผู้บังคับบัญชา หลี่ซิวหยวนคาดว่าถ้าผู้บังคับบัญชาต้องการงานนี้ในสัปดาห์หน้าจริงๆ ชวีฮุยก็คงไม่ใช้วิธีนี้ เขาแค่เห็นว่าตัวเองยังหนุ่ม เลยอยากข่มขู่และทรมานตัวเองเท่านั้นเอง

หลี่ซิวหยวนไม่แยแสตัวเอง ชวีฮุยก็ไม่ได้ใส่ใจ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "เอาล่ะ การประชุมวันนี้จบเพียงเท่านี้ ต่อไปเวลาที่ผมไม่อยู่ หวงเหว่ย คุณรับผิดชอบดูแลงานของฝ่ายกิจการทั่วไปของเราไปเลย มีเรื่องอะไรจัดการไม่ได้ก็รายงานผมทันที"

คำพูดนี้ของชวีฮุยเท่ากับพูดออกมาตรงๆ แล้วว่า ต่อไปฝ่ายกิจการทั่วไปจะมีหวงเหว่ยเป็นรองหัวหน้าฝ่าย

หวงเหว่ยลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นเต็มที่ "ครับหัวหน้าฝ่ายชวี ท่านวางใจได้ ผมจะรายงานทันทีแน่นอน"

ทุกคนในสำนักงานมองหวงเหว่ยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป สีหน้าของหวังจื้อเทาหม่นหมองอยู่บ้าง กระทั่งสีหน้าของเหล่าจูกับพี่ใหญ่แซ่จางสองคนก็ไม่สู้ดีเช่นกัน จะรีบร้อนไปทำไม รอให้ประกาศแล้วค่อยแต่งตั้งหวงเหว่ยจะสายไปหรือ ทุกคนต่างมีความคิดของตัวเอง แต่กลับไม่มีใครออกเสียงคัดค้าน

พอชวีฮุยไปแล้ว หลี่ซิวหยวนก็หยิบหนังสือพิมพ์ที่เอากลับมาจากเมืองหลวงมณฑลออกมาอ่านอย่างสบายอารมณ์ งานที่ชวีฮุยมอบหมายนั้น เขาไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ภายในหนึ่งสัปดาห์อะไรกัน หลอกผีหรือไง ค่อยๆ ทำไปเถอะ

ทว่าหลี่ซิวหยวนไม่ได้ถูกข่มขู่จนหวาดกลัว แต่หวังจื้อเทาที่อยู่ข้างๆ กลับเชื่อคำพูดของชวีฮุย

เขามองหลี่ซิวหยวนแล้วพูดอย่างร้อนใจ "ซิวหยวน นาย... งานมากมายขนาดนั้น หรือว่าให้พี่ช่วยนายเถอะ"

"ขอบคุณครับพี่หวัง แต่ตอนนี้ยังไม่ต้อง ผมทำเองก่อนแล้วกัน" หลี่ซิวหยวนพูดพลางยิ้ม

อีกฟากหนึ่ง ชวีฮุยก็มาที่ห้องทำงานของผังจื้อเฟิงเพื่อรายงานงานและประจบเอาใจ

ผังจื้อเฟิงมองชวีฮุย จู่ๆ ก็นึกถึงความขัดแย้งระหว่างชวีฮุยกับหลี่ซิวหยวนเมื่อสัปดาห์ที่แล้วขึ้นมา จึงมองชวีฮุยแล้วพูดว่า "พอแล้ว คุณอย่าเพิ่งยุ่งกับเรื่องพวกนี้ ผมถามคุณหน่อย วันนี้หลี่ซิวหยวนมาทำงานสภาพเป็นอย่างไรบ้าง"

"ผมมอบงานตรวจสอบข้อมูลการแก้ไขปรับปรุงเหมืองถ่านหินให้เขาแล้วครับ ค่อยๆ ขัดเกลานิสัยเขาไปทีละน้อย ให้เขาเจ็บแต่พูดไม่ออก" ชวีฮุยพูดพลางชงชาให้ผังจื้อเฟิง

งานตรวจสอบข้อมูลการแก้ไขปรับปรุงเหมืองถ่านหินนี้ อันที่จริงเดือนหน้าถึงจะต้องส่ง ยังมีเวลาอีกเดือนหนึ่ง แต่เขาก็แค่อยากทรมานหลี่ซิวหยวนสักหน่อย ในเมื่อยังย้ายหลี่ซิวหยวนออกไปไม่ได้ ก็ต้องให้หลี่ซิวหยวนใส่รองเท้าคับ ให้เขาขยับตัวไม่ได้สักก้าวในฝ่ายกิจการทั่วไป

