บทที่ 79 วัวควายกับม้ามืด

"ตกลงกันแล้วว่าจะเลื่อนหวงเหว่ย คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คุณเป็นนายอำเภอหรือ พูดแล้วนับได้เลยหรือ จะเลื่อนใคร ไม่เลื่อนใคร นั่นล้วนเป็นสิ่งที่องค์กรเป็นผู้ตัดสินทั้งนั้น ชวีฮุย คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน"

"ถ้าสมองไม่แจ่มใสล่ะก็ ก็ไปล้างหน้าให้ตื่นขึ้นมาสักหน่อย... ผมยังขี้เกียจจะว่าคุณ ลองดูสภาพของหวงเหว่ยวันนี้สิ แทบอยากบอกให้ทุกคนรู้ว่าเขากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง สมองคุณมีปัญหาหรือสมองเขามีปัญหากันแน่ ดันคนแบบนี้ขึ้นมา ไม่พอสร้างเรื่องยุ่งยากให้เลยหรือไง"

ผังจื้อเฟิงจับชวีฮุยมาสาดใส่ชุดใหญ่ ด่าชวีฮุยจนเลือดหมาสาดหัว หรือกระทั่งคนที่เดินผ่านอยู่ข้างนอกก็ยังได้ยินเสียงดุด่าที่ดังออกมาจากข้างในทั้งที่มีกำแพงห้องทำงานกั้นอยู่

"ชวีฮุย คุณลองคิดดูให้ดีนะ ผมเลื่อนหลี่ซิวหยวนเพราะอะไร ก็เพราะต้องตามเช็ดก้นให้คุณไม่ใช่หรือ" ผังจื้อเฟิงลดเสียงลง แต่ในน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณพุ่งเป้าใส่เขา เขาจะถูกคุณบีบจนปลาตายแหอวนขาดได้หรือ สุดสัปดาห์ที่แล้วคุณรู้ไหมว่าเขาไปที่ไหน ไปที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลตรงๆ เลย ติดต่อกับบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลได้แล้วด้วย

ขยับสมองของคุณแล้วคิดดูให้ดีสักหน่อย ในเวลาแบบนี้ ถ้าหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเปิดโปงออกมาว่า สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวนกลั่นแกล้งและกดขี่ผู้สอบผ่านที่ขึ้นฝั่งจากการสอบระดับมณฑล จะก่อให้เกิดผลกระทบอะไรขึ้นมา ถึงตอนนั้นคนละคำถ่มน้ำลายคนละที ก็จมคุณจมผมได้แล้ว คุณไม่ต้องพูดถึงว่าจะคิดโยกหลานชายคุณเข้ามา และก็ไม่ต้องคิดถึงการเลื่อนหวงเหว่ยแล้ว คุณจะต้องถูกลงโทษทางวินัย ถูกปลดออกจากตำแหน่ง แล้วผมก็ต้องซวยตามคุณไปด้วย..."

ระหว่างที่ผังจื้อเฟิงพูด เหงื่อเย็นบนใบหน้าของชวีฮุยก็ไหลลงมาแล้ว

"ชวีฮุย คุณไปครุ่นคิดให้ดีเถอะ ถ้าคิดออกแล้ว ต่อไปตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายนี้คุณก็ทำต่อไป แต่ถ้าคิดไม่ออกล่ะก็ ผมว่าไว้วันหลังเปลี่ยนตำแหน่งให้คุณเสียดีกว่า"

ผังจื้อเฟิงโบกมือ เริ่มยกชาส่งแขกแล้ว

"ท่านผู้อำนวยการ ผม... ผม..."

"ไป ไปคิดถึงคำพูดของผม คิดให้ละเอียด" ผังจื้อเฟิงถลึงตาใส่ชวีฮุย ชวีฮุยจึงทำได้เพียงหันหลังเตรียมจะจากไปอย่างจนใจ

"อ้อ ไปเรียกหลี่ซิวหยวนมาให้ผมด้วย ผมมีธุระกับเขา"

ชวีฮุยพยักหน้า พอออกจากห้องทำงานของผังจื้อเฟิงแล้ว ก็เจอหลี่ซิวหยวนที่เพิ่งออกมาจากห้องประชุมพอดี

"เสี่ยวหลี่... ไม่สิ ซิวหยวน ท่านผู้อำนวยการเรียกคุณ" ชวีฮุยมองหลี่ซิวหยวนด้วยสายตาที่ซับซ้อน หรือกระทั่งแวบขึ้นด้วยแววหวาดผวาอยู่บ้าง แต่ความเคียดแค้นที่อยู่ลึกในดวงตา กลับถูกเขากดข่มเอาไว้

ครั้งนี้ท่าทีของหลี่ซิวหยวนต่อชวีฮุยก็ดีขึ้นมาก เขายิ้มพยักหน้า "ครับ ขอบคุณครับหัวหน้าฝ่ายชวี"

