บทที่ 80 คิดไม่ตก

หลี่ปั๋วหยางมีใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นเศร้า สูบบุหรี่อย่างเงียบงัน ส่วนหวังจื้อเทาก็สูบมวนแล้วมวนเล่าอยู่ข้างๆ ครู่ใหญ่ต่อมา หวังจื้อเทาถึงเพิ่งเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าจะว่าไป การที่หลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ ย่อมดีกว่าหวงเหว่ยได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายมากแน่นอน แต่ผมก็แค่คิดไม่ตกว่า หลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายไปได้อย่างไร"

หวังจื้อเทาเกาผมตัวเองอย่างเจ็บปวด กลัวว่าพี่น้องจะอยู่อย่างลำบาก แต่ก็กลัวว่าพี่น้องจะได้ขับรถหรู ถ้าวันนี้หลี่ซิวหยวนถูกโยกย้ายออกไป อยู่ในสำนักงานรัฐบาลต่อไม่ได้ เขาย่อมเป็นห่วงหลี่ซิวหยวนด้วยใจจริงแน่นอน

อยู่ด้วยกันมาหนึ่งเดือน เขาก็นับหลี่ซิวหยวนเป็นพี่น้องด้วยใจจริงเช่นกัน

แต่พอหลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายขึ้นมาในชั่วพริบตา เขากลับรับไม่ได้จริงๆ ในใจเปรี้ยวจี๊ด ด้วยเหตุผลอะไรกัน หลี่ซิวหยวนมีเหตุผลอะไรถึงได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย เขามาทำงานได้กี่วันกัน คนในฝ่ายกิจการทั่วไปเวียนกันหนึ่งรอบก็ยังเวียนมาไม่ถึงหลี่ซิวหยวนเลย

หลี่ปั๋วหยางอยากแสร้งทำเป็นสงบนิ่งราวสายลมบางเมฆจาง ทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่พยายามอยู่นานพอเอ่ยปากออกมาก็ยังเป็น "พี่ก็คิดไม่ตกเหมือนกัน นายว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายไปได้อย่างไร สมองท่านผู้อำนวยการผังเสียไปแล้วหรือ สัปดาห์ที่แล้วหลี่ซิวหยวนยังปะทะกับชวีฮุยซึ่งหน้าในสำนักงานอยู่เลย

ไม่โยกย้ายหลี่ซิวหยวนออกไปก็แล้วไป กลับเลื่อนเขาเป็นรองหัวหน้าฝ่ายเสียอีก เรื่องนี้พี่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก..."

อันที่จริงในใจของหลี่ปั๋วหยางก็อิจฉามากเช่นกัน ปากพร่ำบอกทั้งวันว่านอนราบยอมแพ้แล้ว การกระทำก็นอนราบยอมแพ้ด้วย แต่ในใจก็ยังคิดอยู่ว่าจะพอก้าวหน้าขึ้นมาสักหน่อยได้ไหม ผลปรากฏว่าคนหนุ่มที่เพิ่งมาได้ไม่กี่วันกลับได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายเสียนี่

เหมือนที่หวังจื้อเทาพูด การที่หลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายย่อมเป็นผลดีต่อพวกเขามากกว่าหวงเหว่ยได้เป็นแน่นอน แต่สำหรับหลี่ปั๋วหยางกับหวังจื้อเทาแล้ว พวกเขายอมรับได้ที่หวงเหว่ยจะเป็นรองหัวหน้าฝ่าย แต่กลับยอมรับไม่ได้ที่หลี่ซิวหยวนจะเป็นรองหัวหน้าฝ่าย

"นั่นสิ ยังไงเสียหวงเหว่ยก็ยังเลียผู้บังคับบัญชาแบบรับใช้ทั้งหน้าม้าหลังม้า ส่วนหลี่ซิวหยวนเหมือนพวกเรา คือไม่เป็นที่โปรดปรานของผู้บังคับบัญชาทั้งวัน แถมยังปะทะกับผู้บังคับบัญชาไปหนึ่งยก พี่หลี่ นี่มันแค้นหนักกว่าระหว่างพี่กับชวีฮุยเสียอีก ผลปรากฏว่าตอนนี้เขากลับสบายดี แถมได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายอีก..."

หวังจื้อเทาพูดไป ในใจของหลี่ปั๋วหยางก็ยิ่งอึดอัดขึ้นไปอีก หรือว่าที่ตัวเองเป็นผู้บังคับบัญชาไม่ได้ เป็นเพราะไม่ได้ปะทะกับชวีฮุยสักยกหนึ่ง

"ให้ตายสิ คิดไม่ตกเลยสักนิดจริงๆ..." หลี่ปั๋วหยางถอนหายใจ

คนที่คิดไม่ตกเช่นกันคือหวงเหว่ย ในเวลานี้หวงเหว่ยอยู่ในห้องทำงานของชวีฮุย น้ำตาในดวงตาแทบจะร่วงลงมาแล้ว ดวงตาแดงก่ำ เพื่อตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ เขาคุกเข่าเลียชวีฮุยมาปีกว่า จะบอกว่ารับใช้ทั้งหน้าม้าหลังม้าก็ไม่เกินเลยเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าคนอื่นจะดูถูกเขาอย่างไร หรือกระทั่งหวงลี่พี่สาวที่บ้านก็ยังดูถูกเขา

