บทที่ 87 ศูนย์กลาง

ช่วงบ่ายใกล้เวลาเลิกงาน หญิงสาวแซ่หยางทำงานส่วนที่หลี่ซิวหยวนแบ่งให้เสร็จไปเกือบหมดแล้ว จึงเดินมาส่งคืนให้หลี่ซิวหยวน

"หัวหน้าหลี่ ข้อมูลพวกนี้ฉันตรวจทานหมดแล้ว คุณลองดูอีกทีนะ" หญิงสาวแซ่หยางยื่นแฟ้มเอกสารให้ หลี่ซิวหยวนรับมาพลางยิ้มร่า

"ไม่ต้องหรอกครับ พี่หยางลงมือทำผมย่อมวางใจอยู่แล้ว เรื่องงานนี่ผมยังต้องเรียนรู้จากพี่หยางอีกเยอะเลย"

ปากพูดอย่างนั้น แต่หลี่ซิวหยวนย่อมต้องตรวจซ้ำด้วยตัวเองอีกรอบแน่นอน ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบเล่า

"เหนื่อยหน่อยนะครับพี่หยาง ขอบคุณครับ เย็นนี้ถ้าพี่ไม่ติดอะไร ผมขอเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ นัดพี่หวังกับพี่หลี่แล้วก็พี่อีอีไว้ด้วย พี่สะดวกไหมครับ"

หลี่ซิวหยวนส่งคำเชิญออกไป ในเมื่อหญิงสาวแซ่หยางมีท่าทีเข้าหาก่อนแล้ว ก็เหลือแค่ดูว่าเธอจะยอมขยับเข้ามาอีกก้าวหรือไม่ พอดีจังหวะนี้คนอื่นในสำนักงานก็ไม่อยู่ อีกทั้งยังมีนัยของการขอบคุณหลังจากได้รับความช่วยเหลือ นับว่าเป็นการผลักเรือไปตามน้ำ ไม่มีความรู้สึกฝืนแม้แต่น้อย

"งั้นก็ดีเลยสิ พี่น่ะชอบอยู่กับพวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธออยู่แล้ว งั้นหัวหน้าหลี่ พี่ไม่เกรงใจแล้วนะ"

"ครับ เดี๋ยวผมส่งที่อยู่ไปที่มือถือพี่นะครับ" หลี่ซิวหยวนยิ้มพลางพยักหน้า

หกโมงเย็น ภายในภัตตาคารระดับกลางแห่งหนึ่งในอำเภอหวงหยวน หลี่ซิวหยวนกำลังสั่งอาหาร ด้านซ้ายมีหลี่ปั๋วหยางกับหวังจื้อเทานั่งอยู่ ด้านขวาเว้นที่นั่งไว้หนึ่งที่ ถัดจากที่นั่งว่างนั้นไปคือหญิงสาวแซ่หยาง

การเลี้ยงข้าวคนก็มีธรรมเนียมของมันอยู่ ถ้าออกไปกับหวังจื้อเทาและหลี่ปั๋วหยางกันเองสามคน ผู้ชายสามคนดื่มเหล้าคุยกันเล่น จะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่วงข้าวมื้อนี้เริ่มมีกลิ่นอายของผู้บังคับบัญชาเลี้ยงลูกน้องอยู่บ้างแล้ว จะทำตามสบายเกินไปไม่ได้

พอมาถึงภัตตาคาร หลี่ซิวหยวนตั้งใจจะให้หญิงสาวแซ่หยางนั่งที่นั่งประธาน แต่หญิงสาวแซ่หยางยืนกรานไม่ยอมนั่งที่นั่งประธานเด็ดขาด จากนั้นหลี่ซิวหยวนก็ให้หลี่ปั๋วหยางนั่งที่นั่งประธาน ปกติสามคนออกไปข้างนอกด้วยกันก็นั่งกันตามสบาย แต่วันนี้หลี่ปั๋วหยางกลับถ่อมตัวขึ้นมา ยกให้หลี่ซิวหยวนนั่งที่นั่งประธานแทน

หวังจื้อเทาพอเห็นหลี่ปั๋วหยางไม่นั่งตรงกลาง เขาย่อมไม่นั่งตรงกลางเช่นกัน แม้ว่าบางครั้งสมองของเขาจะตอบสนองช้าไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่รู้อะไรเลย

เดิมทีนึกว่าเป็นแค่วงกินข้าวระหว่างเพื่อนร่วมงาน แต่พอก้าวเข้าประตูมา เพียงแค่เรื่องที่นั่งเรื่องเดียว เขาก็สัมผัสได้รางๆ แล้วว่าคืนนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

