บทที่ 84 เดาสิ

"นายว่ามันเรื่องอะไรกันนี่ นายเอาใจแลกใจกับพี่น้อง พี่น้องกลับเล่นเกมสมองกับนาย" หวังจื้อเทาพูดพลางยกจอกเหล้าบนโต๊ะขึ้นกรอกอย่างแรงหนึ่งอึก ทว่าในเวลานั้นเอง หลี่ซิวหยวนก็ก้าวเข้าไปตบไหล่หวังจื้อเทาเบาๆ

หวังจื้อเทาหันหน้ากลับ พอเห็นว่าเป็นหลี่ซิวหยวนก็ตกใจจนสะดุ้งเฮือก น้ำเหล้าที่กลืนลงไปในปากสำลักติดคอ ไอออกมาอย่างรุนแรง การนินทาคนอื่นลับหลังเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การถูกจับได้คาหนังคาเขาขณะกำลังนินทาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หลี่ซิวหยวนนั่งลงที่ตำแหน่งข้างๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่หวังจื้อเทา หวังจื้อเทาไอจนสีหน้าแดงก่ำไปหมด

หลี่ซิวหยวนไม่พูดอะไร หวังจื้อเทาก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร เมื่อเผชิญกับสายตาของหลี่ซิวหยวนก็เริ่มหลบเลี่ยง หลี่ซิวหยวนหยิบขวดเหล้าขึ้นมารินให้หวังจื้อเทาอีกจอกหนึ่ง

จากนั้นถึงเพิ่งหยิบจอกของตัวเองมารินให้เต็ม แล้วมองหวังจื้อเทาพลางพูด

"พี่หวัง เมื่อกี้ถ้าด่าจนสะใจแล้วล่ะก็ เราก็ดื่มจอกนี้กัน แต่ถ้าในใจยังมีอะไรไม่สบายใจอยู่ ก็พูดต่อไปเลย รอพี่พูดจบแล้ว ผมค่อยคารวะพี่อีกจอกหนึ่ง เรื่องนี้ก็ให้มันผ่านไป เราก็ยังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม" หลี่ซิวหยวนมองหวังจื้อเทาพลางค่อยๆ พูด

หลี่ปั๋วหยางที่อยู่ข้างๆ ยกนิ้วโป้งให้หลี่ซิวหยวนอยู่ในใจ กระบวนท่านี้สูงจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงการรับมือกับเด็กอ่อนหัดอย่างหวังจื้อเทา ต่อให้เป็นปาท่องโก๋เก่าก็ยังรับไม่ไหว

หลี่ซิวหยวนมาถึงตั้งนานแล้ว แต่ไม่ปริปากมาตลอด ก็เพื่อรอให้หวังจื้อเทาระบายออกมาให้สะใจนั่นเอง

เดิมทีหลี่ซิวหยวนเป็นฝ่ายไม่มีความชอบธรรม แต่การที่หวังจื้อเทานินทาลับหลังยิ่งไม่รู้จักกาลเทศะเข้าไปใหญ่ เดิมทีหวังจื้อเทามีความชอบธรรมเจ็ดส่วน หลี่ซิวหยวนสามส่วน แต่พอหวังจื้อเทาระบายต่อหน้าอีกฝ่ายเสียครึ่งค่อนวันแบบนี้ ความชอบธรรมเจ็ดส่วนก็เหลือเพียงสามส่วน หลี่ซิวหยวนกลายเป็นคนที่มีความชอบธรรมเจ็ดส่วนแทน แล้วตอนนี้ยิ่งรินเหล้าให้หวังจื้อเทาจนเต็มจอกอีก ก็ยิ่งได้ความชอบธรรมไปแปดส่วน

แล้วยังพูดคำพูดชุดนี้ออกมาอย่างสงบใจเย็น เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดต่อถ้ายังไม่สบายใจ พูดจบแล้วก็ยังเป็นพี่น้องกัน

แบบนี้ยิ่งทำให้หวังจื้อเทาพูดอะไรไม่ออกเข้าไปใหญ่

การกระทำที่เรียบง่าย แต่การจะทำให้ได้กลับไม่ง่ายเลย คนทั่วไปพอได้ยินคนอื่นพูดถึงตัวเองลับหลัง อย่างแรกคือโทสะพลุ่งขึ้นสามพันวา ถ้าไม่ตัดขาดกันก็ต้องพูดจาเหน็บแนมเย็นชาสักสองคำ หรือกระทั่งฉีกหน้ากากทะเลาะกันไปเลย

