บทที่ 86 ความเป็นไปได้ของหน้าสอง

"พี่หลี่ พี่หวัง พวกพี่ไปก่อนเลยครับ ผมขอรับสายก่อน"

หลี่ซิวหยวนมองชื่อผู้โทรเข้าบนหน้าจอมือถือ ทักทายหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางไว้ก่อน จากนั้นจึงเดินไปหาที่เงียบๆ แล้วกดรับสาย

"ฮัลโหล อาจารย์กัวครับ ผมหลี่ซิวหยวนจากอำเภอหวงหยวนครับ"

หลี่ซิวหยวนเอ่ยชื่อตัวเองก่อน แม้จะรู้ดีว่าในเมื่ออีกฝ่ายรับสายแล้ว ย่อมรู้อยู่แล้วว่าเป็นเขา แต่การรายงานชื่อตัวเองสักคำ ก็แฝงนัยของการวางตัวให้ต่ำลงมาหนึ่งขั้น

"ผมรู้ ซิวหยวน ที่โทรหาคุณก็เรื่องบทความของคุณนั่นแหละ"

"ครับ ขอบพระคุณอาจารย์กัวครับ ผมฟังอยู่ เชิญเลยครับ" หลี่ซิวหยวนตอบอย่างสุภาพ

"เรื่องเป็นอย่างนี้ บทความของคุณ ทางเราประชุมพิจารณากันแล้ว ผมเองก็ช่วยผลักดันให้แล้ว ถ้าคุณอยากให้ลงหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลภายในสัปดาห์นี้ การจัดหน้ามันจะไม่ค่อยดีนัก อาจจะต้องไปอยู่ท้ายสุดของหน้าสี่

แต่ถ้าคุณรอได้ สัปดาห์หน้าผมพอจะช่วยผลักดันให้ได้ตำแหน่งหน้าสอง..."

หลี่ซิวหยวนฟังแล้วเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที เดิมทีเขาคิดแค่ว่าขอให้ได้ลงหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลก็พอแล้ว ต่อให้เป็นแค่ก้อนเต้าหู้เล็กๆ ในมุมหน้าก็ยังดี ไม่คาดคิดเลยว่าจะยังพอผลักดันไปถึงหน้าสองได้

หน้าสองแม้จะเทียบกับหน้าหนึ่งไม่ได้ แต่หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลนั้นคุณค่าเนื้อทองขนาดไหนกัน ถ้าได้ขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลจริงๆ ประเมินว่าลงวันแรก วันรุ่งขึ้นคำสั่งย้ายจากระดับเมืองก็คงตามมาถึงแล้ว

แค่หน้าสองก็เกินคาดพอแล้ว

"ขอบพระคุณอาจารย์กัวครับ ผมฟังท่านครับ ขอรออีกหน่อยเพื่อลุ้นหน้าสอง" หลี่ซิวหยวนเอ่ยขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปากกาด้ามนั้นที่ส่งไปให้นับว่าคุ้มค่าเสียจริง คนในแวดวงหนังสือนี่พิถีพิถันจริงๆ พอลงมือช่วยแล้วก็ช่วยได้เต็มกำลัง

"ดี งั้นก็ตกลงตามนี้ แต่นี่เป็นเพียงการลองดูเท่านั้น ยังต้องดูสภาพการจัดหน้าข่าวของสัปดาห์หน้าอีกที ผมพูดได้แค่ว่าจะพยายามผลักดันหน้าสองให้เต็มที่ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็อาจจะยังต้องไปอยู่ตำแหน่งหน้าสามหรือหน้าสี่ ถึงตอนนั้นคุณอย่ามาโทษผมล่ะ" กัวลี่จวินฟังน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขอบคุณของหลี่ซิวหยวนแล้ว ในใจก็ผ่อนคลายลง

ไม่ต้องพูดถึงว่าปากกาด้ามใหม่นั้นใช้ดีเพียงไร เพียงแต่ในใจยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้าง ตอนนี้พอหลี่ซิวหยวนพอใจแล้ว ปากกาด้ามนั้นก็ใช้ได้อย่างสบายใจขึ้นเยอะ

"ไม่มีทางแน่นอนครับอาจารย์กัว ผมจะขอบพระคุณท่านยังไม่ทันเลย ที่ท่านยินดีช่วยผลักดันโอกาสนี้ให้ผม ผมไม่รู้จะซาบซึ้งใจแค่ไหน..." หลี่ซิวหยวนกล่าวคำสุภาพอีกสองสามประโยค จากนั้นจึงวางสาย

