บทที่ 74 ปากใหญ่เสียจริง

ผังจื้อเฟิงหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้หลี่ซิวหยวนหนึ่งมวน "สูบเป็นใช่ไหม"

"เอ่อ ขอบคุณครับท่านผู้อำนวยการผัง ไม่กล้าครับ ไม่กล้า" หลี่ซิวหยวนรับบุหรี่มาด้วยสองมือ หยิบไฟแช็กจากกระเป๋าออกมาจุดบุหรี่ให้ผังจื้อเฟิง ไม่ได้บอกว่าตัวเองสูบไม่เป็น และก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองสูบเป็น แต่ตอบไม่ตรงคำถามว่า "ไม่กล้า"

นี่ก็เป็นการแสดงความเคารพต่อผังจื้อเฟิงเช่นกัน คือไม่กล้าสูบต่อหน้าผู้บังคับบัญชา

ผังจื้อเฟิงพอใจกับท่าทีนี้ของหลี่ซิวหยวนไม่น้อย จุดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมายาวๆ พลางพูดว่า "เสี่ยวหลี่ ความหมายของคุณผมเข้าใจแล้ว อีกสักครู่ผมจะไปปรึกษากับท่านรองผู้อำนวยการจ้าวเรื่องตัวเลือกตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป ถ้าท่านรองผู้อำนวยการจ้าวไม่มีความเห็นคัดค้านอะไร คุณก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม ต่อไปภาระบนบ่าคุณจะหนักขึ้นอีก

สำหรับคุณแล้ว นี่คือทั้งโอกาสและบททดสอบอันหนักหน่วง..."

"ขอบคุณครับท่านผู้อำนวยการผัง ขอบคุณครับ" หลังจากหลี่ซิวหยวนกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ออกมาจากห้องทำงานของผังจื้อเฟิง เขารู้ว่าเรื่องของตัวเองน่าจะแทบจะแน่นอนแล้ว

ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ ตัวเองต้องได้แน่นอน ถึงจะเป็นเพียงข้าราชการรองระดับหมวด แต่ก็เป็นก้าวแรกที่ตัวเองก้าวขึ้นสู่เส้นทางราชการ

ระหว่างทางกลับไปยังฝ่ายกิจการทั่วไป หลี่ซิวหยวนเจออู๋อีอีพอดี อู๋อีอีกอดเอกสารเดินผ่านไปอย่างรีบร้อน

"พี่อีอี กุญแจรถผมวางไว้บนโต๊ะให้แล้วนะครับ"

"ได้ ฉันรู้แล้ว มีธุระนิดหน่อย ไว้เราค่อยคุยกันทางโทรศัพท์" อู๋อีอีพูดสั้นๆ ประโยคเดียวแล้วก็จากไป การเป็นเลขานุการให้ผู้บังคับบัญชานี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ตอนที่หลี่ซิวหยวนกลับมาถึงฝ่ายกิจการทั่วไป ก็เห็นหวงเหว่ยกำลังคุยเรื่องงานกับหญิงสาวแซ่หยางพอดี

"เสี่ยวหวงเอ๊ย ต่อไปเรื่องงานถ้ามีอะไร มอบหมายให้พี่โดยตรงเลยก็ได้"

หวงเหว่ยฟังแล้วก็ทำหน้าดื่มด่ำเต็มที่ นี่แหละคือรสชาติของอำนาจ ถึงจะยังไม่ได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป แต่ก็ได้ลิ้มรสชาติเบื้องต้นแล้ว

ในการประชุมเช้าวันนี้ ชวีฮุยจัดให้เขาเป็นคนแรก พอประชุมเสร็จก็ยังให้เขารับผิดชอบงานของฝ่ายกิจการทั่วไปเพิ่มขึ้นอีก นี่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการประกาศล่วงหน้าแล้วว่าเขาได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย

พอเห็นหลี่ซิวหยวนกลับมา หวงเหว่ยก็พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย "เสี่ยวหลี่ งานในมือคุณมีไม่น้อยนะ คุณต้องเร่งมือหน่อย ถ้าถึงเวลาแล้วทำงานไม่เสร็จ พอผู้บังคับบัญชาสอบสวนลงมา อย่ามาโทษว่าผมไม่ยอมแบกรับแทนคุณล่ะ"

