บทที่ 81 ความกล้าที่จะสู้ตาย

หลี่ปั๋วหยางถูกหลี่ซิวหยวนลากดึงออกมาจากฝ่ายกิจการทั่วไปแทบจะโดยพื้นฐาน มาถึงบริเวณประตูหลังของชั้นหนึ่ง หลี่ซิวหยวนหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้หลี่ปั๋วหยาง หลี่ปั๋วหยางส่ายหน้า "ไม่สูบแล้ว เพิ่งสูบมา"

หลี่ปั๋วหยางไม่ได้ไม่อยากสูบจริงๆ แต่เมื่อครู่เขากับหวังจื้อเทาสองคนอยู่ตรงนี้ นายมวนหนึ่งฉันมวนหนึ่ง สูบไปไม่น้อยแล้ว คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าหลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายไปได้อย่างไร

"เป็นอะไรครับพี่หลี่ รังเกียจว่าบุหรี่ผมไม่ดีหรือ หรือรังเกียจตัวผมกันแน่" หลี่ซิวหยวนเอ่ยปากออกมาโดยไม่อ้อมค้อมเลยแม้แต่น้อย ตรงไปตรงมาเด็ดขาดมาก ความสัมพันธ์กับหลี่ปั๋วหยางก่อนหน้านี้ก็วางอยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าเจ้าอ้อมค้อม กลับจะยิ่งห่างกัน แล้วหลี่ปั๋วหยางก็จะมีคำพูดให้พูดมากมาย ทว่าการรุกเข้าไปอย่างตรงไปตรงมาเด็ดขาดเช่นนี้ กลับทำให้หลี่ปั๋วหยางไม่มีคำจะพูด

หลี่ปั๋วหยางถูกหลี่ซิวหยวนต้อนจนมุมจริงๆ จึงทำได้เพียงรับบุหรี่มา

"พี่หลี่ พี่ไม่พอใจอยู่ในใจเพราะผมได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ใช่ไหมครับ" หลี่ซิวหยวนยื่นมือไปช่วยจุดบุหรี่ให้หลี่ปั๋วหยาง พลางถามตรงๆ

หลี่ปั๋วหยางส่ายหน้า ไม่ต้องพูดถึงว่าในใจไม่มี ต่อให้มี ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพูดออกมาตรงๆ

"งั้นก็คือมีอะไรค้างคาใจสินะครับ" หลี่ซิวหยวนถามขึ้นอีกครั้ง

ถ้าหลี่ซิวหยวนถามแบบนี้ตั้งแต่แรก หลี่ปั๋วหยางก็คงพยักหน้าไปแล้ว ความไม่พอใจนั้นไม่มี แต่ความค้างคาใจจะไม่มีได้อย่างไร

ทว่าชั้นเชิงการพูดของหลี่ซิวหยวนวางไว้ตรงนี้แล้ว ในเมื่อปฏิเสธไปหมดแล้วในตอนต้น ในเวลานี้จะยอมรับได้อย่างไร จึงทำได้เพียงส่ายหน้าเช่นกัน

"อันที่จริงพี่หลี่ ผมรู้ครับ ถ้าจะพูดถึงฝ่ายกิจการทั่วไปของเรา คนที่เหมาะจะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ ก็คือพี่นั่นแหละ" หลี่ซิวหยวนค่อยๆ เอ่ยขึ้น

หลี่ปั๋วหยางโบกมือรัวๆ "ไม่หรอก ไม่หรอก..."

"พี่หลี่ ฟังผมพูดให้จบก่อน" หลี่ซิวหยวนขัดคำพูดของหลี่ปั๋วหยาง แล้วพูดตรงๆ ว่า "อย่าไปดูที่หวงเหว่ยกระโดดขึ้นกระโดดลงเลย แต่หน้าตาคนต่ำช้าแบบนั้น ใครๆ ก็มองเห็นทั้งนั้น เขาคู่ควรตรงไหน พูดตามตรง เป็นคุณสมบัติเดียวกับชวีฮุยเลย ทั้งคู่ล้วนไม่มีความสามารถอะไร ในเรื่องงานก็หยิบยกอะไรมาอวดไม่ได้"

หลี่ปั๋วหยางไม่ปริปาก แต่ในสีหน้าก็เริ่มเห็นด้วยอยู่บ้าง หลี่ซิวหยวนพูดต่อ "ส่วนพี่หวังนั้น จื้อเทาความสามารถในการทำงานก็ดีทีเดียว แต่เรื่องการวางตัวกับผู้คน เรื่องมารยาทและวิถีทางโลก ยังต้องเรียนรู้จากพี่อีกมาก ยกตัวอย่างเช่นเมื่อครู่ ผมเดาว่าพี่หวังคงไม่ได้มีงานอยู่ข้างนอกจริงๆ แต่ไม่อยากกลับเข้าสำนักงานมาเจอผมใช่ไหมครับ"

หลี่ปั๋วหยางพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็รีบส่ายหน้า "นายเข้าใจผิดแล้ว เรื่องนี้ไม่มีหรอก..."

