บทที่ 82 โฉมหน้าทางจิตวิญญาณ

"ซิวหยวน นายหมายความว่าท่านผู้อำนวยการผังให้ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้กับนายเพื่อปลอบใจนายหรือ" ในเวลานี้ความค้างคาใจที่หลี่ปั๋วหยางมีต่อหลี่ซิวหยวนหายไปจนไม่เหลือแม้แต่น้อย ถ้าลองคิดสลับที่กันดู ตัวเองย่อมไม่กล้าคว่ำโต๊ะแน่นอน

ตอนนี้ความรู้สึกที่หลี่ปั๋วหยางมีต่อหลี่ซิวหยวนก็ซับซ้อนมาก ด้านหนึ่งคือเห็นใจหลี่ซิวหยวนที่ต้องเผชิญสถานการณ์ซับซ้อนถึงเพียงนี้ อีกด้านหนึ่งก็นับถือความกล้าที่หลี่ซิวหยวนกล้าคว่ำโต๊ะ

หลี่ซิวหยวนยิ้มขื่นแล้วพยักหน้า "ใช่ครับพี่หลี่ พี่ก็มองออกแล้ว ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้เป็นทั้งการปลอบใจ และเป็นการยกยอจนตายด้วย พี่ลองคิดดูสิ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าผมไม่มีรากฐานใดๆ ในฝ่ายกิจการทั่วไป แต่ยังดันผมขึ้นมา นี่ไม่ใช่การประกาศชัดๆ ว่าให้ทุกคนต่อต้านผมหรือครับ พอทำงานได้ไม่ดี ถูกทุกคนกีดกันในฝ่ายกิจการทั่วไป ผมเองก็อยู่ไม่ไหวต้องไป หรือไม่ก็เกิดความผิดพลาดในงานแล้วต้องแบกโทษทางวินัยไป ถึงตอนนั้นผมก็เหมือนคนใบ้กินบอระเพ็ด ขมแต่พูดไม่ออกครับ

ถึงตอนนั้นผมไม่เพียงไม่มีเหตุผลที่จะแฉ แต่ยังต้องโค้งคำนับสามครั้ง ขอบคุณที่เขาเลื่อนตำแหน่งและใช้งานผม เป็นผมเองที่ไม่เอาไหน..."

คำพูดนี้ของหลี่ซิวหยวนจริงเจ็ดส่วน แต่งเติมสามส่วน สถานการณ์ไม่ดีนั้นเป็นเรื่องจริง แต่การเลื่อนตำแหน่งนี้เป็นสิ่งที่หลี่ซิวหยวนเรียกร้องมาเอง การสู้ตายนั้นไม่ใช่จะตายจริงๆ แต่คือการมุ่งสู่ความตายเพื่อให้ได้เกิดใหม่

การเป็นรองหัวหน้าฝ่ายในตอนนี้ดูแล้วยากมาก ความท้าทายที่ต้องเผชิญนั้นหนักหน่วง แต่ความท้าทายนี้ก็คือโอกาสเช่นกัน ขอเพียงตัวเองนั่งในตำแหน่งนี้ได้อย่างมั่นคง ต่อให้เป็นเลขานุการของนายอำเภอคนใหม่ไม่ได้ ถูกผังจื้อเฟิงโยกย้ายไป ก็ยังต้องได้ตำแหน่งที่พอฟังได้อยู่ดี

ยังไงเสียโดยทั่วไปแล้ว ข้าราชการนั้นขึ้นได้แต่ลงไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าจะทำความผิด

หลี่ซิวหยวนพูดแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองหลี่ปั๋วหยางด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความขื่นขมแล้วพูดว่า "อีกอย่าง ผมก็ยอมรับครับว่ากระบวนท่าของท่านผู้อำนวยการผังนี้แยบยลมาก พี่ดูตอนนี้สิ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แค่พี่หลี่กับพี่หวัง ตอนนี้สองคนก็เริ่มมีอะไรติดใจผมแล้วไม่ใช่หรือ"

หลี่ซิวหยวนวางตัวเองไว้ในแนวรบเดียวกับหลี่ปั๋วหยางตรงๆ หลี่ปั๋วหยางฟังแล้วบนใบหน้าก็มีความละอายอยู่บ้าง จึงรีบส่ายหน้าพูดว่า "นายพูดอะไรของนาย พี่หลี่คนนี้ไม่มีอะไรติดใจนายเลยสักนิด นายเป็นรองหัวหน้าฝ่ายจะไม่ดีกว่าหวงเหว่ยเป็นรองหัวหน้าฝ่ายได้อย่างไร

นายวางใจได้ พี่หลี่คนนี้จะสนับสนุนการทำงานของนายแน่นอน..."