หลังจากหลี่ซิวหยวนตักข้าวกับกับที่โรงอาหารเสร็จแล้วมานั่งลงข้างๆ หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยาง หวังจื้อเทาก็มองเขาแล้วหยอกขึ้นมา

"หัวหน้าหลี่ นี่มีเรื่องดีอะไรอีกล่ะ"

"หา? มีด้วยเหรอ" หลี่ซิวหยวนชะงักไปวูบหนึ่ง เขาว่าตัวเองซ่อนไว้ได้ดีอยู่นะ ก่อนเข้าโรงอาหาร เพลงที่ฮัมอยู่ในปากก็หยุดไปแล้ว มุมปากที่ยกขึ้นก็กดลงไปแล้ว

"ยังจะมีอีกเหรอ" หวังจื้อเทามองหลี่ซิวหยวนแล้วพยักหน้ายืนยัน "มีสิ ท่าทางปลื้มปีติจนหน้าบานราวต้องลมวสันต์แบบนี้ ตอนก่อนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายยังไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้เลย"

"ฮ่าๆ" หลี่ซิวหยวนได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมา การได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายน่ะ อันที่จริงมีความบังเอิญปนอยู่ อีกทั้งตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ก็คือการยกตัวเองขึ้นย่างบนกองไฟ แต่การได้ตีพิมพ์บทความนั้นไม่เหมือนกัน คุณค่าเนื้อทองของหน้าสองในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล มากพอให้เขากินไปได้อีกหลายปี

มีคุณวุฒิชิ้นนี้แล้ว หากตัวเองได้ไปเป็นเลขานุการให้นายอำเภอคนใหม่อีกสักสองสามปี การขึ้นเป็นรองหัวหน้าฝ่าย หรือกระทั่งระดับหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้น ก็ล้วนเป็นไปตามครรลอง เส้นทางสายนี้ก็จะเดินได้ราบรื่น

"เรื่องนี้น่ะ ยังไม่ได้ยืนยันขั้นสุดท้าย ต้องเก็บเป็นความลับไว้ก่อน" หลี่ซิวหยวนว่า สีหน้าของหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลี่ซิวหยวนคนนี้ชอบเก็บงำปิดบังอยู่เรื่อย

แต่ประโยคถัดมาของหลี่ซิวหยวนก็ทำให้ทั้งสองคนหน้าบานขึ้นทันที

"แต่คืนนี้ผมเลี้ยงเอง"

ในพริบตาเดียว หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางก็เข้าใจได้ทันที เพื่อนมีเรื่องดี ถ้านายไม่ยอมบอกอะไรเลยสักอย่าง มันก็ดูห่างเหินกันไปหน่อย แต่ถ้านายยินดีจะเลี้ยงข้าว เพื่อนก็เข้าใจได้ว่านายไม่สะดวกจะเปิดเผยจริงๆ

หลังจากทั้งสามกินข้าวเสร็จก็กลับมาที่สำนักงาน ช่วงบ่ายหวังจื้อเทาไม่มีอะไรทำ ยังช่วยหลี่ซิวหยวนตรวจทานข้อมูลการปรับปรุงแก้ไขเหมืองถ่านหินที่ถูกแบ่งมาให้เขาด้วย

"หัวหน้าหลี่ ให้ฉันช่วยตรวจทานสักส่วนหนึ่งด้วยสิ" หญิงสาวแซ่หยางเดินเข้ามาแล้วเอ่ยกับหลี่ซิวหยวน

หลี่ซิวหยวนเหลือบมองหญิงสาวแซ่หยางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าส่งข้อมูลส่วนหนึ่งให้เธอไป

"พี่หยาง งั้นก็รบกวนพี่ด้วยนะครับ" หลี่ซิวหยวนกล่าวอย่างสุภาพ

หญิงสาวแซ่หยางยิ้มร่าขึ้นมาทันที "หัวหน้าหลี่ ไม่ต้องเกรงใจหรอก นี่เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว"

มองแผ่นหลังของหญิงสาวแซ่หยางที่เดินจากไป จู่ๆ หลี่ซิวหยวนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ บางทีตัวเองน่าจะเริ่มจัดวงสังสรรค์กันสักครั้งแล้ว

