บทที่ 77 คำสั่งแต่งตั้ง

"ผิดสังเกตอะไรครับ" หลี่ซิวหยวนกวาดสายตาสำรวจตัวเองบนล่าง แล้วมองหลี่ปั๋วหยางด้วยความสงสัย

"ปกตินายใส่เสื้อยืดผ้าฝ้ายล้วนทั้งตัว วันนี้ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตกางเกงลำลองล่ะ รองเท้าลำลองสีน้ำตาลเหลืองที่เท้านั่นก็ดูเป็นทางการอยู่บ้าง..."

หลี่ปั๋วหยางกวาดสายตาสำรวจหลี่ซิวหยวนขึ้นลง ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจกึ่งไม่แน่ใจ

"เมื่อกี้พี่เห็นหวงเหว่ยจัดตัวเองเรียบร้อยกระฉับกระเฉง เขาแต่งมาเพื่อการเลื่อนตำแหน่งบ่ายนี้ ส่วนนายจัดตัวเองมาแบบนี้ เมื่อกี้ยังไปล้างหน้าเองอีก ใส่ใจภาพลักษณ์... หรือว่า"

ใจของหลี่ซิวหยวนสะดุดวูบ หรือว่าหลี่ปั๋วหยางมองออกแล้ว อันที่จริงเขาก็แค่เตรียมพร้อมไว้ไม่ให้ประมาท ตอนเช้าที่มาก็คิดว่าจะเปลี่ยนเป็นชุดที่เป็นทางการขึ้นสักหน่อย เผื่อว่าถ้าได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายจริงๆ ก็จะได้แต่งตัวให้ดูสมกันบ้างไม่มากก็น้อย

อย่ามัวใส่กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ เสื้อยืดผ้าฝ้าย ซึ่งมองแล้วเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัย พอถึงเวลาคนเห็นก็จะรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถือ

"นายมีแฟนแล้วหรือ" จู่ๆ หลี่ปั๋วหยางก็หักเลี้ยวหนึ่งร้อยแปดสิบองศา

หลี่ซิวหยวนถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ "พี่หลี่ พี่คิดไปถึงไหนแล้ว ก็แค่ใส่เสื้อผ้าชุดหนึ่งเท่านั้น สุดสัปดาห์ไปเมืองหลวงมณฑลมา ตอนเดินเล่นตามร้านก็ซื้อมาชุดหนึ่งพอดี พอมาทำงานก็เลยใส่ ปีใหม่บ้านไหนบ้างจะไม่ได้กินเกี๊ยวสักมื้อ จะต้องมีแฟนถึงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ได้หรือไง..."

"ฮ่าๆ" หลี่ปั๋วหยางหัวเราะ เดิมทีเขาก็แค่พูดเล่นเท่านั้น

"เอาล่ะ อย่ามัวคุยกันเลย ไปกันเถอะ ใกล้จะประชุมแล้ว" หวังจื้อเทาเรียก สามคนเดินเรื่อยๆ ออกจากประตูมาที่ห้องประชุมของสำนักงานรัฐบาล

ห้องประชุมของสำนักงานรัฐบาลอยู่ทางขวาของบันได คนสำนักงานรัฐบาลสามสิบกว่าคนประชุมกัน โดยพื้นฐานแล้วจะนั่งรวมกันเป็นหน่วยตามแต่ละฝ่าย คนที่นั่งอยู่ตรงกลางด้านหน้าของห้องประชุมคือฝ่ายสารสนเทศ ฝ่ายกิจการทั่วไปถือเป็นแผนกที่มีคนมากที่สุดของสำนักงานรัฐบาล แต่ฝ่ายสารสนเทศกลับเป็นคนมีฝีมือกันทั้งนั้น วุฒิสูง จบจากสถาบันชื่อดัง เป็นนักศึกษาที่ถูกคัดเลือกมาบรรจุ ที่มากันล้วนมุ่งมาเพื่อเป็นเลขานุการให้ผู้บังคับบัญชา หรือถูกบ่มเพาะให้เป็นข้าราชการระดับผู้นำ

คนไม่มาก แต่ในสี่คนของฝ่ายสารสนเทศมีถึงสามคนที่เป็นเลขานุการของผู้บังคับบัญชา เหลืออีกคนเดียวที่เพิ่งมาใหม่เมื่อปีที่แล้ว เดิมทีเตรียมจะจัดให้เป็นเลขานุการของท่านรองนายอำเภอกู่ แต่ท่านรองนายอำเภอกู่เป็นข้าราชการหญิง สุดท้ายจึงเลือกเลขานุการหญิง อู๋อีอีจึงได้โอกาสนี้

ฝ่ายสารสนเทศมีสถานะที่เหนือชั้นมากในสำนักงานรัฐบาล ผังจื้อเฟิงจะเข้าฝ่ายสารสนเทศก็ยังต้องเคาะประตู