หลี่ซิวหยวนสั่งอาหารไปสองอย่าง จากนั้นก็ยื่นเมนูให้หญิงสาวแซ่หยาง

"พี่หยาง พี่ชอบทานอะไรครับ ผมก็ไม่ทราบรสนิยมของพี่ เชิญพี่สั่งเองเลยครับ" หลี่ซิวหยวนเอ่ยพลางยิ้ม

หญิงสาวแซ่หยางรับเมนูมาแล้วยิ้มตอบ "หัวหน้าหลี่ ฉันไม่มีของแสลงอะไรหรอก ฉันขอสั่งตามคุณก็แล้วกัน"

คำพูดนี้ค่อนข้างมีนัยซ่อนอยู่สองชั้น หลี่ปั๋วหยางนั่งมองอยู่ข้างๆ โดยไม่แสดงอะไรออกทางสีหน้า ดูเผินๆ เหมือนแค่สั่งอาหาร แต่แท้จริงแล้วนี่คือการหยั่งเชิงกันอีกครั้งของทั้งสองฝ่าย การสั่งอาหารครั้งนี้จะปฏิเสธไม่ได้ จะไม่สั่งก็ไม่ได้

หญิงสาวแซ่หยางเปิดเมนูดูคร่าวๆ สั่งไปหนึ่งอย่างพอเป็นพิธี แล้วส่งเมนูคืนให้หลี่ซิวหยวน

หลี่ซิวหยวนก็ส่งเมนูต่อให้หลี่ปั๋วหยาง หลี่ปั๋วหยางก็สั่งตามไปหนึ่งอย่างเช่นกัน หวังจื้อเทานั่งอยู่ตำแหน่งซ้ายสุด แม้ว่าเรื่องสั่งอาหารนี้เขาจะมองแล้วยังงงๆ อยู่บ้าง แต่ในเมื่อทั้งหญิงสาวแซ่หยางและหลี่ปั๋วหยางต่างสั่งกันคนละอย่าง เขาก็เตรียมจะสั่งหนึ่งอย่าง พอเห็นหลี่ปั๋วหยางสั่งเสร็จก็ยื่นมือจะรับเมนูมาทันที

หลี่ปั๋วหยางรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เจ้าเด็กซื่อคนนี้ ไม่รู้ธรรมเนียมเอาเสียเลย ตามหลักแล้วเมนูต้องส่งกลับไปที่หลี่ซิวหยวนซึ่งเป็นเจ้าภาพผู้เลี้ยง อีกทั้งยังเป็นผู้บังคับบัญชาที่อยู่ในวงวันนี้ แล้วผู้บังคับบัญชาจึงค่อยส่งต่อให้นาย รับต่อจากมือฉันไปเลยมันเรื่องอะไรกัน ไม่มีธรรมเนียมแบบนั้น

"เอ้า พี่หลี่ ส่งให้พี่หวังไปเลยครับ ให้พี่หวังสั่งสักสองอย่างด้วย" หลี่ซิวหยวนเอ่ยพลางยิ้ม เขาคลุกคลีกับหวังจื้อเทาและหลี่ปั๋วหยางมาไม่น้อย เข้าใจนิสัยของทั้งสองคนดี จึงไม่ถือสารายละเอียดพวกนี้

พอทั้งสามคนสั่งกันครบแล้ว หลี่ซิวหยวนก็เพิ่มอีกสามอย่าง รวมเป็นแปดอย่างพอดี

"ที่เหลือไม่สั่งแล้วนะครับ รอพี่อีอีมาถึงค่อยให้เธอเพิ่มอีกสองอย่าง" หลี่ซิวหยวนวางเมนูลงพลางยิ้ม

"พอแล้วครับ นี่ก็เยอะขนาดนี้แล้ว พวกเรากินไม่หมดหรอก" หวังจื้อเทาเอ่ยขึ้นมาโดยไม่ทันคิด

จังหวะแบบนี้ถ้าโพล่งออกไปว่า "ไม่เป็นไรหรอก กินให้อิ่มๆ" หรือ "กินได้เท่าไหร่ก็กิน เหลือเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร" นั่นก็จะไม่ใช่ระดับของ "หัวหน้าหลี่" แล้ว

หลี่ซิวหยวนยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ที่สำคัญคือเป็นครั้งแรกที่ได้กินข้าวกับพี่หยาง ผมก็ไม่ทราบรสนิยมของพี่หยาง เลยสั่งเพิ่มไปสองอย่าง ลองดูว่าพี่หยางชอบทานอะไร"

หยางหมิ่นหมิ่นได้ยินแล้วก็มีรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้ามากกว่าเดิม ปากก็เอ่ยถ่อมตัวอย่างเกรงใจ แต่ในใจนั้นพอใจกับท่าทีแบบนี้ของหลี่ซิวหยวนมากทีเดียว

"ขอบคุณนะหัวหน้าหลี่ เกรงใจจริงๆ..."

