บทที่ 83 ล้างมือก็พอ

บ่ายสี่โมงกว่า หลี่ซิวหยวนถือแผนงานที่ตัวเองเขียนเสร็จแล้ว เคาะประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานของชวีฮุย อันที่จริงพื้นที่ห้องทำงานของชวีฮุยก็ไม่ใหญ่นัก คับแคบมาก หรือกระทั่งถ้ามองที่พื้นที่ทำงานเฉลี่ยแล้ว พื้นที่ทำงานของเขายังสู้คนอื่นในฝ่ายกิจการทั่วไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่การมีห้องทำงานอิสระก็ยังทำให้หลี่ซิวหยวนอิจฉาอยู่ดี

"เสี่ยวหลี่... ไม่สิ... รองหัวหน้าฝ่ายหลี่ คุณมาหาผมมีธุระอะไร" ชวีฮุยมองหลี่ซิวหยวน โดยไม่ยอมยกก้นขึ้นแม้แต่นิดเดียว

หลี่ซิวหยวนก็ไม่ใส่ใจ นั่งลงตรงข้ามชวีฮุย แล้วยื่นแผนงานที่ตัวเองเขียนให้

ชวีฮุยรับมาดูสองแวบ แล้วหัวเราะเย็นหนึ่งเสียง คนหนุ่มก็แบบนี้แหละ ความคิดเรียบง่าย ทำได้แค่งานฉาบฉวย ขอเบิกโต๊ะเก้าอี้ชุดหนึ่ง เปลี่ยนการจัดวางของฝ่ายกิจการทั่วไปสักหน่อย สมองนี่คิดอะไรอยู่กัน

ก็แค่ทำงานเหมือนกันทั้งนั้น โต๊ะจะวางอย่างไรก็คือการวางไม่ใช่หรือ แล้วยังมีเรื่องตู้เอกสารอีก ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ ดิ้นรนไปเถอะ พอหลี่ซิวหยวนดิ้นรนแบบนี้ ทุกคนก็ต้องบ่นระงมกันแน่นอน

"ได้ แผนงานนี้โดยหลักการผมเห็นชอบ คุณก็เป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว อยากทำก็ไปทำเถอะ" ชวีฮุยเซ็นชื่อของตัวเองลงไปพลางพูด

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า "ครับ งั้นก็ขอบคุณหัวหน้าฝ่ายชวีครับ"

หลี่ซิวหยวนถือลายเซ็นของชวีฮุยออกมาจากห้องทำงานของเขา แล้วไปที่ห้องทำงานของผังจื้อเฟิงต่อ ผังจื้อเฟิงกำลังเตรียมจะออกไปพอดี พอเห็นหลี่ซิวหยวนมาก็ถามว่ามีธุระอะไร

"ท่านผู้อำนวยการผัง เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ ทางฝ่ายกิจการทั่วไปของเรา อุปกรณ์สำนักงานต่างๆ ใช้งานมานานเกินไปแล้ว โต๊ะแต่ละตัวก็ขนาดไม่เท่ากัน ประเภทไม่เหมือนกัน ตู้เอกสารในสำนักงานก็วางไว้ระเกะระกะมาก ผมคิดว่าจะขอเบิกโต๊ะเก้าอี้ชุดหนึ่ง แล้วถือโอกาสช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์จัดฝ่ายกิจการทั่วไปเสียใหม่สักหน่อย นี่คือแผนงานที่ผมเขียนไว้ ท่านลองดูครับ..."

ผังจื้อเฟิงรับแผนงานของหลี่ซิวหยวนมาอ่าน เมื่อเทียบกับชวีฮุยที่เพียงมองสองแวบอย่างไม่ใส่ใจ ผังจื้อเฟิงกลับจริงจังกว่ามาก

ในสายตาของชวีฮุย นี่เป็นเพียงเรื่องที่สร้างความยุ่งยากให้คน สุดท้ายจะทำให้ทุกคนบ่นระงม แต่ผังจื้อเฟิงกลับมองแก่นสารในนั้นออก แผนงานนี้ดูเผินๆ ก็แค่ทำความสะอาด เปลี่ยนโต๊ะสักตัว กระทั่งการทาสีผนังใหม่ก็ยังไม่มี

แต่นั่นคือเปลือกนอก ในความเป็นจริงแล้ว หลี่ซิวหยวนกลับทำเรื่องโดยกะขอบเขตอำนาจของตัวเองไว้พอดี นี่ไม่ใช่เพียงการขยับโต๊ะเก้าอี้และทำความสะอาดอย่างง่ายๆ แต่คือการเปลี่ยนโฉมหน้าทางจิตวิญญาณของฝ่ายกิจการทั่วไป