หลังจากเหตุการณ์คราวก่อน เขารู้สึกว่าตัวเองก็ได้บทเรียนแล้วเช่นกัน ไม่ใช้ไม้แข็ง แต่จะใช้ไม้อ่อน มีดนุ่มค่อยๆ เชือดเนื้อไปทีละน้อย

ผังจื้อเฟิงได้ยินก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ถ้วยชาในมือกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง "เหลวไหล ไปเรียกหลี่ซิวหยวนมา"

คราวก่อนท่าทีของหลี่ซิวหยวนแข็งกร้าวถึงเพียงนั้น แถมนั่นยังเป็นคนที่กลั่นจากความเจนจัด วิทยายุทธ์แค่นี้ของชวีฮุย ที่ไหนจะไปทรมานคนอื่นได้ ไม่แน่ว่าจะส่งจุดที่ให้คนอื่นจับได้ไปถึงมือเขาเสียด้วยซ้ำ

ตอนนั้นเขารับปากกับอีกฝ่ายไว้แล้วว่าสัปดาห์นี้จะเลื่อนหลี่ซิวหยวนขึ้นเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป เพียงแต่พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ลังเลขึ้นมาอีก ไม่ใช่ว่าการเลื่อนหลี่ซิวหยวนไม่ได้ แต่เพราะนี่เป็นการรับปากไปเพราะเผชิญกับการข่มขู่ของหลี่ซิวหยวน ในใจจึงรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ

อีกทั้งหลี่ซิวหยวนบอกว่ามีเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยอยู่ที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล เรื่องนี้ใครจะรู้ว่าจริงหรือเท็จ เขาจึงคิดว่าพอวันจันทร์เข้างานแล้วจะลองหยั่งเชิงหลี่ซิวหยวนอีกสักหน่อย ถ้าหลี่ซิวหยวนมีเส้นสายนี้จริง ตัวเองก็จะยอมกลืน เลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายให้หลี่ซิวหยวน แล้วยกหลี่ซิวหยวนขึ้นย่างบนกองไฟ

แต่ไม่คิดเลยว่าชวีฮุยคนนี้กลับเริ่มเล่นลูกไม้เล็กๆ อีกแล้ว ทั้งที่คราวก่อนเตือนชวีฮุยไปแล้วแท้ๆ ยังมาทำเป็นฉลาดอยู่ตรงนี้อีก

"ท่านผู้อำนวยการผัง ผม..."

"พอแล้ว ไม่ต้องให้คุณไป ผมจะไปเอง" ผังจื้อเฟิงลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังฝ่ายกิจการทั่วไปทันที ชวีฮุยยืนตะลึงอยู่กับที่ จะไปก็ไม่ใช่ จะตามไปก็ไม่ใช่

พอผังจื้อเฟิงมาถึงฝ่ายกิจการทั่วไป ทุกคนในสำนักงานต่างลุกขึ้นยืนทักทาย หลี่ซิวหยวนก็ลุกขึ้นตามด้วย

"อือ ทุกคนไปทำงานของตัวเองเถอะ ช่วงนี้แรงกดดันในงานของสำนักงานรัฐบาลอำเภอสูง ทุกคนเหนื่อยกันหน่อยนะ" ผังจื้อเฟิงพูดพลางยิ้ม ให้ความรู้สึกราวกับอาบสายลมวสันต์ จากนั้นก็เดินมาที่หน้าโต๊ะทำงานของหลี่ซิวหยวน

"เสี่ยวหลี่ คุณมาที่ห้องทำงานผมสักหน่อย"

ผังจื้อเฟิงกำชับไปหนึ่งประโยคแล้วเตรียมจะหันหลังจากไป แต่จู่ๆ กลับเห็นหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลที่วางอยู่บนโต๊ะของหลี่ซิวหยวน แววตาก็เย็นวาบขึ้นมาทันที

"ครับ ท่านผู้อำนวยการ"

หลี่ซิวหยวนเดินตามหลังผังจื้อเฟิงออกไป หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคนมองหลี่ซิวหยวนด้วยความเป็นห่วง คิดว่าเป็นคลื่นที่ตามมาจากความขัดแย้งระหว่างหลี่ซิวหยวนกับชวีฮุยในสำนักงานคราวก่อน

จึงเป็นห่วงหลี่ซิวหยวนอยู่บ้าง

ตอนที่ผังจื้อเฟิงพาหลี่ซิวหยวนมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน ชวีฮุยยังยืนรออยู่ที่หน้าประตู พอเห็นผังจื้อเฟิงก็อ้าปากอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ผังจื้อเฟิงก็โบกมือทันที

"พอแล้ว คุณกลับไปทำงานก่อนเถอะ มีเรื่องผมจะเรียกคุณเอง" ผังจื้อเฟิงโบกมือไล่ชวีฮุยไปแล้ว ก็พาหลี่ซิวหยวนเดินเข้าไปในห้องทำงาน

