บทที่ 76 ผิดสังเกต

หลังจากอู๋อีอียืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงเพิ่งพบว่า จ้าวฮุ่ยหลานไม่ได้รับฝากจากพ่อแม่ให้มาสืบเรื่องหลี่ซิวหยวนจริงๆ เธอจึงเบาใจลงทันที

"หลี่ซิวหยวนคนนี้ทำงานมานานแค่ไหนแล้ว"

"เดือนกว่าค่ะ เริ่มทำงานหลังวันหยุดวันแรงงานเดือนที่แล้ว" อู๋อีอีตอบ

"ความสามารถในการทำงานของเขาเป็นอย่างไร เล่าเรื่องเขาให้ป้าฟังหน่อยสิ" จ้าวฮุ่ยหลานถาม

"ความสามารถในการทำงานก็แข็งแกร่งทีเดียวค่ะ ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานก็ดี..." อู๋อีอีพูดถึงหลี่ซิวหยวนย่อมต้องเลือกแต่คำที่น่าฟังแน่นอน จ้าวฮุ่ยหลานฟังแล้วก็เกิดภาพจำเบื้องต้นต่อหลี่ซิวหยวนขึ้นมา และยังเป็นภาพจำที่ดีอีกด้วย

ถ้าเปลี่ยนเป็นชวีฮุยมาเป็นคนแนะนำล่ะก็ คาดว่าคงเป็นคำอธิบายอีกชุดหนึ่งโดยสิ้นเชิง ทุกคนล้วนมีจุดยืนและการตัดสินตามอัตวิสัยของตัวเอง

"แล้วเขามีที่มาที่ไปและภูมิหลังอย่างไร" จ้าวฮุ่ยหลานถามคำถามที่อยากถามจริงๆ ในใจออกมา ความสามารถในการทำงานก็ดี คุณธรรมประจำตัวก็ดี ความสัมพันธ์กับผู้คนก็ตาม ทั้งหมดนี้ล้วนต้องเรียงอยู่หลังเส้นสายและภูมิหลังทั้งสิ้น

"ที่มาที่ไปและภูมิหลังหรือคะ" อู๋อีอีชะงักไป แล้วพูดพลางยิ้ม "ไม่มีเส้นสายและภูมิหลังอะไรเลยค่ะ เกิดในครอบครัวธรรมดา"

"ไม่จริงมั้ง" จ้าวฮุ่ยหลานสงสัย เรื่องที่ทำให้ผังจื้อเฟิงยอมวางคนของตัวเองไว้ไม่เลื่อนตำแหน่ง แล้วหันไปเสี่ยงเลื่อนคนใหม่แทน ถ้าจะบอกว่าหลี่ซิวหยวนไม่มีภูมิหลัง เธอยอมเชื่อว่าตัวเองระดับต่ำเกินไปจนไม่คู่ควรจะรู้ ยังดีกว่าเชื่อว่าหลี่ซิวหยวนไม่มีภูมิหลัง

"ไม่เคยได้ยินจริงๆ ค่ะ ครอบครัวธรรมดานี่แหละ" อู๋อีอีพูดพลางยิ้มขื่น บ้านของหลี่ซิวหยวนอยู่ที่ไหนตัวเองยังรู้เลย ที่บ้านก็เปิดร้านก๋วยเตี๋ยว จะมีภูมิหลังอะไรกัน

ถ้ามีภูมิหลังจริง หลี่ซิวหยวนจะถูกชวีฮุยรังแกได้หรือ

แต่จ้าวฮุ่ยหลานกลับไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย เธอคาดว่าหลี่ซิวหยวนคนนี้คงซ่อนตัวไว้ลึกมาก อู๋อีอีจึงไม่รู้เลย ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติมาก

"พอเถอะ ไม่พูดถึงเรื่องของเขาแล้ว ส่วนเธอน่ะ ช่วงนี้ทำงานเหนื่อยไหม"

"หนูก็แค่ตามผู้บังคับบัญชาวิ่งไปวิ่งมาค่ะ ถ้าจะบอกว่าไม่เหนื่อยก็คงไม่ใช่ งานก็ทำไปไม่น้อย แต่ถ้าจะพูดถึงความเหนื่อย คนที่เหนื่อยที่สุดย่อมเป็นผู้บังคับบัญชาแน่นอนค่ะ" อู๋อีอีพูดพลางยิ้ม

จ้าวฮุ่ยหลานหัวเราะแล้วดุเล่นหนึ่งคำ "เจ้าลื่นไหล ตอนนี้กับคุณป้าจ้าวก็ยังเรียนรู้ที่จะพูดจาแบบข้าราชการแล้วนะ พอเถอะ เธอรีบไปทำงานเถอะ"

"ค่ะ ได้ค่ะคุณป้าจ้าว"