อันที่จริงใครเล่าจะไม่เคยพูดถึงคนอื่นลับหลัง และใครเล่าที่ไม่เคยถูกคนพูดถึงลับหลัง

"ผม... ไม่ใช่..." หวังจื้อเทาพูดตะกุกตะกัก สีหน้าแดงก่ำ

"ดี" หลี่ซิวหยวนเปล่งเสียงเบาๆ แล้วยกจอกเหล้าขึ้น "พี่หวัง ในเมื่อพี่ไม่พูดแล้ว ผมก็ถือว่าพี่สะใจแล้ว มา จอกนี้ถือว่าผมขอโทษ ถ้าพี่ให้อภัยผมแล้วก็ดื่มจอกนี้ แต่ถ้าไม่ให้อภัย ผมก็จะดื่มเองจนหมดแล้วปัดก้นลุกไป"

"สวยงาม" หลี่ปั๋วหยางชื่นชมอยู่ในใจ สายตาที่มองหลี่ซิวหยวนก็เปลี่ยนไป หวังจื้อเทาต่อหน้าหลี่ซิวหยวนนี่เด็กเสียยิ่งกว่านักเรียนประถม เดินไม่พ้นสามกระบวนท่าเลยจริงๆ

เป็นไปตามคาด สีหน้าของหวังจื้อเทาแดงก่ำ แต่ก็ยังยกจอกเหล้าขึ้นชนกับจอกของหลี่ซิวหยวน เสียงกังวานใสดังขึ้น หลี่ซิวหยวนยกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

หลี่ซิวหยวนเริ่มกินกับข้าว แล้วเปลี่ยนสีหน้าไปอีกแบบ ดื่มเหล้าไปพลางเหมือนเช่นเคย พลางมองหวังจื้อเทาแล้วพูดว่า "พี่หวัง ผมรู้ว่าพี่ขุ่นเคืองผมอยู่ในใจ แต่ผมเองก็ลำบากมากนะครับ พี่หลี่รู้ดี"

หลี่ซิวหยวนหันไปมองหลี่ปั๋วหยาง หลี่ปั๋วหยางด่าอยู่ในใจหนึ่งคำ ข้ายังต้องมาอธิบายแทนแกอีกหรือ

แต่ถึงในใจของหลี่ปั๋วหยางจะไม่สบอารมณ์ ก็ยังอธิบายแทนหลี่ซิวหยวนไปหนึ่งชุดอยู่ดี

สีหน้าของหวังจื้อเทาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป หรือกระทั่งบนใบหน้ามีแววละอายใจอยู่บ้าง

"ซิวหยวน ผมเข้าใจผิดนายไปแล้ว ผม..." หวังจื้อเทากำลังพูดตะกุกตะกักด้วยใบหน้าแดงก่ำ เตรียมจะขอโทษ หลี่ซิวหยวนก็โบกมือทันที

เขาหยิบขวดเหล้าขึ้นมารินให้หลี่ปั๋วหยางกับหวังจื้อเทาสองคนจนเต็ม แล้วพูดว่า "พี่หลี่ พี่หวัง คำอื่นผมจะไม่พูดแล้ว ถ้าพี่ทั้งสองยังนับผมเป็นเพื่อน เราก็ดื่มจอกนี้กัน ต่อไปผมจะอยู่ในฝ่ายกิจการทั่วไปได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าพี่ชายที่ดีทั้งสองคนจะช่วยได้หรือเปล่าแล้ว"

หลี่ซิวหยวนยกจอกเหล้าขึ้น หวังจื้อเทาเป็นคนแรกที่ตอบรับ นี่แหละคือนิสัยของเขา

"นายวางใจได้ซิวหยวน มีเรื่องอะไรบอกมาตรงๆ เลย พี่ไม่มีคำที่สอง"

หลี่ปั๋วหยางก็ยกจอกเหล้าขึ้นอย่างจนใจ "พอแล้ว ซิวหยวน นายไม่ต้องพูดคำเกรงใจหรอก มีอะไรจะสั่งก็บอกมาตรงๆ นายก็รู้ พี่กับชวีฮุยเข้ากันไม่ได้ ย่อมช่วยนายแน่นอน"

สามคนดื่มไปหนึ่งจอก พอวางจอกเหล้าลง หลี่ซิวหยวนก็เอ่ยถึงเรื่องที่ตัวเองเตรียมจะเปลี่ยนตำแหน่งโต๊ะเก้าอี้และตู้เอกสารในสำนักงาน