เดิมทีหลี่ซิวหยวนไม่อยากแยแสตัวตลกคนนี้ แต่พอฟังคำพูดของหวงเหว่ยแล้ว ก็อดหัวเราะออกมาด้วยความขันไม่ได้ "คุณยังไม่ยอมแบกรับแทนผมอีก คุณแบกไหวหรือ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ทุกคนอยู่ระดับเดียวกัน เป็นเพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้น คิดจริงๆ หรือว่าตัวเองเป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว รอให้คุณได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายจริงๆ ก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ คางคกอ้าปากหาว ปากใหญ่เสียจริง"

"พรืด" หญิงสาวแซ่หยางที่เพิ่งกลับไปนั่งที่โต๊ะ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอรับประกันได้เลยว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

ทว่าในเวลานี้หวงเหว่ยไม่มีเวลาไปเอาผิดกับหญิงสาวแซ่หยางเลย เพราะหวังจื้อเทาที่นั่งอยู่ตรงข้ามหวงเหว่ยและกำลังดื่มน้ำอยู่ กลั้นไว้ไม่ไหวจริงๆ น้ำชาหนึ่งอึกพ่นใส่หน้าและตัวหวงเหว่ยเต็มๆ

"คุณทำอะไรน่ะ" สีหน้าของหวงเหว่ยแดงก่ำ เสียงถึงกับแตกพร่าไปบ้าง

"ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่เป็นไรใช่ไหม หรือว่าให้ผมเช็ดให้" หวังจื้อเทารีบดึงกระดาษทิชชูส่งให้หวงเหว่ยอย่างลนลาน

หวงเหว่ยปาดตัวเองไปสองสามทีอย่างสะเปะสะปะ มองหลี่ซิวหยวนที มองหวังจื้อเทาที มองหลี่ปั๋วหยางที่นั่งหัวเราะจนหยุดไม่ได้อยู่ข้างๆ อีกที หลี่ปั๋วหยางกับหญิงสาวแซ่หยางนั้นไม่เหมือนกัน หญิงสาวแซ่หยางคือกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาเสียงเดียวก็รีบเก็บเสียงทันที แต่หลี่ปั๋วหยางนั้นหัวเราะให้หวงเหว่ยได้ยินโดยเฉพาะ

"ดี ดีมาก คอยดูไว้เถอะ" หวงเหว่ยก้มหน้าเดินออกไป

หลี่ปั๋วหยางถึงเพิ่งเก็บรอยยิ้ม แล้วตบแขนหลี่ซิวหยวนพูดว่า "ไปเถอะเพื่อน ไปสูบบุหรี่กัน"

"ผมไปด้วย" หวังจื้อเทาก็ลุกขึ้นเช่นกัน

สามคนมาที่ประตูหลังแล้วเริ่มสูบบุหรี่ หลี่ปั๋วหยางพูดพลางยิ้ม "ซิวหยวน นายเก่งจริงๆ เห็นท่าทางคนต่ำช้าได้อำนาจของหวงเหว่ยแล้ว ก็สมควรย้อนมันแบบนั้นแหละ ก็แค่รองหัวหน้าฝ่ายคนหนึ่ง คนที่ไม่รู้จะนึกว่ามันเป็นรองผู้อำนวยการเสียอีก วางท่าไม่พออีก"

"นั่นสิ หางแทบจะกระดิกขึ้นฟ้าอยู่แล้ว" หวังจื้อเทาก็พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน "ก็แค่อาศัยเลียชวีฮุย ประจบสอพลอเท่านั้นไม่ใช่หรือ มันเป็นตัวอะไร ถึงจะคู่ควรเป็นรองหัวหน้าฝ่าย"

สามคนระบายเรื่องหวงเหว่ยกันไปหนึ่งชุด หลี่ปั๋วหยางถึงเพิ่งมองหวังจื้อเทาแล้วถามว่า "จื้อเทา นายไม่ได้ไปวิ่งเต้นบ้างเลยหรือ ในสำนักงานของเรา นายก็มีคุณสมบัติพอนะ ทำงานมาปีกว่าแล้ว เป็นแค่รองหัวหน้าหมวดเท่านั้น ถ้าหาคนได้ถูกคนแล้ววิ่งเต้นสักหน่อย ก็ไม่มีปัญหา

หวงเหว่ยก็แค่อาศัยการประจบชวีฮุยเท่านั้น ชวีฮุยมีสิทธิ์มีเสียงอยู่บ้างที่ท่านผู้อำนวยการผัง แต่กับปัญหาเรื่องบุคคลแบบนี้ ท่านผู้อำนวยการผังย่อมต้องรอบคอบมากแน่นอน"