ขอเพียงแผนงานนี้ถูกนำไปปฏิบัติ ฝ่ายกิจการทั่วไปก็จะดูใหม่เอี่ยมไปทั้งหมด และคนแรกที่ทุกคนจะนึกถึงก็คือหลี่ซิวหยวน หลี่ซิวหยวนที่เป็นรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้ ก็จะเปลี่ยนจากรองหัวหน้าฝ่ายที่มีอยู่แค่ในหนังสือแจ้งการ กลายเป็นรองหัวหน้าฝ่ายตัวจริงเสียงจริงในเบื้องต้น

อีกทั้งหลี่ซิวหยวนกะขอบเขตนี้ได้ดีมาก ถ้าหลี่ซิวหยวนอยากทาสีผนังฝ่ายกิจการทั่วไปใหม่ นั่นก็เกินเลยไปแล้ว เพราะอาคารรัฐบาลหลังนี้ตกแต่งมาทั้งหลังพร้อมกัน

อะไรกัน ห้องทำงานอื่นตั้งแต่สำนักงานรัฐบาลไปจนถึงคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูป แล้วยังห้องทำงานของผู้บังคับบัญชาแต่ละท่าน ล้วนไม่ได้ทาสีผนังใหม่ มีแต่ฝ่ายกิจการทั่วไปของคุณที่ทาจนขาวสะอาด คุณพิเศษอะไรนักหนา

แต่ตอนนี้หลี่ซิวหยวนเพียงจัดอุปกรณ์สำนักงานให้เป็นแบบเดียวกัน แล้วถือโอกาสวันหยุดสุดสัปดาห์จัดระเบียบผังของสำนักงาน ให้สำนักงานดูสะอาดเป็นระเบียบขึ้นสักหน่อย เรื่องนี้ไม่มีทางที่ใครจะบอกได้ว่าหลี่ซิวหยวนทำผิด

ผังจื้อเฟิงอ่านมาถึงตอนท้ายแล้วเห็นลายเซ็นของชวีฮุย ในใจก็โมโหจนไม่รู้จะระบายที่ไหน ไอ้โง่คนนี้ ง่ายๆ แค่นี้ก็เซ็นไปแล้ว คาดว่าคงมองไม่ออกเลยว่าในนี้มีความหมายลึกซึ้งอะไรอยู่

ถ้าเขาเป็นชวีฮุย ก็จะกักรายงานนี้ไว้ตรงๆ ไม่ตอบตกลงและไม่คัดค้าน แค่ถ่วงหลี่ซิวหยวนไว้ ก็แก้ปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ไอ้โง่คนนี้เซ็นไปเสียแล้ว ผังจื้อเฟิงย่อมไม่ออกหน้ามาเป็นคนใจร้ายแน่นอน

"ซิวหยวน คุณมีความคิดดีมาก และหาได้ยากมากด้วย ที่คนหนุ่มรู้จักลงมือจากจุดเล็กจุดน้อย แทนที่จะสายตาสูงแต่มือต่ำ นี่ดีมาก ผมสนับสนุนคุณ" ผังจื้อเฟิงพูดพลางเซ็นชื่อของตัวเองลงบนแผนงาน

"ขอบคุณครับท่านผู้อำนวยการ ผมยังหนุ่ม ประสบการณ์ในงานด้านอื่นๆ ผู้บังคับบัญชาแต่ละท่านย่อมเข้าใจมากกว่าผมแน่นอน ผมทำได้เพียงเริ่มจากเรื่องเล็กๆ แล้วค่อยๆ เรียนรู้จากผู้บังคับบัญชาแต่ละท่านครับ" หลี่ซิวหยวนรับแผนงานคืนมาพลางยิ้ม

"ฮ่าๆ ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ไปทำงานเถอะ" ผังจื้อเฟิงพยักหน้า ในใจยิ่งมองหลี่ซิวหยวนสูงขึ้นอีกหลายส่วน คนหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

หลี่ซิวหยวนออกมาจากห้องทำงานของผังจื้อเฟิง พอกลับถึงฝ่ายกิจการทั่วไป เหล่าจูกับพี่ใหญ่แซ่จางสองคนก็กลับมาแล้วเช่นกัน พี่ใหญ่แซ่จางมองหลี่ซิวหยวนแล้วยิ้ม "เสี่ยวหลี่ ยินดีด้วยนะ"

"พี่ใหญ่แซ่จางเกรงใจเกินไปครับ" หลี่ซิวหยวนพยักหน้า โดยไม่ได้เกรงใจตอบกลับมากนัก ไม่ใช่ว่าไม่อยากดึงพี่ใหญ่แซ่จางกับเหล่าจูมาเป็นพวก

