บทที่ 78 มือที่สั่นเทา

ในห้องประชุม หลังจากผังจื้อเฟิงประกาศคำสั่งแต่งตั้งหลี่ซิวหยวนจบลง ความเงียบครอบคลุมอยู่เพียงชั่วขณะ จากนั้นก็เริ่มเกิดความชุลมุนขึ้นทันที คนของฝ่ายกิจการทั่วไปหันหน้าไปพร้อมกันเป็นแถวเพื่อค้นหาร่างของหลี่ซิวหยวน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและประหลาดใจ ในสมองยังคิดตามไม่ทัน แต่ร่างกายกลับเริ่มค้นหาไปแล้วโดยไม่รู้ตัว

คนของฝ่ายกิจการทั่วไปยังงุนงงถึงเพียงนี้ คนของฝ่ายอื่นก็ยิ่งงุนงงหนักกว่า หลี่ซิวหยวนคือใครกัน

ทำไมถึงแปลกหูขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นหวงเหว่ยหรือ แล้วทำไมถึงเปลี่ยนตัวไปเสียล่ะ

หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคนนั่งติดกับหลี่ซิวหยวน สายตาจึงค้นหาหลี่ซิวหยวนเจอเป็นคนแรก ทว่าในเวลานี้สมองของสองคนกลับชาไปหมด สายตาที่มองหลี่ซิวหยวนไม่มีจุดโฟกัสเลยแม้แต่น้อย หวังจื้อเทาถึงกับแคะหูตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเองหูแว่วไปเอง

ยังไม่ทันที่คนอื่นๆ จะค้นหา หลี่ซิวหยวนก็ลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคน

และในเวลานี้ หวงเหว่ยที่ตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะก็หันหน้ามามองหลี่ซิวหยวนเช่นกัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความกระอักกระอ่วนที่ดูไม่จืด

แปะ แปะ แปะ

ผังจื้อเฟิงกับจ้าวฮุ่ยหลานสองคนบนเวทีเตรียมใจไว้แล้ว พอเห็นหลี่ซิวหยวนลุกขึ้นยืนก็เริ่มปรบมือ ถัดมาคือคนจากฝ่ายอื่นๆ ที่เริ่มปรบมือตาม

ถึงก่อนหน้านี้จะได้ยินมาว่าเป็นหวงเหว่ย แล้วตอนนี้เปลี่ยนตัวไป แต่สำหรับคนของฝ่ายอื่นแล้ว ปฏิกิริยากลับไม่รุนแรงเท่าคนทางฝั่งฝ่ายกิจการทั่วไป

คนของฝ่ายกิจการทั่วไปเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ปรบมือตาม พี่ใหญ่แซ่จางที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด ปรบมือไปพลางดึงแขนหวงเหว่ยที่อยู่ข้างกายไปพลาง

"เสี่ยวหวง นั่งลงเถอะ"

คำพูดสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ก็เหมือนเสียบเข้าที่หัวใจของหวงเหว่ย และก็เสียบจนหวงเหว่ยได้สติขึ้นมาด้วย ในชั่วพริบตาสีหน้าของหวงเหว่ยก็แดงก่ำไปหมด ทั้งที่ในเวลานี้สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องอยู่ที่หลี่ซิวหยวนแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกว่าสายตารอบข้างเหมือนหนามแหลมนับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงลงบนตัว ในเวลานี้เขาแทบอยากให้พื้นมีรอยแยกสักช่อง เพื่อที่ตัวเองจะได้มุดลงไปโดยไม่ต้องขายหน้าถึงเพียงนี้

หวงเหว่ยเหมือนลูกบอลที่ถูกปล่อยลมออกจนหมด ทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ ในใจอยากแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยกมือขึ้นปรบมือให้หลี่ซิวหยวนเหลือเกิน แต่เขาใช้กำลังทั้งตัวแล้ว ก็ยังยกมือทั้งสองที่สั่นเทาขึ้นไม่ได้อยู่ดี

คนที่รู้สึกว่ามือไม่เป็นไปตามคำสั่งเช่นกันคือหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคน พวกเขาคิดจนสมองแตกก็ยังคิดไม่ออกว่าหลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายไปได้อย่างไร