ส่วนตำแหน่งของฝ่ายกิจการทั่วไปอย่างหลี่ซิวหยวนกับพวกนั้น โดยทั่วไปคือหลายแถวที่อยู่ทางขวาของประตูทางเข้า ฝ่ายกิจการทั่วไปถือเป็นฝ่ายที่มีลักษณะงานบริการ ระหว่างการประชุมถ้ามีเรื่องอะไร การอยู่ใกล้ประตูก็สะดวกในการออกจากที่ประชุม หรือขึ้นไปคอยรับใช้ผู้บังคับบัญชา

ห้องวิจัยนโยบาย ฝ่ายกฎหมาย ห้องจดหมายเหตุ ฝ่ายสนับสนุน ฝ่ายบุคคล ต่างนั่งกันเป็นหน่วยๆ คนที่คุ้นเคยกันก็ทักทายกันสองสามคำ ก่อนผู้บังคับบัญชามาถึง ในห้องประชุมยังค่อนข้างจอแจ

หวงเหว่ยมาถึงเร็วที่สุด นั่งตัวตรงอยู่ที่ตำแหน่งแรกของแถวหน้าสุด แววตาเด็ดเดี่ยว ตอนที่หลี่ซิวหยวนสามคนเดินเข้ามา ไม่มีใครอยากนั่งติดกับหวงเหว่ย จึงตรงไปที่ตำแหน่งแถวที่สามเลย

ตอนเข้าประตู หลี่ซิวหยวนจงใจชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย แล้วนั่งลงที่ริมสุด แบบนี้อีกสักครู่ตอนที่ตัวเองลุกขึ้นจะได้สะดวกหน่อย

"เสี่ยวหวง ยินดีด้วยนะ" พี่ใหญ่แซ่จางพูดกับหวงเหว่ยตอนเดินเข้ามา แล้วนั่งลงที่แถวหน้าสุด

"ไหนล่ะ ยังไม่ประกาศเลย พูดมั่วไม่ได้" หวงเหว่ยพูดพลางวางท่าไว้พอประมาณ

"เหอะๆ เหมือนกันนั่นแหละ เหมือนกัน" บนใบหน้าของพี่ใหญ่แซ่จางมีรอยยิ้ม แต่ในใจกลับด่าอยู่เงียบๆ ดูท่าทางของเจ้าคนนี้สิ ยังจะบอกว่าพูดมั่วไม่ได้อีก นี่แทบอยากให้คนทั้งใต้หล้ารู้อยู่แล้ว

พอหญิงสาวแซ่หยางมาถึง ก็เลือกนั่งที่แถวสองด้านหลังหวงเหว่ย แล้วตบไหล่หวงเหว่ยด้วย

"อีกสักครู่คงต้องเรียกหัวหน้าฝ่ายหวงแล้วสินะ"

"พี่หยาง ยังเป็นเสี่ยวหวงอยู่ครับ ยังเป็นเสี่ยวหวง" รอยยิ้มบนมุมปากของหวงเหว่ยกลั้นไว้ไม่อยู่

เหล่าจูมาถึงเป็นคนสุดท้าย นั่งแถวเดียวกับหญิงสาวแซ่หยาง คนของฝ่ายกิจการทั่วไปก็มากันเกือบครบ แน่นอนว่ายกเว้นอู๋อีอี ช่วงนี้ท่านรองนายอำเภอกู่ยุ่งมาก เธอจึงพักผ่อนไม่ได้ตามไปด้วย

ส่วนคนจากฝ่ายอื่นๆ โดยพื้นฐานก็มาถึงกันหมดก่อนการประชุมเช่นกัน ห้องประชุมไม่ถือว่าเล็ก แต่คนสามสิบกว่าคนก็นั่งกันจนแน่นเต็มพื้นที่

พอหัวหน้าฝ่ายและรองหัวหน้าฝ่ายของหลายฝ่ายมากันครบ เวลาก็มาถึงบ่ายโมงครึ่ง ในห้องประชุมก็เงียบลง จ้าวฮุ่ยหลานผลักประตูห้องประชุมเดินเข้ามาเป็นคนแรก

พอนั่งลงบนเวทีแล้ว สายตาของจ้าวฮุ่ยหลานก็จับไปที่ฝั่งฝ่ายกิจการทั่วไปทันที

หลี่ซิวหยวน คนหนุ่มคนนี้เธอเห็นหน้าคุ้นๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่กวาดสายตาสำรวจอย่างจริงจัง เจ้าหนุ่มดูแล้วก็ดีทีเดียว รูปร่างหน้าตาสง่างาม แววตามีประกาย

ส่วนหวงเหว่ยในเวลานี้ยังคิดว่าท่านรองผู้อำนวยการจ้าวกำลังมองเขาอยู่ จึงยืดหลังให้ตรงยิ่งขึ้น สีหน้าก็ฮึกเหิมมาก นับจากวันนี้เป็นต้นไป ในสำนักงานรัฐบาลก็จะมีคนอย่างหวงเหว่ยคนนี้แล้ว

เขารู้ว่าหลายคนในสำนักงานรัฐบาลดูถูกเขา หรือกระทั่งแต่งกลอนล้อเลียนและคำคล้องจองมาเสียดสีเขา แต่แล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงตัวเองได้เป็นผู้บังคับบัญชา นั่นก็จะไม่ใช่ประวัติศาสตร์ด้านมืด แต่เป็นเส้นทางที่ตัวเองเดินผ่านมา