ใกล้เวลาเลิกงานช่วงเช้า หนังสือแจ้งการประชุมก็ถูกส่งลงมา ระหว่างทางไปกินข้าวที่โรงอาหารตอนกลางวัน หวังจื้อเทาพูดอย่างหดหู่ใจอยู่บ้าง "ผมคาดว่าการประชุมตอนบ่ายนี้ ก็แค่ประกาศว่าหวงเหว่ยได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายเท่านั้นแหละ"

หลี่ปั๋วหยางพูดพลางยิ้ม "งั้นนายก็ลาหยุดเสียสิ ไม่ต้องไปเข้าประชุม"

"เฮ้อ ไม่จำเป็นต้องหลอกตัวเองหรอกครับ ผมไม่ไป เขาก็ยังได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายอยู่ดี ตรงกับคำพูดที่ว่าจริงๆ ทำงานดีสู้พูดดีไม่ได้ พวกเราทำงานตรากตรำไปมีประโยชน์อะไร

ประเมินคัดเลือกคนดีเด่นก็ไม่มีส่วนของเรา เลื่อนตำแหน่งใช้งานก็ไม่มีส่วนของเรา..." หวังจื้อเทาพูดอย่างคอตก

"เอ๊ะ พี่หวัง อย่าคิดแบบนั้นเลยครับ พวกเรายังหนุ่ม ทุกอย่างล้วนเป็นไปได้" หลี่ซิวหยวนปลอบใจ

"เหลวไหล ก่อนออกจากรั้วโรงเรียน ผมก็เคยคิดเหมือนกันว่าตราบใดที่ฟ้าดินยังไม่ลงตัว เธอกับฉันล้วนเป็นม้ามืดได้ แต่พอออกสู่สังคมก็เข้าใจทันทีว่า ฟ้าดินลงตัวไปแล้ว เธอกับฉันล้วนเป็นวัวควาย ต่อให้สอบเป็นข้าราชการได้

ต่อให้ทำงานอยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอ ในสายตาคนนอกอาจคิดว่าพวกเราอยู่กันอย่างมีหน้ามีตา แต่ความจริงเป็นอย่างไร ตัวเองย่อมรู้ดีที่สุดในใจ..."

สามคนเดินเข้าโรงอาหารตลอดทาง พอตักข้าวตักกับเรียบร้อยแล้วก็ซัดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย คนหนุ่มก็แบบนี้แหละ กินจุดีจริงๆ พอกินข้าวเสร็จ สามคนก็กลับมาที่สำนักงาน เตรียมจะหมอบลงบนโต๊ะงีบสักหน่อย

ทว่าหมอบอยู่พักหนึ่ง ทุกคนล้วนมีเรื่องค้างอยู่ในใจ จึงไม่มีใครหลับลงเลย

"โต๊ะทำงานพังๆ นี่ไม่สบายเลยสักนิด ไว้พอเริ่มใช้เวลาทำงานฤดูร้อนเมื่อไหร่ กลางวันได้พักสองชั่วโมง ถึงตอนนั้นผมจะซื้อจักรยานไฟฟ้าสักคัน กลางวันจะได้กลับไปพักที่บ้าน" หวังจื้อเทาพิงเก้าอี้พลางพึมพำ

เขาเหมือนหลี่ซิวหยวน คือนั่งรถประจำทางมาทำงาน ส่วนหลี่ปั๋วหยางมีรถเก๋งคิวคิวสีแดงอยู่คันหนึ่ง แต่บางครั้งเขาก็ขับมาทำงาน บางครั้งก็นั่งรถประจำทางมาเช่นกัน

"ดีเลยครับ ถึงตอนนั้นเราไปด้วยกัน รอผมเก็บเงินเดือนสองเดือน ผมก็จะซื้อจักรยานไฟฟ้าสักคันเหมือนกัน" หลี่ซิวหยวนพูดเออออตามพลางยิ้ม

สามคนสูบบุหรี่คุยกันไปพักหนึ่ง พอถึงบ่ายโมงก็ในที่สุดก็เริ่มเคลิ้มไปได้บ้าง ผลปรากฏว่าหวงเหว่ยมาเสียนี่

"เอาล่ะ อย่าหลับกันแล้ว อีกสักครู่พอเข้างานก็ต้องประชุมแล้ว ทุกคนตื่นตัวหน่อย ไปล้างหน้าล้างตาเสีย บนหน้ายังมีรอยแดงติดอยู่เลย ตอนประชุมถ้าผู้บังคับบัญชาเห็นเข้าจะดูเป็นอย่างไร"

หวงเหว่ยผลักประตูแล้วพูดอยู่ที่หน้าประตู ไม่ได้เข้ามาข้างในด้วยซ้ำ แล้วก็ไปยุ่งเรื่องอื่นต่อ ทว่าหลี่ซิวหยวนกับหวังจื้อเทาก็ยังสังเกตเห็น หวงเหว่ยคนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ทั้งชุดเสียแล้ว

อันที่จริงผู้ชายมักเป็นพวกเส้นใหญ่ไม่ละเอียดอ่อน แต่หลักๆ คือเสื้อเชิ้ตขาวของหวงเหว่ยนั้น ขาวจนสะดุดตาเกินไปหน่อย แถมยังมีรอยรีดตรงเป๊ะบนกางเกงสีดำ เห็นได้ชัดว่ารีดจนเกินพอดี