ก่อนวงข้าวเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว หวงลี่พี่สาวมองเขาแล้วถามว่า "แกก็รู้ทั้งรู้ว่าฉันแต่งงานแล้ว ยังจะให้ฉันไปนั่งดื่มเหล้าเป็นเพื่อนชวีฮุยอีก แกคิดว่าพี่สาวคนนี้เป็นคนแบบไหนกัน"

แววตาที่แฝงความดูถูกของพี่สาวก็ทิ่มแทงเขาอย่างลึกซึ้งเช่นกัน เขาเงียบไปโดยไม่ตอบ ทั้งหมดก็เพื่อตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ ผลปรากฏว่าตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้กลับตกไปอยู่บนหัวของหลี่ซิวหยวนเสียนี่

เขาคิดไม่ตก คิดไม่ออก

ชวีฮุยมองหวงเหว่ยที่แทบจะน้ำตาไหลและดวงตาแดงก่ำ ก็ปวดหัวมากเช่นกัน เรื่องนี้เขาเองก็ไม่คิดมาก่อน แถมเมื่อครู่เขาเพิ่งถูกผังจื้อเฟิงด่าไปหนึ่งชุด ตอนนี้ตัวเองก็เป็นพระดินข้ามแม่น้ำ เอาตัวเองยังไม่รอดอยู่แล้ว

เดิมทีคิดจะพูดบ่ายเบี่ยงไปสองสามคำก็พอ แต่พอเห็นหวงเหว่ยเป็นเช่นนี้ แล้วนึกถึงพี่สาวของหวงเหว่ยขึ้นมา ก็ยังถอนหายใจแล้วเริ่มปลอบใจอย่างอดทน

หลี่ซิวหยวนออกมาจากห้องทำงานของผังจื้อเฟิง พอกลับถึงฝ่ายกิจการทั่วไปก็พบว่าในสำนักงานมีเพียงหญิงสาวแซ่หยางคนเดียว

"หัวหน้าฝ่ายหลี่กลับมาแล้วหรือคะ" หญิงสาวแซ่หยางกลอกตาไปมา แล้วลุกขึ้นมาเติมชาลงในถ้วยชาของหลี่ซิวหยวน

"พี่หยาง รักษาการรองหัวหน้าฝ่ายครับ ไม่ใช่หัวหน้าฝ่าย" หลี่ซิวหยวนรีบพูด

"เหมือนกันนั่นแหละ ล้วนเป็นผู้บังคับบัญชาทั้งนั้น" หญิงสาวแซ่หยางพูดพลางยิ้มอย่างยั่วยวน หลี่ซิวหยวนพบว่าหญิงสาวแซ่หยางคนนี้พอยิ้มแล้วก็มีเสน่ห์อีกแบบหนึ่งจริงๆ

"พี่หยาง คนอื่นไปไหนกันหมดครับ"

"เสี่ยวหวงน่าจะไปที่ห้องหัวหน้าฝ่ายชวี ส่วนเสี่ยวหวังกับต้าหลี่สองคนไปสูบบุหรี่กัน พี่ใหญ่แซ่จางกับพี่จูสองคนไปทำงานแล้วค่ะ" หญิงสาวแซ่หยางรายงานทีละคน

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า "อือ ผมรู้แล้วครับ ขอบคุณพี่หยาง"

หญิงสาวแซ่หยางกลับไปยุ่งกับงานที่โต๊ะของตัวเอง ส่วนหลี่ซิวหยวนกลับครุ่นคิดว่างานในตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ควรเริ่มต้นอย่างไร บางครั้งนั้น ตำแหน่งถูกยกให้เจ้าแล้ว แต่เจ้าจะนั่งอยู่ได้หรือไม่ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

การที่คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่งนั้น อันที่จริงบางครั้งกลับอันตรายยิ่งกว่า และตัวเองก็ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่

หลี่ซิวหยวนตระหนักรู้ในตัวเองอย่างแจ่มชัด ตัวเองเพิ่งเริ่มทำงานได้เดือนกว่า ก็ได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว คนอื่นในฝ่ายกิจการทั่วไปย่อมมีความคิดต่อตัวเองแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงคนอย่างหวงเหว่ย ต่อให้เป็นหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางที่สนิทกับตัวเองมาตลอด คาดว่าในใจก็คงมีความคิดอยู่บ้าง

ไม่อย่างนั้นแล้ว ตอนนี้โทรศัพท์จะเงียบเชียบขนาดนี้ได้อย่างไร ไม่มีแม้แต่ข้อความ "ยินดีด้วย" สักฉบับส่งมาหาตัวเอง

ส่วนคนเก่าที่เหลือ ทั้งเหล่าจู พี่ใหญ่แซ่จาง และหญิงสาวแซ่หยางที่ดูเหมือนจะรู้ประสีประสามาก ฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ วัดเล็กแต่ลมปีศาจแรงจริงๆ