การติดต่อกันแค่ในเรื่องงานนั้นมีกลิ่นอายของการทำตามหน้าที่อยู่ แต่การกินข้าวกันเป็นการส่วนตัวย่อมต่างออกไป มันมีความรู้สึกส่วนตัวเจือปนอยู่ในนั้น การที่ตัวเองอยู่กับหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางทั้งวันก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรนัก บางทีอาจจะชวนอู๋อีอีกับหญิงสาวแซ่หยางคนนี้มาด้วยก็ได้

"แค่กๆ" เสียงกระแอมเบาๆ ตัดความคิดของหลี่ซิวหยวนขาดลง พอหันหน้าไปก็เห็นเจ้าหมอนี่หวังจื้อเทา กำลังทำตาหยีคิ้วขมวดส่งสัญญาณมาให้ พร้อมกับเผยรอยยิ้มแบบที่ผู้ชายด้วยกันเข้าใจ

ทีแรกหลี่ซิวหยวนยังนึกไม่ออก พอมองตามสายตาของหวังจื้อเทาไปถึงได้รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร ที่แท้ก็เข้าใจว่าตัวเองกำลังจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวแซ่หยางจนเหม่อลอย

หลี่ซิวหยวนหน้าเต็มไปด้วยความอึ้งในทันที เจ้านี่คิดอะไรของมัน มองตัวเองเป็นคนแบบไหนกัน แต่ว่าเวลาหญิงสาวแซ่หยางคนนี้เดิน สะโพกที่ส่ายไปมานั้นก็มีเสน่ห์จริงๆ นั่นแหละ

สาวแม่บ้านนี่ดีจริง สาวแม่บ้านมีของดีสามอย่าง...

หลี่ซิวหยวนหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาอู๋อีอี ถามว่าเย็นนี้เธอว่างไหม

ต่างจากตอนที่หวงเหว่ยส่งข้อความหาอู๋อีอีแล้วรอนานแสนนานก็ไม่ได้รับการตอบกลับ พอหลี่ซิวหยวนส่งข้อความไป อู๋อีอีตอบกลับมาเร็วมาก

"มีอะไรเหรอ ฉันอยู่ข้างนอกติดตามผู้บังคับบัญชาอยู่ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเย็นนี้จะเลิกงานกี่โมง แต่น่าจะไม่ดึกมาก"

หลี่ซิวหยวนอ่านแล้วมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม นี่แหละคือการคุยแบบเปิดช่องทิ้งไว้ ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอยากคุยต่อ

"งั้นเย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ ผมจะชวนหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยาง แล้วก็เพิ่มพี่หยางในฝ่ายเรา..." หลี่ซิวหยวนพิมพ์รัวๆ ไป แต่จู่ๆ ก็หยุดชะงักลง เพราะเขานึกไม่ออกขึ้นมาทันทีว่าหญิงสาวแซ่หยางชื่ออะไร

เอาแต่เรียกหญิงสาวแซ่หยางๆ อยู่ทั้งวัน พอมาคุยกับอู๋อีอีก็ใช้คำเรียกแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ

หลี่ซิวหยวนเปิดสมุดรายชื่อติดต่อดู อยากรู้ว่าหญิงสาวแซ่หยางชื่ออะไร ผลปรากฏว่าหวังจื้อเทาเดินมายืนอยู่ข้างหลังเขาอีกแล้ว พลางกวาดตามองอย่างคนชอบแหย่ พลางลดเสียงลงเอ่ยว่า

"นี่นายเตรียมจะติดต่อเขาเป็นการส่วนตัวแล้วหรือ"

"นายคิดอะไรของนาย" หลี่ซิวหยวนหน้าดำคร่ำเครียด จำใจยกข้อความในมือถือให้หวังจื้อเทาดูคร่าวๆ "ฉันดูว่าเขาชื่ออะไรต่างหาก"

หวังจื้อเทาถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด แล้วก็กลับไปนั่งที่ของตัวเองโดยไม่ปริปากอีก

หลี่ซิวหยวนก็เห็นชื่อของหญิงสาวแซ่หยางแล้วเช่นกัน หยางหมิ่นหมิ่น

หลังจากคำเชิญของหลี่ซิวหยวนส่งออกไป ก็ได้รับข้อความตอบกลับจากอู๋อีอีอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ะโอ๋ หัวหน้าหลี่นี่เตรียมจะรวบรวมก๊วนคนของตัวเองแล้วหรือคะ"