ถึงปากของหลี่ปั๋วหยางจะปฏิเสธ แต่ในใจกลับรู้สึกทึ่งว่า เดาได้แม่นจริงๆ เมื่อครู่หลังจากหวังจื้อเทาสูบบุหรี่เสร็จ ก็บอกว่ายังไงก็ไม่อยากกลับเข้าไปเจอหลี่ซิวหยวนในสำนักงาน รู้สึกว่าพี่น้องที่ดีในยามปกติ จู่ๆ ก็กลายเป็นผู้บังคับบัญชา มันกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย ในใจยอมรับไม่ได้

หลี่ซิวหยวนยังพูดต่อ "อีกทั้งจื้อเทาในแง่ประสบการณ์การทำงานและอาวุโสก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แล้วยังมีคนที่เหลืออีกหลายคน เหล่าจูกับพี่ใหญ่แซ่จางเป็นไปไม่ได้ที่จะมาเป็นรองหัวหน้าฝ่าย นั่นยิ่งขายหน้าไปใหญ่ อายุขนาดนั้นแล้ว มาแย่งตำแหน่งข้าราชการรองระดับหมวดกับคนหนุ่ม ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเบื้องบนจะเลื่อนให้หรือไม่

ขอเพียงสองคนนั้นเผยความหมายแบบนี้ออกมา พอเรื่องแพร่งพรายออกไปก็กลายเป็นเรื่องตลกทั้งนั้น อีกทั้งสถานะอันเหนือชั้นของพวกเขาในสำนักงานก็จะหายไปด้วย อายุขนาดนั้นแล้วย่อมเข้าใจเหตุผลนี้แน่นอน"

ครั้งนี้หลี่ปั๋วหยางถึงเพิ่งพยักหน้าในที่สุด ในทุกหน่วยงานนั้น ล้วนมีสหายอาวุโสอยู่บ้าง ที่ไม่ได้ตำแหน่งเล็กน้อยสักตำแหน่ง แต่คนที่เป็นผู้บังคับบัญชาก็ยังต้องให้ความเคารพพวกเขาอยู่ระดับหนึ่ง เพราะพวกเขาไม่อยากเลื่อนตำแหน่งแล้ว จึงไม่มีอะไรให้จับมาต่อรองได้ แถมอาวุโสก็สูง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ หน้าตาของผู้บังคับบัญชาก็ไม่งามเช่นกัน

ดังนั้นดูเผินๆ สถานะของพวกเขาจึงเหนือชั้นอยู่บ้าง แต่ขอเพียงพวกเขากล้าเผยความคิดที่อยากก้าวหน้าออกมา ผู้บังคับบัญชาก็จับมาต่อรองได้ทันที เจ้าอยากได้สถานะอันเหนือชั้นก็เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

ไร้ความปรารถนาจึงแกร่งกล้า ขอเพียงมีความต้องการก็ย่อมถูกคนอื่นจับมาต่อรองได้ง่าย

"สุดท้ายก็คือหญิงสาวแซ่หยาง" ตอนที่หลี่ซิวหยวนวิเคราะห์มาถึงตรงนี้ ก็ไตร่ตรองแล้วพูดว่า "คนคนนี้น่ะ พี่หลี่พูดคลุมเครือในวงข้าวคราวก่อน ผม..."

"ภูมิหลังของเธอไม่มีแล้ว" หลี่ปั๋วหยางเอ่ยขึ้น

ในดวงตาของหลี่ซิวหยวนแวบขึ้นด้วยประกายเฉียบคม คราวก่อนตอนที่คุยเรื่องหญิงสาวแซ่หยางในวงข้าว หลี่ปั๋วหยางพูดคลุมเครือ บอกแค่ว่าถูกโยกขึ้นมาจากชนบท เรื่องอื่นไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ตอนนี้ดูแล้ว หลี่ปั๋วหยางรู้มากกว่านั้นเยอะเลย

หลี่ซิวหยวนพูดพลางยิ้ม "งั้นก็อธิบายได้แล้ว เช้านี้เธอแสดงออกว่าสนิทสนมกับหวงเหว่ย แสดงว่าในใจยังไม่มั่นคงอยู่มาก"