หลี่ซิวหยวนเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของผังจื้อเฟิง อันที่จริงผังจื้อเฟิงก็แค่ทำพอเป็นพิธีเท่านั้น คือบอกหลี่ซิวหยวนถึงเหตุผลที่ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้มีคำว่า "รักษาการ" นำหน้าอยู่สองพยางค์ ก็เพราะท่านรองผู้อำนวยการจ้าวไม่เห็นด้วยเนื่องจากอาวุโสของหลี่ซิวหยวนตื้นเกินไป

เรื่องราวกลายเป็นเรือแล่นออกจากฝั่งไปแล้ว หลี่ซิวหยวนจะพูดอะไรได้อีก รักษาการก็รักษาการเถอะ รักษาการก็ยังเป็นรองหัวหน้าฝ่ายอยู่ดี เพียงแต่ตำแหน่งนี้ของตัวเองอาจเป็นผู้บังคับบัญชาระดับต่ำที่สุดแล้ว

ส่วนเรื่องการแค้นเคืองจ้าวฮุ่ยหลานนั้น หลี่ซิวหยวนยังไม่ไร้สมองถึงเพียงนั้น อย่างแรกเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ผังจื้อเฟิงพูด แล้วผังจื้อเฟิงคนนี้ในปากมีคำจริงสักคำหรือ หลี่ซิวหยวนรู้สึกว่าผังจื้อเฟิงเป็นคนที่แก่แล้ว แต่คำจริงไม่ค่อยมี

ถ้าจ้าวฮุ่ยหลานกดผังจื้อเฟิงได้จริง ตำแหน่งผู้อำนวยการจะเวียนมาถึงผังจื้อเฟิงหรือ จ้าวฮุ่ยหลานคงได้เป็นตัวจริงไปนานแล้ว พูดกันตรงๆ ก็คือไม่ต้องไปสืบ หลี่ซิวหยวนก็คิดออกได้ไม่ยาก คาดว่าผังจื้อเฟิงคงยืมมือของจ้าวฮุ่ยหลานมากดตัวเองไว้สักหน่อย

จิ้งจอกเฒ่า หลี่ซิวหยวนด่าอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ากลับยิ้มแล้วพูดว่า "ท่านผู้อำนวยการ ผมเข้าใจความกังวลของท่านรองผู้อำนวยการจ้าวครับ ยังไงเสียผมก็เพิ่งทำงานได้เดือนกว่า เมื่อเทียบกับสหายท่านอื่นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นด้านความสามารถในการทำงานหรือประสบการณ์การทำงาน ล้วนยังขาดอยู่บ้าง ท่านวางใจได้ ผมจะพยายามต่อไปในการทำงานนับจากนี้แน่นอนครับ..."

มองสภาพของหลี่ซิวหยวนที่สีหน้าไม่เปลี่ยน หัวใจไม่เต้นแรง ผังจื้อเฟิงก็ถอนหายใจในใจ จิ้งจอกน้อย นี่ไม่ติดกับเลยแม้แต่น้อยจริงๆ ทำให้เขาอดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้

ดูอีกฝ่ายสิ แล้วดูชวีฮุยกับหวงเหว่ยอีกที ช่างเป็นพวกไม่เอาไหนยิ่งกว่ากันจริงๆ ส่วนอีกฝ่ายนั้นเก็บงำความคิดลึกล้ำ ไม่แสดงความยินดียินร้ายออกทางสีหน้า ถึงคราวควรอดทนก็อดทน พอถึงคราวที่ถอยไม่ได้อีกแล้ว ก็กล้าที่จะปล่อยมือสู้ตายเช่นกัน

พอสำเร็จแล้วกลับถ่อมตัวอย่างยิ่ง ไม่มีท่าทางลอยขึ้นเลยแม้แต่น้อย

คนหนุ่มแบบนี้ ในใจของผังจื้อเฟิงถึงกับเกิดความกังวลขึ้นมาเล็กน้อย สาเหตุที่คนหนุ่มน่ากลัวก็เพราะความไม่แน่นอนในอนาคตของพวกเขานั่นเอง ถ้าเป็นคนแก่แล้ว ผังจื้อเฟิงกลับไม่ต้องเกรงใจอะไรมากนัก

ยกตัวอย่างเช่นเหล่าจูกับพี่ใหญ่แซ่จางของฝ่ายกิจการทั่วไป มีเส้นสายอยู่บ้าง แต่ทั้งชีวิตก็คงเป็นได้เท่านี้ จะเป็นอะไรได้อีก

ในแง่หน้าตา เขาสุภาพกับสหายอาวุโสเหล่านี้ได้ นั่นเป็นเพราะไม่ได้ล่วงล้ำผลประโยชน์ของตัวเอง แต่ในส่วนลึกของใจแล้ว ไม่ได้ถือว่าคนแก่เหล่านี้เป็นเรื่องสำคัญอะไรเลย