แต่จากท่าทีของสองคนนี้ก็มองออกได้ สองคนนี้อายุมากขนาดนี้แล้ว กลั่นจากความเจนจัดมานานแล้ว ทางหลี่ปั๋วหยางนั้นตัวเองยังต้องอธิบายสักหน่อย แต่พี่ใหญ่แซ่จางกับเหล่าจูสองคนนี้คาดว่าในใจรู้ทันทุกเรื่อง เอาแต่รอดูตัวเองเป็นตัวตลกอยู่

ไม่ว่าตัวเองจะดึงมาเป็นพวกอย่างไร สำหรับพวกเขาก็ไม่มีความหมายอะไร ดังนั้นหลี่ซิวหยวนจึงไม่ค่อยแยแสเสียเลย ทำงานไปตามหน้าที่ ท่าทีไม่ร้อนไม่เย็น

เหล่าจูไม่แม้แต่จะทักทายสักคำ หลี่ซิวหยวนก็ไม่ใส่ใจ

กับคนที่มีอาวุโสสูงแบบนี้ จำเป็นต้องให้พวกเขาเห็นคุณค่าของเจ้าเสียก่อน

แน่นอนว่าสาเหตุที่พวกเขาอายุมากขนาดนี้แล้วยังเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ธรรมดา ก็เป็นเพราะนิสัยแบบนี้ที่ทำให้เป็นเช่นนั้น บางครั้งเจ้าไม่ยอมเสี่ยงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว คิดแต่จะเติมดอกไม้บนผ้าแพรอย่างเดียวหรือ อันที่จริงนั่นก็หมายความว่าเจ้าจะไม่มีวันได้ผลตอบแทนที่งดงาม

ต่อให้เป็นคนอย่างหวงเหว่ย ความเป็นไปได้ในอนาคตก็ยังแข็งแกร่งกว่าสองคนนี้

ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงาน หลี่ปั๋วหยางส่งข้อความมาบอกว่านัดหวังจื้อเทาไว้ที่ร้านอาหารแล้ว ให้หลี่ซิวหยวนตามไปทีหลัง

หลังเลิกงาน หลี่ซิวหยวนก็เลิกงานจากไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน ตรงระเบียงทางเดินได้เจอกับหวงเหว่ย หวงเหว่ยก้มหน้าเดินสวนไปโดยไม่ปริปากสักคำ หลี่ซิวหยวนก็ไม่ได้ใส่ใจ

มุ่งหน้าไปยังที่อยู่ที่หลี่ปั๋วหยางส่งมาให้ทันที

และในเวลานี้ ในร้านอาหาร หวังจื้อเทากำลังระบายเรื่องหลี่ซิวหยวนอยู่

"พี่หลี่ ผมถือว่ามองออกแล้ว งานจะทำหรือไม่ทำก็เหมือนกันหมด นายทำมากทำน้อยก็เหมือนกัน จะเลื่อนตำแหน่งใครก็ล้วนขึ้นอยู่กับใจของผู้บังคับบัญชาทั้งนั้น นายทำงานมาหนึ่งปีอย่างตรากตรำ ส่วนอีกฝ่ายทำงานเดือนเดียวก็ได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว

นี่จะไปหาความเป็นธรรมที่ไหนได้..."

"อีกอย่าง เรื่องที่ผู้บังคับบัญชาเลื่อนตำแหน่งก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ประเด็นสำคัญคือมันมีความจริงใจตรงไหน พวกเราคิดเองว่าควักหัวใจควักตับให้กับอีกฝ่าย ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายไม่บอกอะไรเลยสักเรื่อง เอาเราสองคนมาเล่นเป็นเจ้าโง่น้อยหรือไง

พวกเรายังคิดว่าเขากำลังจะถูกไล่ออกอยู่เลย ผลปรากฏว่าเขาได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายอย่างเงียบเชียบ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ล้างหน้าเรียบร้อย ตอนประชุมก็นั่งอยู่ริมสุด รอกล่าวคำรับตำแหน่งอยู่พอดี... ถ้าให้ผมว่า ตอนกลางวันพวกเราไม่ควรไปล้างหน้าเลย ไปล้างมือก็พอ อย่างหนึ่งคือตอนตบมือปรบมือจะได้ดังกังวาน อีกอย่างคือพวกเราก็ไม่มีหน้าจะไปเจอใครอยู่แล้ว..."

หวังจื้อเทาระบายไป หลี่ปั๋วหยางกระแอมหลายครั้งเพื่อจะเตือนเขาว่าระบายเบาๆ หน่อย เพราะหลี่ซิวหยวนยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว แต่หวังจื้อเทาไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ระบายของตัวเองอย่างสะใจต่อไป