"ส่วนความสามารถในการทำงานของเธอ ผมก็ไม่พูดมากแล้ว ความเป็นไปได้ของเธอก็ไม่มีเช่นกัน" หลี่ซิวหยวนวิเคราะห์ไปหนึ่งรอบ แล้วชี้มาที่ตัวเองพูดว่า "ส่วนผมยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ทั้งอาวุโส ทั้งเส้นสาย จะเอาอะไรก็ไม่มีสักอย่าง แต่พี่หลี่รู้ไหมครับว่าผมมีอยู่อย่างหนึ่งที่พี่ไม่มี"

หลี่ปั๋วหยางสูดหายใจลึก แล้วเอ่ยถามว่า "อะไร"

"ความกล้าที่จะสู้ตายในยามที่ถอยไม่ได้อีกแล้ว" แววตาของหลี่ซิวหยวนมั่นคง ประสานเข้ากับสายตาของหลี่ปั๋วหยาง ครั้งนี้ในสายตาของหลี่ซิวหยวนไม่มีการหลบเลี่ยงหรือหลีกหนีใดๆ อีกต่อไป และก็ไม่มีแววยิ้มที่หางตาหรือสีหน้านอบน้อมเกรงใจเมื่อเผชิญหน้ากับรุ่นพี่แบบที่เคยมี มีเพียงความมั่นคงที่มุ่งไปข้างหน้าไม่ถอยหลัง มีเพียงความกล้าที่มุ่งสู่ความตายเพื่อให้ได้เกิดใหม่

สายตาของหลี่ปั๋วหยางเริ่มหลบเลี่ยง เขาถูกสะเทือนใจจนตะลึง นั่นเป็นแววตาแบบไหนกัน หลี่ปั๋วหยางอธิบายไม่ถูก แต่เขารู้ว่าตัวเองขยาดกลัวแล้ว ถูกสั่นสะเทือนแล้ว

"พี่หลี่ พี่อยู่ในระบบราชการมานาน อันที่จริงก็สูญเสียความกล้าที่จะคว่ำโต๊ะไปนานแล้ว แต่ผมไม่แคร์ ผมกล้าคว่ำโต๊ะ" หลี่ซิวหยวนเล่าต่อไปว่าตัวเองหาทางไปหาหลัวเทาน้องชายของหลัวอี้ได้อย่างไร ต่อสายกับหลัวอี้ได้อย่างไร

แล้วหลัวอี้ปฏิเสธวงข้าวนั้นอย่างไร

"พี่หลี่ ผมยอมถอยแล้ว ผมยอมอดทนแล้ว..." ตอนที่พูดถึงเรื่องเหล่านี้ ดวงตาของหลี่ซิวหยวนแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

ความค้างคาใจที่หลี่ปั๋วหยางมีต่อหลี่ซิวหยวนก็เริ่มค่อยๆ จางหายไป ตัวเองยังโชคดีกว่าหลี่ซิวหยวนมากทีเดียว อย่างน้อยตอนที่เพิ่งเริ่มทำงาน ก็ไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้

"เรื่องหลังจากนั้นพี่หลี่ก็รู้ครับ ท่านผู้อำนวยการหลัวเกิดเรื่อง ชวีฮุยเริ่มชี้ชื่อในที่ประชุมว่าจะให้ผมไป ผมรู้ว่าในเวลานี้ ถ้าผมยังอดทนอีก ยังถอยอีก ผมก็จะไม่มีทางถอยแล้ว ดังนั้นผมจึงเตรียมใจไว้พร้อม อย่างมากงานนี้ผมก็ไม่ทำ ไม่ปิดบังพี่หลี่นะครับ ทางถอยผมก็หาไว้แล้ว พี่รู้ว่าผมเป็นที่หนึ่งของการสัมภาษณ์ เจ้าของสถาบันติวสัมภาษณ์เคยมาหาผม บอกว่าให้ผมไปเป็นอาจารย์ที่สถาบันติวสัมภาษณ์..."

หลี่ซิวหยวนพูดจริงบ้างเท็จบ้าง ส่วนคำพูดที่ใช้ข่มขู่ผังจื้อเฟิงและเรื่องหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดออกมา แต่เรื่องอื่นกลับแต่งเติมได้บ้าง ไม่ใช่ว่าหลี่ซิวหยวนจงใจปิดบัง แต่เพราะหลายเรื่องนั้น เจ้าทำได้เพียงปล่อยให้มันเน่าอยู่ในใจ จะบอกใครไม่ได้ทั้งนั้น

"วันนั้นหลังจากทะเลาะกับชวีฮุยเสร็จ ท่านผู้อำนวยการผังเรียกผมไป ผมก็พูดตรงๆ เลยว่าไม่ทำแล้ว ผมจะแฉ ผมจะลาออก..."