"เสี่ยวหลี่ นั่งสิ เมื่อกี้ผมเห็นคุณอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ การทำงานอยู่ในสำนักงานรัฐบาลของเรานั้น จำเป็นต้องติดตามข่าวสารและนโยบายอยู่บ้างจริงๆ หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลนี้ก็เป็นช่องทางหนึ่งในการทำความเข้าใจทิศทางนโยบายจากเบื้องบนและข่าวสารล้ำหน้า ถ้าคุณชอบล่ะก็ ที่ผมมีหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลฉบับเก่าที่เก็บสะสมไว้เยอะมาก ไว้จะเอามาให้คุณบ้าง คุณจะได้อ่านและเรียนรู้เพิ่มเติมในยามว่างจากงาน" ผังจื้อเฟิงพูดไปพลาง หัวเราะหึๆ พลางรินชาให้หลี่ซิวหยวนหนึ่งถ้วย

หลี่ซิวหยวนได้ยินก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่ในใจ ถ้าจะบอกว่าผังจื้อเฟิงเป็นผู้อำนวยการได้นั้น ก็ลองดูกระบวนท่าและระดับการพูดจาของเขาสิ ที่ไหนจะเป็นสิ่งที่สองคนอย่างชวีฮุยกับหวงเหว่ยจะเทียบได้

คำพูดเบาๆ ประโยคเดียว ก็แทงทะลุความคิดเล็กๆ ในใจของตัวเองในพริบตา แถมยังแฝงความหมายอีกชั้นหนึ่ง นั่นคืออย่าคิดว่าถือหนังสือพิมพ์เก่ามาสองสามฉบับแล้วจะพิสูจน์ได้ว่าคุณมีเพื่อนร่วมรุ่นอยู่ที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล

ผมเองก็สะสมหนังสือพิมพ์เก่าไว้กองหนึ่งเหมือนกัน คุณอยากได้ล่ะก็ ที่ผมมีเหลือเฟือ

หลี่ซิวหยวนยิ้มแล้วส่ายหน้า "ท่านผู้อำนวยการผัง ท่านเข้าใจผิดแล้วครับ ที่ผมอ่านนั้นไม่ใช่เพื่อทำความเข้าใจข่าวสารจากเบื้องบน เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ ช่วงสุดสัปดาห์ผมไปเมืองหลวงมณฑลมาสักเที่ยว เพื่อนที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลพาอาจารย์บรรณาธิการของเขามาด้วย อาจารย์กัวลี่จวินท่านนี้เป็นบรรณาธิการรุ่นเก๋า บทความจำนวนมากที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลล้วนเป็นบทความที่มีความโดดเด่น พอได้สนทนากันแล้วผมก็นับถือท่านมาก

ผมจึงขอหนังสือพิมพ์ที่ลงบทความของอาจารย์กัวมาบ้าง คิดว่าจะเอามาอ่านศึกษา ผมคิดแบบนี้ครับ อาจารย์บรรณาธิการนั้นใช้ปากกาต่างดาบ สะท้อนความเป็นจริง ก่อให้เกิดเสียงตอบรับและความสนใจจากสังคม เพื่อแสดงคุณค่าในตัวเอง

ส่วนสำนักงานรัฐบาลอำเภอของเรานั้น อันที่จริงก็มีจุดที่เหมือนกันอยู่ คือตรากตรำอยู่กับกองเอกสาร แต่กลับเป็นจุดค้ำยันสำคัญของงานทั้งอำเภอ..."

สีหน้าของผังจื้อเฟิงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ในตอนที่หลี่ซิวหยวนพูดว่าสุดสัปดาห์ไปเมืองหลวงมณฑล สีหน้าของผังจื้อเฟิงก็หนักอึ้งมาก และพอเอ่ยถึงชื่อเฉพาะเจาะจงของกัวลี่จวิน ในใจเขาก็เข้าใจทันที หลี่ซิวหยวนไม่น่าจะโกหก มีเพื่อนร่วมรุ่นที่ทำงานอยู่ที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลจริง

ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ต้องยกให้หลี่ซิวหยวนแล้ว

และในตอนที่หลี่ซิวหยวนพูดถึงคำเปรียบเทียบในตอนท้าย แววตาของผังจื้อเฟิงกลับสว่างวาบขึ้นมา ถึงเขาจะดูแคลนพฤติกรรมข่มขู่เพื่อขอตำแหน่งแบบหลี่ซิวหยวนมาก แต่ก็ยอมรับในความสามารถของหลี่ซิวหยวนอย่างเต็มที่ ไม่เสียแรงที่เป็นที่หนึ่งของการสัมภาษณ์จริงๆ มีคุณค่าเนื้อทองอยู่ในระดับหนึ่งจริงๆ