"ขอบคุณครับพี่หลี่ ผมเข้าใจอยู่แล้ว พี่หลี่ต้องไม่ถูกลูกไม้เล็กๆ แค่นี้หลอกได้แน่นอน ปีนั้นชวีฮุยใช้วิธีสกปรกแย่งตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายไปจากพี่ พี่หลี่ครับ คราวนี้พวกเราต้องสามัคคีกันให้ได้ ให้พวกเขารู้ว่าลูกไม้เล็กๆ พวกนั้นใช้ไม่ได้ผลอีกแล้ว" หลี่ซิวหยวนมองหลี่ปั๋วหยางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หลี่ปั๋วหยางก็พยักหน้าตาม "ไม่มีปัญหาซิวหยวน ต่อไปนายมีงานอะไรก็มาหาพี่ พี่จะสนับสนุนการทำงานของนายแน่นอน ในฝ่ายกิจการทั่วไปพี่สนับสนุนนาย"

"ดีครับ ขอบคุณพี่หลี่" หลี่ซิวหยวนถอนหายใจยาวออกมาในใจ ไม่ง่ายเลยจริงๆ ในที่สุดก็จัดการได้หนึ่งคน การสนทนาครั้งนี้ดูเหมือนเรียบง่าย แต่ในความเป็นจริงกลับใช้ความคิดไปไม่น้อย

ความสัมพันธ์ในเวลานี้ละเอียดอ่อนมากอยู่แล้ว ถ้าพูดผิดไปสักคำ ทำให้หลี่ปั๋วหยางเกิดความรังเกียจขึ้นมา เรื่องต่อจากนั้นก็จะจัดการยาก ตรงที่ควรแสดงความอ่อนแอก็ต้องแสดง ตรงที่ควรเล่นไพ่ความรู้สึกก็ต้องเล่น ตรงที่ควรคำนึงถึงจุดยืนก็ต้องคำนึง ตรงที่ควรจริงใจก็ต้องจริงใจ ตรงที่ควรเสแสร้งก็ต้องเสแสร้ง

"ซิวหยวน พี่สนับสนุนนายไม่มีปัญหา แต่เจ้าจื้อเทานี่ ในใจยังมีอะไรค้างคาอยู่ นายก็รู้ โดยพื้นฐานพี่ไม่ได้คิดจะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้อยู่แล้ว แต่จื้อเทาไม่เหมือนกัน เขาพยายามมาแล้ว ผลปรากฏว่าตอนนี้นายแย่งตำแหน่งไป ในใจเขาย่อมไม่สบายใจแน่นอน โดยเฉพาะนายยังไม่ได้บอกเขาล่วงหน้าสักคำอีก..."

หลี่ปั๋วหยางเตือน หลี่ซิวหยวนก็ปวดหัวอยู่บ้าง บอกล่วงหน้าสักคำ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางบอกได้ เขาไม่ใช่คนหัวทื่อบุ่มบ่ามแบบหวงเหว่ย ที่ฝุ่นยังไม่ทันตกลงพื้นก็ป่าวประกาศไปทั่วล่วงหน้า จนลือกันสนั่นเมือง สุดท้ายกลับไม่ได้เป็น จะกระอักกระอ่วนแค่ไหน เป็นตัวตลกโดยแท้

"เฮ้อ งั้นเอาแบบนี้แล้วกันพี่หลี่ พี่ช่วยนัดวงข้าวเย็นนี้ให้หน่อยได้ไหมครับ ถึงตอนนั้นผมจะได้อธิบายกับพี่หวังสักหน่อย" หลี่ซิวหยวนพูด หวังจื้อเทาคนนี้จะว่ายากก็ยาก เพราะเป็นคนเส้นเดียว ไม่คิดเรื่องอื่น ยึดติดกับหลักการของตัวเอง

แต่จะว่าง่ายก็ง่าย สำหรับหลี่ปั๋วหยางนั้นต้องใช้ชั้นเชิงการพูดสารพัด ต้องปูทางอะไรต่างๆ ให้ถึงที่ สุดท้ายรายละเอียดเล็กน้อยบางอย่างที่อธิบายไม่ชัด หลี่ปั๋วหยางก็จะไม่ถือสามากนัก แต่หวังจื้อเทาไม่เหมือนกัน ขอเพียงเล่นไพ่ความรู้สึกให้ดี อันที่จริงหวังจื้อเทาไม่ซับซ้อนเท่าหลี่ปั๋วหยาง