รองเท้าหนังสีดำก็ขัดจนเงาวับ ใต้แสงแดดถึงกับแสบตาอยู่บ้าง ถ้าสิ่งเหล่านี้ยังไม่นับ ประเด็นสำคัญคือเจลแต่งผมทั้งหัว

"ให้ตาย จำเป็นด้วยหรือ นี่แค่เป็นรองหัวหน้าฝ่าย ข้าราชการรองระดับหมวด ยังไม่ใช่ระดับชั้นตามกฎหมายด้วยซ้ำ คนที่ไม่รู้จะนึกว่าเขาเป็นนายอำเภอคนใหม่ที่มารับตำแหน่งเสียอีก" หวังจื้อเทาด่าด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวๆ

หลี่ปั๋วหยางก็พยักหน้าตาม "นั่นสิ ยังจะให้ไปล้างหน้าอีก ทำไมฉันต้องให้หน้าเขาขนาดนั้นด้วย ประชุมนี่ฉันยังไม่อยากไปเลย"

"หรือว่าไปล้างหน้ากันเถอะครับ" หลี่ซิวหยวนพูดยิ้มๆ อยู่ข้างๆ

ในชั่วพริบตา หลี่ปั๋วหยางกับหวังจื้อเทาสองคนก็หันมามองหลี่ซิวหยวนด้วยความประหลาดใจ หลี่ซิวหยวนคนนี้ว่าง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ถ้าจะว่าไป สองคนนั้นกล้าแค่บ่นด้วยปากเท่านั้น แต่หลี่ซิวหยวนนั้นเป็นคนที่กล้าปะทะกับชวีฮุยด้วยดาบจริงปืนจริงต่อหน้าคนทั้งห้อง ไม่ต้องพูดถึงว่าการแต่งตั้งหวงเหว่ยยังไม่ได้ประกาศ ต่อให้ประกาศการแต่งตั้งหวงเหว่ยแล้ว หลี่ซิวหยวนจะกลัวหวงเหว่ยหรือ

พูดได้เลยว่าในฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ ใครก็อาจกลัวหวงเหว่ยได้ ยกเว้นหลี่ซิวหยวนคนเดียวที่เป็นไปไม่ได้

แต่หลี่ซิวหยวนกลับไม่มีคำบ่นสักคำ แถมยังจะเชื่อฟังไปล้างหน้าเสียอีก

"ซิวหยวน หลับจนงงหรือเปล่า หวงเหว่ยนะ หวงเหว่ยเป็นคนสั่งให้ไปล้างหน้า นายจะไปจริงๆ หรือ" หวังจื้อเทามองหลี่ซิวหยวนด้วยความไม่เข้าใจเต็มที่

หลี่ซิวหยวนพูดพลางยิ้ม "ก็ไปสิครับ ล้างหน้าให้สดชื่นขึ้นหน่อย บ่ายนี้ยังต้องประชุมใหญ่ ไม่ใช่แค่ฝ่ายกิจการทั่วไปของเรา คนจากฝ่ายอื่นก็มาร่วมด้วย แล้วยังมีผู้บังคับบัญชาอีก ยังไงก็ต้องใส่ใจภาพลักษณ์บ้าง

อีกอย่าง สิ่งที่เขาพูดก็ถูกต้อง จะไม่ฟังทำไมครับ จะจงใจหาเรื่องเถียงหรือ ถ้าเขาบอกให้พวกเรากินข้าวตรงเวลา พวกเราก็จะดันทุรังสวนกลับ ยังไงก็ไม่ยอมกินข้าวหรือ"

"ฮ่าๆ ก็จริงนะ" หวังจื้อเทาหัวเราะ

หลี่ปั๋วหยางก็พยักหน้าแล้วพูดว่า "มีเหตุผล จื้อเทา นายอย่าเอาอย่างพี่ พี่แต่งงานแล้ว ไม่แคร์อะไรแล้ว พวกนายสองคนควรใส่ใจภาพลักษณ์สักหน่อย จัดตัวเองให้เรียบร้อยกระฉับกระเฉง ไม่แน่ว่าพี่ใหญ่คนไหนในหน่วยงานเห็นแล้วรู้สึกว่าใช้ได้ ก็อาจแนะนำคู่ให้พวกนายก็ได้"

"นั่นสิ ไปล้างหน้ากันเถอะ" หลี่ซิวหยวนชวนสองคนไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ ให้สดชื่นขึ้นมาหน่อย

แต่พอออกจากห้องน้ำกลับมาถึงสำนักงานแล้ว หลี่ปั๋วหยางกลับจู่ๆ มองหลี่ซิวหยวนแล้วพูดว่า "ไม่ใช่แล้ว ซิวหยวน วันนี้นายผิดสังเกต ผิดสังเกตมากด้วย"