"เรื่องนี้ผมคิดว่าจะทำในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ จะได้ไม่กระทบการทำงานตามปกติของทุกคน ผมจะแจ้งทุกคนล่วงหน้าให้จัดเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อย แต่ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ต้องทำงานล่วงเวลา เพื่อขนย้ายโต๊ะเก้าอี้ เรื่องนี้ผมคนเดียวจัดการไม่ไหว ต้องให้พี่ทั้งสองช่วย" หลี่ซิวหยวนมองสองคนพลางพูด

เมื่อครู่เพิ่งพูดไปว่าจะช่วย ในเวลานี้สองคนจะปฏิเสธได้อย่างไร จึงตอบรับกันทั้งคู่ หลี่ซิวหยวนก็คารวะเหล้าให้อีกจอกหนึ่ง

"อ้อ ซิวหยวน นายบอกอู๋อีอีเรื่องได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายหรือยัง" หวังจื้อเทาจู่ๆ ก็เอ่ยถาม

หลี่ซิวหยวนส่ายหน้า

"งั้นก็แปลกแล้ว ตอนบ่ายผมส่งข้อความบอกเธอไป เธอก็ไม่ตอบผมเลยสักที ผมยังนึกว่าเธอรู้อยู่แล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้เธอไม่ได้มาหานายหรือ" หวังจื้อเทามองหลี่ซิวหยวนพลางถาม

หลี่ซิวหยวนส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เธออาจจะยังยุ่งอยู่มั้งครับ เราดื่มของเราไปเถอะ"

สามคนคุยกันดื่มกันไป มองจากภายนอกก็ไม่มีอะไรแตกต่างจากเมื่อก่อนเลย เพียงแต่ต้องดูจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างถึงจะมองออกว่า สุดท้ายแล้วมันก็มีอะไรที่ต่างออกไป

ยกตัวอย่างเช่นตอนดื่มเหล้าชนแก้ว หลี่ปั๋วหยางจะไม่วางจอกเหล้าไว้สูงสุดอย่างมักง่ายเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ส่วนหวังจื้อเทาเวลาพูดก็จะไม่ถือว่าหลี่ซิวหยวนเป็นคนหนุ่มหัวทื่อที่เพิ่งเริ่มทำงานอีกต่อไป เป็นระยะก็จะฟังความเห็นและมุมมองของหลี่ซิวหยวนต่อเรื่องนั้นๆ ด้วย

ทว่าจากการพูดคุยกัน หลี่ซิวหยวนก็ได้รู้ภูมิหลังของหญิงสาวแซ่หยางแห่งฝ่ายกิจการทั่วไปเช่นกัน

"หญิงสาวแซ่หยางเดิมทีอยู่สำนักงานพรรคและรัฐบาลในชนบท คนที่โยกเธอมาที่สำนักงานรัฐบาลคือรองนายอำเภอรุ่นเก๋าท่านหนึ่ง แต่ตอนนี้ถอยไปอยู่แนวที่สองที่สภาที่ปรึกษาการเมืองแล้ว ชื่อจริงว่าอะไรพี่ไม่บอกแล้วกัน การถอยไปอยู่แนวที่สอง ถ้าไปอยู่ที่สภาผู้แทนประชาชนก็ยังพอมีอิทธิพลอยู่บ้าง แต่ถ้าไปอยู่ที่สภาที่ปรึกษาการเมืองล่ะก็ อันนี้..."

หลี่ซิวหยวนเข้าใจคร่าวๆ แล้ว พอวงข้าวเลิกรา หลี่ซิวหยวนก็ได้รับโทรศัพท์จากอู๋อีอีระหว่างทางกลับบ้าน

"ฉันได้ยินมาว่าคุณได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้วหรือ จริงหรือเปล่า" ในโทรศัพท์น้ำเสียงของอู๋อีอีเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตกตะลึง

"คุณลองเดาสิ"

หลี่ซิวหยวนดื่มเหล้ามาแล้วรู้สึกมึนขึ้นมาบ้าง อันที่จริงเหล้าไม่ได้ทำให้คนเมา แต่คนเมาไปเอง รองหัวหน้าฝ่ายคนหนึ่ง ถ้าอยู่ในละครโทรทัศน์ก็อาจเป็นเพียงตัวประกอบที่ไม่มีชื่อด้วยซ้ำ แต่สำหรับหลี่ซิวหยวนแล้ว นี่คือก้าวแรกที่เขาก้าวขึ้นสู่เส้นทางราชการของชีวิต ข้าราชการรองระดับหมวดแล้วอย่างไร นั่นก็ยังเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่ดี