ไม่ใช่หวงเหว่ยหรือ ทำไมถึงกลายเป็นหลี่ซิวหยวนไปได้

ถ้าจะพูดถึงในฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว สองคนนี้สนิทกับหลี่ซิวหยวนที่สุด ในเวลานี้จึงประหลาดใจที่สุดเช่นกัน เพราะพวกเขาไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย พวกเขาต่างคิดว่าหลี่ซิวหยวนใกล้จะอยู่ในฝ่ายกิจการทั่วไปต่อไปไม่ได้แล้ว

ถ้าวันนี้ประชุมแล้วประกาศว่าหลี่ซิวหยวนถูกโยกย้ายออกจากฝ่ายกิจการทั่วไป สองคนนี้จะไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย แต่นี่กลับประกาศว่าหลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายเสียนี่

"ขอบคุณท่านผู้บังคับบัญชา ขอบคุณทุกท่านครับ" หลี่ซิวหยวนโค้งคำนับเป็นเชิงแสดงความเคารพ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"สหายซิวหยวน ผมหวังว่าคุณจะกล้าแบกรับในตำแหน่งใหม่ รับผิดชอบงานที่หนักขึ้น อย่าทำให้ความไว้วางใจที่องค์กรมีต่อคุณต้องสูญเปล่า" ผังจื้อเฟิงบนเวทีพูดพลางยิ้ม

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า "ขอให้ท่านผู้บังคับบัญชาทุกท่านวางใจครับ ในตำแหน่งใหม่นี้ ผมจะพยายามต่อไปแน่นอน... ไม่ทำให้ความไว้วางใจของผู้บังคับบัญชาและองค์กรต้องสูญเปล่า"

คำกล่าวรับตำแหน่งของหลี่ซิวหยวนนั้นสั้นกระชับอย่างที่สุด ก็แค่ข้าราชการรองระดับหมวดคนหนึ่ง ไม่ใช่นายอำเภอคนใหม่ที่มารับตำแหน่งแล้วต้องกล่าวปราศรัยยืดยาว อธิบายแนวทางการบริหารของตัวเอง

สถานะแบบไหนก็ทำเรื่องแบบนั้น จะเกินเลยไปไม่ได้ นี่เป็นเพียงข้าราชการรองระดับหมวด แถมยังเป็นรักษาการอีก

"ดี ในเมื่อทุกคนไม่มีเรื่องอื่นแล้วก็เลิกประชุมได้" ผังจื้อเฟิงเก็บข้าวของลุกขึ้นออกจากที่ประชุม ชวีฮุยตามไปเป็นคนแรก บนใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจเช่นกัน คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าทำไมถึงเลื่อนหลี่ซิวหยวนให้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ได้

เมื่อครู่หลังจากหลี่ซิวหยวนลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในที่ประชุม เขาคงตั้งคำถามขึ้นมาตรงนั้นเลย

ทุกคนทางฝั่งฝ่ายกิจการทั่วไปมองไปที่ประตูห้องประชุม เดิมทีตอนเลิกประชุมทุกครั้ง พวกเขาจะเป็นกลุ่มแรกที่ออกไป แต่วันนี้กลับช้าไปครึ่งจังหวะกันทั้งหมด ยกเว้นหวงเหว่ยที่พอเลิกประชุมแล้วอยู่ต่อไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว ก้มหน้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนคนอื่นๆ ต่างมองหลี่ซิวหยวนกันทีละคน ในดวงตาแฝงความหมายที่บอกไม่ถูก

หลายคนอ้าปากอยากจะพูดอะไรกับหลี่ซิวหยวนสักอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนกลับลงไปกันหมด การที่หลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย สำหรับคนอื่นในฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว ล้วนกะทันหันเกินไป และยังยอมรับไม่ค่อยได้อีกด้วย

ยังไงเสียเวลาทำงานของหลี่ซิวหยวนก็สั้นเกินไป อีกทั้งก่อนหน้านี้ทุกคนก็ไม่ได้เตรียมใจไว้เลยแม้แต่น้อย ต่างคิดว่าหวงเหว่ยจะได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย ผลปรากฏว่าจู่ๆ ก็พลิกกลับด้านในชั่วพริบตา

"ซิวหยวน ยินดีด้วยนะ" เสียงของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น หลี่ซิวหยวนหันไปมองก็พบว่าเป็นเฉียนฮุ่ย รองหัวหน้าฝ่ายสารสนเทศ