ข้างบนมีชวีฮุยที่เกลียดตัวเองเข้ากระดูกดำ ข้างล่างก็ไม่มีรากฐาน แถมยังมีหวงเหว่ยที่แทบอยากฆ่าตัวเองให้ตาย ดูเผินๆ เหมือนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย แต่อันที่จริงก็ล่อแหลมอย่างยิ่ง ต้องรู้ไว้ว่ามีคำพูดหนึ่งเรียกว่ายกยอจนตาย การนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ อันที่จริงสถานการณ์กลับยากลำบากยิ่งกว่าเมื่อก่อน

พลาดสักนิดเดียว ผังจื้อเฟิงก็มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะเตะตัวเองออกไป ไม่แน่ว่าอาจต้องแบกโทษทางวินัยติดตัวไปอีก ถึงตอนนั้นตัวเองยังพูดอะไรไม่ได้ด้วย เพราะเขาเลื่อนตำแหน่งและใช้งานเจ้าแล้ว เป็นเจ้าเองที่ไม่เอาไหน จะไปโทษใครได้

หลี่ซิวหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจลงมือจากสองด้าน ด้านหนึ่งคือคน อีกด้านหนึ่งคือเรื่องงาน คนนั้นง่าย ในฝ่ายกิจการทั่วไปตัวเองย่อมไม่มีทางดึงทุกคนมาเป็นพวกได้ ยกตัวอย่างเช่นหวงเหว่ย คาดว่าตอนนี้หวงเหว่ยแทบอยากฆ่าตัวเองให้ตายอยู่แล้ว

แต่หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางสองคนคือคนที่ตัวเองต้องดึงมาให้ได้ก่อน เพราะโดยพื้นฐานแล้วสองคนนี้ก็สนิทกับตัวเองอยู่แล้ว และไม่เป็นที่โปรดปรานของชวีฮุยเช่นกัน ตัวเองจึงมีรากฐานในการดึงสองคนนี้มาเป็นพวกโดยธรรมชาติ

ส่วนเรื่องงานนั้น ก็คือไฟสามกองของขุนนางใหม่ที่เพิ่งรับตำแหน่ง ต้องทำให้ทุกคนมีภาพจำต่อตัวเอง ทำให้พวกเขาเข้าใจจากในใจว่าตัวเองเป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว เป็นผู้บังคับบัญชาแล้ว จากนั้นถึงจะเปิดสถานการณ์ในเรื่องงานได้

หลี่ซิวหยวนกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ หลี่ปั๋วหยางก็กลับมา

หลี่ปั๋วหยางมองหลี่ซิวหยวนด้วยแววตาที่ซับซ้อนมาก อ้าปากอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เพียงพยักหน้าแล้วกลับไปนั่งลงที่ตำแหน่งของตัวเอง

"พี่หลี่ ไปสูบบุหรี่กันเถอะครับ" หลี่ซิวหยวนเข้าไปหา

"ไม่ไปแล้ว เพิ่งสูบเสร็จ" หลี่ปั๋วหยางส่ายหน้า

แน่นอนว่าหลี่ซิวหยวนรู้อยู่แล้วว่าหลี่ปั๋วหยางไปสูบบุหรี่มา เมื่อครู่หญิงสาวแซ่หยางก็บอกแล้ว สาเหตุที่เขาถามแบบนี้ก็เพื่อหยั่งเชิงดูว่าหลี่ปั๋วหยางมีความคิดต่อเรื่องที่ตัวเองได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายมากน้อยแค่ไหน

แต่พอหยั่งเชิงดูแล้วก็พบว่ามีความเห็นค้างคาอยู่มากทีเดียว

การจะสูบหรือไม่สูบบุหรี่ไม่สำคัญ แต่การจะไปหรือไม่ไปนั้นสำคัญมาก การไม่ไปหมายถึงไม่อยากคุยกับตัวเองเป็นการส่วนตัว ส่วนการไปสูบบุหรี่ก็หมายความว่ายังเต็มใจจะคุยกับตัวเองเป็นการส่วนตัวอยู่

แต่ในขณะเดียวกันก็อธิบายปัญหาหนึ่งได้ด้วย นั่นคือนิสัยของหลี่ปั๋วหยางยังตรงไปตรงมามาก มีอารมณ์ก็แสดงออกมา แบบนี้ดีแล้ว ขอแค่อย่าเก็บซ่อนไว้ในใจก็พอ

ถ้าหลี่ปั๋วหยางยังหัวเราะร่าเริงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อนเลย หลี่ซิวหยวนถึงจะต้องกังวลในใจ

"พี่หลี่ ไปเถอะครับ ถือว่าไปเป็นเพื่อนผมก็แล้วกัน" หลี่ซิวหยวนพูดพลางลงมือคล้องแขนหลี่ปั๋วหยางไปเลย คนหน้าบางอย่างหลี่ปั๋วหยางจะทนหลี่ซิวหยวนแบบนี้ได้อย่างไร จึงพูดอย่างกระอักกระอ่วนทันทีว่า "พอแล้ว อย่าดึงเลย พี่ไปกับนายก็ได้ ยังไม่พออีกหรือ"