เพราะอนาคตของพวกเขาถูกตรึงไว้แล้ว แต่หลี่ซิวหยวนไม่เหมือนกัน

ในใจของผังจื้อเฟิงเกิดความครุ่นคิดขึ้นมา ไม่ใช่ว่าตอนนี้ตัวเองกลัวคนหนุ่มคนนี้แล้ว แต่ต่อไปตัวเองอาจดึงเขามาเป็นพวกได้อย่างเหมาะสม ระหว่างชวีฮุยกับหลี่ซิวหยวน ก็รักษาความยุติธรรมไว้บ้างตามสมควร พยายามอย่าลงสนามไปล่วงเกินอีกฝ่ายด้วยตัวเอง

ยังไงเสีย ชวีฮุยจะโยกหลานชายเข้าฝ่ายกิจการทั่วไปได้หรือไม่ได้ มันเกี่ยวอะไรกับตัวเองบ้าง

พอคิดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของผังจื้อเฟิงก็อบอุ่นขึ้นสองส่วน แล้วก็ถ่ายทอดประสบการณ์การทำงานให้หลี่ซิวหยวนบ้าง แน่นอนว่าล้วนเป็นเรื่องคลุมเครือกำกวม เป็นซุปไก่ที่ว่างเปล่าและใหญ่โตทั้งนั้น แต่ก็ถือว่าปล่อยไมตรีของตัวเองออกมาในระดับหนึ่งแล้ว

และอีกฟากหนึ่ง หวงเหว่ยรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในฝ่ายกิจการทั่วไปต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาอยากมีชั้นเชิงเก็บงำความคิดบ้าง แต่พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายที่ดีๆ ใกล้จะได้มาอยู่ในมือแล้วแท้ๆ สุดท้ายกลับปลิวหายไป

ถ้าตั้งแต่แรกไม่มีความหวังเลย สุดท้ายพอไม่ได้มาก็คงไม่หล่นใจมากนัก แต่นี่เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นเรื่องที่แน่นอนสิบเอาเก้า ผลกลับเปลี่ยนไปเป็นคนอื่นเสียนี่

ในใจหล่นวูบอย่างที่สุด อยากร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตา แถมยังทั้งอับอายทั้งเคียดแค้นจนทนไม่ไหว ทั้งที่คนอื่นในสำนักงานไม่ได้มองเขาเลยแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกว่าทุกคนกำลังนินทาตัวเองอยู่ลับหลัง หวงเหว่ยรู้สึกว่าอยู่ต่อไม่ไหว จึงลุกขึ้นไปหาชวีฮุย อยากถามชวีฮุยว่าเรื่องเป็นอย่างไรกันแน่

พอหวงเหว่ยไปแล้ว หวังจื้อเทาก็กลั้นไม่ไหวเช่นกัน จึงตบโต๊ะของหลี่ปั๋วหยาง

"พี่หลี่ ไปสูบบุหรี่กันเถอะ"

หลี่ปั๋วหยางพยักหน้า สองคนมาที่ประตูหลังแล้วพ่นควันกันเป็นเมฆหมอก สองคนที่ปกติช่างพูดคุยมาก กลับได้แต่มองหน้ากันโดยไม่มีคำพูด ผ่านไปนานก็ยังไม่มีใครเอ่ยประโยคแรกออกมา

หลี่ปั๋วหยางสูบบุหรี่หมดไปหนึ่งมวน แล้วจุดต่ออีกมวนหนึ่ง ถึงเพิ่งค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า "พี่ถือว่าเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนกลางวันถึงรู้สึกว่าหลี่ซิวหยวนผิดสังเกต ไปล้างหน้าเอง จัดเสื้อผ้าเรียบร้อยกระฉับกระเฉง

ที่แท้ไม่ใช่เพราะมีแฟน และก็ไม่ใช่เพราะใส่ใจภาพลักษณ์ แต่เป็นเพราะเขารู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายต่างหาก"

หวังจื้อเทาสูบบุหรี่เข้าไปอย่างแรงหนึ่งคำ แล้วไอออกมาอย่างรุนแรง พอสงบลงแล้วถึงเพิ่งพูดอย่างเนิบช้าว่า "ตอนกลางวันระหว่างทางไปโรงอาหาร หลี่ซิวหยวนบอกว่าทุกอย่างล้วนเป็นไปได้ ผมยังพูดเลยว่าฟ้าดินลงตัวไปแล้ว เธอกับฉันล้วนเป็นวัวควาย ตกลงว่าตอนนี้มีแค่เราสองคนที่เป็นวัวควาย ส่วนหลี่ซิวหยวนคือม้ามืด"