"หัวหน้าฝ่ายเฉียน ขอบคุณครับ" หลี่ซิวหยวนกับเฉียนฮุ่ยสองคนเคยตามหลัวอี้ลงไปตรวจงานที่สำนักงานเขตชุมชนด้วยกัน ถือว่าเคยเจอหน้ากันมาแล้วครั้งหนึ่ง

ทว่าเมื่อเทียบกับท่าทีของคราวก่อนแล้ว เฉียนฮุ่ยกลับกระตือรือร้นขึ้นมาก "จะเรียกหัวหน้าฝ่ายเฉียนอะไรกัน เรียกพี่ฮุ่ยก็พอ"

"ครับ พี่ฮุ่ย" หลี่ซิวหยวนยิ้มพยักหน้า

"อือ แบบนี้ถึงจะถูก ต่อไปมีอะไรไม่เข้าใจ หรือต้องการให้ช่วยอะไร ก็มาหาพี่ได้เลย" เฉียนฮุ่ยพูดพลางยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกสะเทือนใจอยู่ ตอนที่เจอหลี่ซิวหยวนคราวก่อน ยังคิดว่าหลี่ซิวหยวนแค่มีความสัมพันธ์กับหลัวอี้อยู่บ้างเท่านั้น

ไม่คิดเลยว่าพอหลัวอี้ถูกควบคุมตัวไป หลี่ซิวหยวนกลับได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายเสียนี่

"ครับ งั้นก็ขอบคุณพี่ฮุ่ยไว้ล่วงหน้าเลยนะครับ ต่อไปคงต้องรบกวนอีกไม่น้อย" หลี่ซิวหยวนทักทายไปตามมารยาท ถึงจะบอกว่าข้าราชการรองระดับหมวดคนนี้ พอออกไปข้างนอกแล้วไม่นับเป็นอะไร แต่ผู้บังคับบัญชาต่อให้เล็กแค่ไหนก็ยังเป็นผู้บังคับบัญชา และขอเพียงเป็นผู้บังคับบัญชา ในมือก็ย่อมมีอำนาจอยู่ในระดับหนึ่ง ซึ่งย่อมต่างจากเจ้าหน้าที่ธรรมดา

และในขณะที่หลี่ซิวหยวนกำลังทักทายกับเฉียนฮุ่ยอยู่นั้น คนอื่นๆ ของฝ่ายกิจการทั่วไปก็ทยอยออกจากห้องประชุมไปแล้ว เมื่อเทียบกับคนของฝ่ายกิจการทั่วไปที่ยอมรับทางจิตใจไม่ได้เพราะการเลื่อนตำแหน่งกะทันหันของหลี่ซิวหยวน จนยังไม่รู้ว่าควรวางตัวกับหลี่ซิวหยวนอย่างไร บรรดาหัวหน้าฝ่ายและรองหัวหน้าฝ่ายของฝ่ายอื่นๆ กลับปรับตัวได้เร็วมาก ตอนจะกลับก็มีคนแวะมาทักทายอยู่เป็นระยะ

สำนักงานรัฐบาล ฟังดูเหมือนเป็นห้องทำงานห้องหนึ่ง แต่อันที่จริงนี่คือหน่วยงานระดับฝ่ายเต็ม เทียบเท่ากับสำนักงานคลังหรือสำนักงานคมนาคมอะไรพวกนั้นในอำเภอ และเทียบเท่ากับรัฐบาลตำบลเช่นกัน

อีกฟากหนึ่ง บรรยากาศในห้องทำงานของผังจื้อเฟิงกลับแข็งทื่อไปบ้าง ผังจื้อเฟิงมองชวีฮุยด้วยสีหน้าเข้มงวด ชวีฮุยยืนอยู่ข้างๆ ตัวสั่นเทา รับแรงโทสะของผังจื้อเฟิงอยู่

สาเหตุก็เพียงเพราะหลังจากชวีฮุยตามผังจื้อเฟิงเข้ามาในห้องทำงานแล้ว ก็พูดขึ้นหนึ่งประโยคว่า "ท่านผู้อำนวยการ ก่อนหน้านี้ไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วหรือครับว่าจะเลื่อนหวงเหว่ยเป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ ทำไมถึง..."

คำพูดของชวีฮุยยังไม่ทันจบ ผังจื้อเฟิงก็วางเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง

เสียง "ปึง" ที่ไม่หนักไม่เบา เคาะลงบนหัวใจของชวีฮุย ถัดมาผังจื้อเฟิงก็ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณกำลังตั้งคำถามกับผมหรือ"