"ได้ ไม่มีปัญหา พี่จะนัดเขาเอง เขาต้องมาแน่นอน" หลี่ปั๋วหยางพูดด้วยสีหน้าแปลกๆ คาดว่าตอนนี้หวังจื้อเทาคงหดหู่ใจมาก ถ้าตัวเองชวนเขาไปดื่มเหล้า ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไม่มา

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า แล้วกลับเข้าสำนักงานพร้อมหลี่ปั๋วหยาง จากนั้นก็เริ่มยุ่งอยู่กับงาน ทว่าสิ่งที่หลี่ซิวหยวนยุ่งอยู่กลับไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นการครุ่นคิดว่าหลังรับตำแหน่งแล้ว เรื่องแรกที่ตัวเองจะทำคืออะไร

ไฟสามกองของขุนนางใหม่ที่เพิ่งรับตำแหน่งนั้น ไม่ได้แปลว่าต้องไปทำให้ใครลำบากใจ การจุดไฟสามกองคือการประกาศสถานะของตัวเองผ่านไฟสามกองนี้

บางคนเลือกเชือดไก่ให้ลิงดู บางคนเลือกปฏิรูปด้วยพลังฟ้าคำรามอันหนักหน่วง แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่เหมาะกับหลี่ซิวหยวน โดยพื้นฐานแล้วรากฐานของหลี่ซิวหยวนก็ไม่มั่นคงอยู่แล้ว ถ้าคิดจะขึ้นมาเชือดไก่ให้ลิงดู ก็มีแต่จะกลายเป็นเรื่องตลก

คนในฝ่ายกิจการทั่วไปเหล่านี้ ไม่มีใครรับมือง่ายสักคน กระทั่งหวงเหว่ยก็ยังแตะต้องไม่ได้ในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นการซ้ำรอยเรื่องเก่า ถึงตอนนั้นหวงเหว่ยปะทะกับตัวเอง ก็จะกลายเป็นฉบับจำลองของตัวเองกับชวีฮุย

เมื่อก่อนตัวเองเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ธรรมดา คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า ตัวเองปะทะกับชวีฮุยแล้ว คนที่ขายหน้าและหวาดกลัวคือชวีฮุย

แต่ตอนนี้ตัวเองเป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว การทะเลาะกับหวงเหว่ยจึงเป็นตัวเองที่ขายหน้า

ดังนั้นจึงทำได้เพียงลงแรงจากด้านอื่น หลี่ซิวหยวนครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนวัน ก็ตัดสินใจลงมือจากการจัดวางสิ่งของภายในสำนักงาน

ฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ ตอนนี้มีทั้งหมดแปดคน พื้นที่ของสำนักงานก็ถือว่าใช้ได้ ราวเกือบหกสิบตารางเมตร ถือว่าค่อนข้างกว้างขวาง

แต่การจัดวางโต๊ะทำงานกลับไม่เป็นระเบียบนัก ยกตัวอย่างเช่นโต๊ะของเหล่าจู ก็ตั้งอยู่เดี่ยวๆ โดดเดี่ยวแยกออกไป เพราะเขาต้องพิงหน้าต่างสูบบุหรี่ ส่วนโต๊ะของพี่ใหญ่แซ่จางก็ชิดติดกำแพงแน่น เพื่อความสะดวกในการหยิบของ โดยพิงอยู่กับตู้เอกสารพอดี

อีกทั้งโต๊ะของหญิงสาวแซ่หยางกับอู๋อีอีก็หันหัวชนกัน

พอมาถึงฝั่งหวงเหว่ย โต๊ะของเขาก็ชิดกำแพงอีก

ทั้งสำนักงานนี้ พูดได้เลยว่าการจัดวางนั้นระเกะระกะมาก นอกจากโต๊ะกับตู้เอกสารแล้ว โต๊ะเองก็ยังมีสารพัดรูปแบบ มองแล้วทำให้คนรู้สึกขัดตามาก

หลี่ซิวหยวนเตรียมจะลงมือจากด้านนี้ ซึ่งก็อยู่ในขอบเขตความสามารถของเขาและทำได้จริง หลี่ซิวหยวนขีดเขียนลงบนกระดาษเป็นตัวอักษรว่า "แผนการปรับเปลี่ยนโฉมหน้าทางจิตวิญญาณของฝ่ายกิจการทั่วไป"