"เฮ้อ พี่หลี่ ผมไม่กลัวพวกพี่หัวเราะเยาะหรอก จะไม่คิดวิ่งเต้นได้อย่างไร ไปมาแล้ว แต่เขาไม่แยแสเลยครับ พูดจาดีไปหมด แต่ไม่ทำเรื่องให้ ที่ว่าหิ้วหัวหมูไปแล้วหาประตูวัดไม่เจอ คราวนี้ผมเข้าใจแล้วครับ ไม่มีวาสนา ต่อไปก็ไม่คิดมากแล้ว" หวังจื้อเทาส่ายหน้าอย่างกลุ้มใจ

หลี่ปั๋วหยางถอนหายใจ สิ่งที่หวังจื้อเทาเผชิญอยู่ตอนนี้ ตัวเขาในตอนนั้นก็เคยเผชิญมาแล้วเช่นกันมิใช่หรือ

และในขณะที่หลายคนกำลังสูบบุหรี่คุยกันอยู่นั้น อีกฟากหนึ่งผังจื้อเฟิงก็เรียกจ้าวฮุ่ยหลานผู้เป็นรองผู้อำนวยการมาที่ห้องทำงานของตัวเอง

"ท่านผู้อำนวยการผัง ท่านเรียกฉันหรือคะ"

"อือ เชิญนั่งเลย" ผังจื้อเฟิงยิ้มพยักหน้า จากนั้นก็ชงชาให้จ้าวฮุ่ยหลานหนึ่งถ้วย แล้วเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องมันเป็นแบบนี้ ฝ่ายกิจการทั่วไปของสำนักงานรัฐบาลเราจะเลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายขึ้นมาหนึ่งคนไม่ใช่หรือ คุณเห็นว่ามีตัวเลือกไหนที่เหมาะสมบ้าง ให้ใครเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปคนนี้จะดีกว่ากัน เรากำหนดกันให้เร็วหน่อย จะได้เดินงานต่อได้"

"ท่านผู้อำนวยการผัง ฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ถือเป็นหนึ่งในไม่กี่ฝ่ายที่ค่อนข้างสำคัญของสำนักงานรัฐบาลเรา ตัวเลือกรองหัวหน้าฝ่ายจึงสำคัญมากเช่นกัน แต่ฝ่ายนี้แต่เดิมท่านรองผู้อำนวยการหลัวเป็นผู้รับผิดชอบ ฉันจึงรู้เรื่องไม่มากนัก... แต่ฉันคิดว่าเสี่ยวอู๋ของฝ่ายกิจการทั่วไป คืออู๋อีอี ความสามารถในการทำงานก็ดีทีเดียวนะคะ"

จ้าวฮุ่ยหลานเสนอชื่อคนรุ่นหลังของตัวเองเป็นคนแรก ในเมื่อผังจื้อเฟิงถามแล้ว ไม่มากก็น้อยเธอก็ต้องเสนอชื่อคนของตัวเองสักหน่อย

ผังจื้อเฟิงได้ยินก็พยักหน้าแล้วพูดว่า "อู๋อีอีน่ะ ความสามารถในการทำงานก็แข็งแกร่งทีเดียว แต่ตอนนี้อู๋อีอีเป็นเลขานุการให้ท่านรองนายอำเภอกู่อยู่ งานยุ่งมาก เกรงว่าจะไม่มีเวลามารับผิดชอบงานบริหารจัดการของฝ่ายกิจการทั่วไป"

สีหน้าของจ้าวฮุ่ยหลานไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เธอรู้อยู่แล้วว่าการเสนอชื่อของตัวเองคงไม่ได้ผลมากนัก ผังจื้อเฟิงคนนี้กุมอำนาจด้านบุคคลของสำนักงานรัฐบาลอำเภอไว้แน่นในมือมาตลอด ไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย

"ท่านผู้อำนวยการผังพูดถูกค่ะ แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันก็ไม่ค่อยรู้จักคนอื่นเท่าไหร่ ให้ท่านผู้อำนวยการผังเป็นคนกำหนดเถอะค่ะ" จ้าวฮุ่ยหลานพูดพลางยิ้ม ในใจเธอเดาได้แล้วว่าคาดว่าคงเป็นหวงเหว่ยคนนั้น

ชวีฮุยพาติดตัวไปทุกที่ทั้งวัน คนหนุ่มปากแหลมหน้าลิงคนนั้น เธอไม่ค่อยชอบเท่าไหร่

แต่ในเวลานั้นเอง ผังจื้อเฟิงกลับค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า "คุณคิดว่าหลี่ซิวหยวนที่เพิ่งมาใหม่ในฝ่ายกิจการทั่วไปเป็นอย่างไรบ้าง"