ทะนงตัวถือตนสูงส่ง ความสูงส่งเอามากินเป็นข้าวได้หรือ หวังจื้อเทา หลี่ปั๋วหยาง แล้วยังมีเหล่าจูคนนั้นอีก ล้วนเป็นตัวอย่างทั้งนั้น

ตอนที่จ้าวฮุ่ยหลานเก็บสายตากลับจากหลี่ซิวหยวน ถึงเพิ่งหยุดอยู่ที่หวงเหว่ยเป็นเวลาหนึ่งวินาที ในดวงตาแวบขึ้นด้วยแววเห็นใจ ดูท่าทางของเจ้าหนุ่มโง่คนนี้ คาดว่าคงคิดว่าตัวเองจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายสินะ

หารู้ไม่ว่าเปลี่ยนตัวไปนานแล้ว

การประจบสอพลอมีประโยชน์หรือ มีประโยชน์แน่นอน แต่หลายครั้งความสัมพันธ์ที่ประคับประคองไว้ด้วยการประจบสอพลอเช่นนี้ กลับไม่แน่นหนามั่นคงนัก

และในเวลานั้นเอง ผังจื้อเฟิงก็ผลักประตูเดินเข้ามา สายตากวาดผ่านทุกคนที่อยู่ใต้เวที มองเพียงแวบเดียวเขาก็รู้ว่าใครมาบ้าง ใครไม่มาบ้าง

"ในเมื่อคนมากันเกือบครบแล้ว เราก็เริ่มการประชุมวันนี้กันเลย วาระแรกของการประชุม หลักๆ คือการเน้นย้ำเรื่องวินัย ช่วงนี้ในอำเภอมีข่าวลือต่างๆ ไม่น้อย ผมหวังว่าทุกคนจะทำได้ตามหลักไม่เชื่อข่าวลือ ไม่แพร่ข่าวลือ ยกระดับจุดยืนทางการเมืองของตัวเอง ทุกอย่างให้ยึดผลที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องประกาศเป็นหลัก อย่าไปเชื่อข่าววงในต่างๆ..."

สัปดาห์ที่แล้วที่ท่านนายอำเภอเจิ้งหยุนถูกควบคุมตัวไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีผลใดๆ ทั้งอำเภออันที่จริงก็มีบรรยากาศหวาดหวั่นกันอยู่บ้าง พอผ่านวันหยุดสุดสัปดาห์สองวันที่ผ่านมา ยิ่งลือกันสนั่นเมือง

ที่อื่นจะลือกันอย่างไร ผังจื้อเฟิงไม่สนใจ แต่ทางฝั่งสำนักงานรัฐบาลอำเภอนี้ จะวิพากษ์วิจารณ์กันมากไม่ได้ สำนึกที่ควรมีก็ต้องมี

"เรื่องที่สอง เป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาบางประการในงานช่วงนี้..."

ผังจื้อเฟิงพูดไปทีละหัวข้อ ไม่นานครึ่งชั่วโมงก็ผ่านไป ในเวลานี้ผังจื้อเฟิงวางเอกสารในมือลง ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบหนึ่งอึก แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า "เรื่องสุดท้าย คือเรื่องตัวเลือกตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปว่างมาระยะหนึ่งแล้ว และฝ่ายกิจการทั่วไปเป็นฝ่ายที่ใหญ่ที่สุดของสำนักงานรัฐบาลเรา ความรับผิดชอบและแรงกดดันในงานที่ต้องแบกรับนั้นสูงมาก..."

ระหว่างที่ผังจื้อเฟิงพูด สายตาของทุกคนทางฝั่งฝ่ายกิจการทั่วไปก็รวมศูนย์ไปที่หวงเหว่ยโดยไม่รู้ตัว หวงเหว่ยยิ่งตื่นเต้นมาก หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น ในหูถึงกับเกิดอาการหูแว่วขึ้นมาในระดับหนึ่งด้วยซ้ำ

"ดังนั้นหลังจากการประชุมพิจารณาแล้ว จึงมีมติแต่งตั้งให้..."

หวงเหว่ยฟังมาถึงตรงนี้ก็ตึงเครียดเกินไปหน่อย บวกกับในใจรู้สึกไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นตัวเอง จึงลุกขึ้นยืนทันที ถัดมาในห้องประชุมก็มีเสียงปรบมือดังขึ้น จากประปรายกลายเป็นระลอก

"แต่งตั้งหลี่ซิวหยวนเป็นรักษาการรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป" เสียงของผังจื้อเฟิงหนักแน่นกังวาน ออกเสียงชัดเจน

ในวินาทีที่ผังจื้อเฟิงประกาศจบ เสียงปรบมือประปรายที่เพิ่งดังขึ้นในห้องประชุมยังไม่ทันประสานเป็นระลอกเดียวกัน ก็หยุดชะงักกลางคัน ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดชั่วคราวในพริบตา