หลายคนคุยกันไปจิบชากันไป ไม่นานอู๋อีอีก็มาถึง

บรรยากาศในห้องส่วนตัวยิ่งกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมากขึ้นไปอีก หญิงสาวแซ่หยางอยากขยับเข้าหาหลี่ซิวหยวน หรือจะพูดว่าไม่จำเป็นต้องถึงขั้นเข้าหา แค่อยากกระชับความสัมพันธ์ให้ใกล้ขึ้นก็เท่านั้น ส่วนหลี่ซิวหยวนนั้น เขาต้องการดึงหญิงสาวแซ่หยางมาเข้าพวก

ยิ่งมีหวังจื้อเทา หลี่ปั๋วหยาง และอู๋อีอีอยู่ด้วยอีกสามคน หญิงสาวแซ่หยางก็เริ่มค่อยๆ กลมกลืนเข้ามา กลุ่มก้อนเล็กๆ กลุ่มหนึ่งก็เริ่มก่อเค้าโครงขึ้นมาอย่างช้าๆ

อันที่จริงฝ่ายกิจการทั่วไปเมื่อก่อนนั้นไม่มีกลุ่มก้อนเล็กๆ อะไรทั้งนั้น ไม่มีขั้วอำนาจใดๆ ด้วย แต่หลังจากหลี่ซิวหยวนเข้ามา ภายใต้การบ่มเพาะอย่างจงใจของเขา เขากระชับความสัมพันธ์กับหวังจื้อเทาและหลี่ปั๋วหยางได้อย่างรวดเร็ว กลุ่มก้อนเล็กๆ ของคนสามคนจึงค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เพียงแต่กลุ่มก้อนนี้เปราะบางมาก

ทำไมถึงบอกว่ากลุ่มก้อนนี้เปราะบางนัก ก็เพราะกลุ่มก้อนนี้ไม่มีคนนำ

คนไม่มีหัวย่อมเดินไม่ได้ นกไม่มีจ่าฝูงย่อมบินไม่ไหว กลุ่มก้อนเล็กๆ ที่ไม่มีคนนำย่อมแตกสลายได้ง่ายมาก เพราะพอเจอเรื่องเข้าจริง ต่างคนก็ต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง

แต่ตอนนี้หลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว นั่นก็ต่างออกไป ทุกอย่างเริ่มค่อยๆ ยึดเอาหลี่ซิวหยวนเป็นศูนย์กลาง แน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ยังไม่ชัดเจนนัก เพราะเมื่อก่อนคนทั้งสามอยู่ในระดับเสมอกันมาโดยตลอด

ทว่าในวงข้าวคืนนี้ พอมีอู๋อีอีกับหญิงสาวแซ่หยางเพิ่มเข้ามาอีกสองคน ศูนย์กลางนี้ก็ชัดเจนขึ้นมาอย่างยิ่ง

ตอนวงข้าวใกล้จบ หลี่ซิวหยวนอยากตอกย้ำภาพจำให้ลึกขึ้นอีกหน่อย จึงเอ่ยขึ้นพลางยิ้ม

"พวกเราตั้งกลุ่มแชทคิวคิวกันสักกลุ่มเถอะครับ ต่อไปมีงานอะไรก็คุยกันในกลุ่มได้ ตอนว่างๆ ก็นัดกันไปกินข้าวอะไรกันได้ด้วย"

จังหวะนี้หลี่ซิวหยวนทำไปเพื่อตอกย้ำภาพของกลุ่มก้อนเล็กๆ นี้ลงในใจของทุกคน

"ไม่มีปัญหาเลย" หวังจื้อเทาเอ่ยเป็นคนแรก คนอื่นๆ ก็ไม่มีใครขัดข้อง

ตอนที่หลี่ซิวหยวนสร้างกลุ่มแชท เขาตั้งชื่อกลุ่มไปตรงๆ ว่า "กลุ่มเล็กฝ่ายกิจการทั่วไป"

หลังจากดึงทุกคนเข้ากลุ่มแล้ว แม้ว่าจะเป็นเพียงการเพิ่มช่องทางติดต่อเข้าไปอีกทางเท่านั้น แต่กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกราวกับว่าความสัมพันธ์ใกล้ชิดขึ้นอีกหลายส่วน หลังวงเลี้ยงเลิกรา หลี่ซิวหยวนยืนอยู่หน้าประตูภัตตาคาร ส่งอู๋อีอีกับหญิงสาวแซ่หยางกลับไปก่อน ในเมื่อมีหญิงสาวแซ่หยางอยู่ด้วย หลี่ซิวหยวนก็ไม่จำเป็นต้องไปส่งเอง

จากนั้นเขาจึงแยกย้ายเรียกรถกลับพร้อมกับหวังจื้อเทาและหลี่ปั๋วหยาง