บทที่ 88 จุดเจ็ดนิ้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ซิวหยวนเป็นคนแรกที่มาถึงหน่วยงาน เขายังคงทำเหมือนทุกวัน คือจัดการทำความสะอาดสำนักงานอย่างคร่าวๆ

"พี่ใหญ่แซ่จางมาแล้วครับ"

"ซิวหยวน นี่ได้เป็นผู้บังคับบัญชาแล้วยังขยันขนาดนี้อีกเหรอ" พี่ใหญ่แซ่จางเป็นคนที่สอง พอเห็นหลี่ซิวหยวนกำลังเก็บกวาดก็เอ่ยขึ้นพลางยิ้ม

"พี่ใหญ่แซ่จาง จะผู้บังคับบัญชาอะไรกันครับ ผู้บังคับบัญชาอย่างผมก็คือคนคอยรับใช้ทุกคนนั่นแหละ" หลี่ซิวหยวนตอบพลางยิ้ม

ไม่นานเหล่าจูก็มาถึง คนสูงวัยนอนน้อย ตอนเช้าพวกเขามักจะมากันค่อนข้างเร็ว

"อรุณสวัสดิ์ครับพี่จู" หลี่ซิวหยวนทักทายก่อน

"ซิวหยวน ขยันดีนี่" เหล่าจูพยักหน้าเรียบๆ ตอบไปหนึ่งประโยค

คนที่สามที่มาถึงคือหญิงสาวแซ่หยาง พอหญิงสาวแซ่หยางมาถึงก็ต่างจากพี่ใหญ่แซ่จางกับเหล่าจูทันที เธอเสนอตัวจะช่วยหลี่ซิวหยวนทำงานทันที

"หัวหน้าหลี่ ตรงนี้ให้ฉันทำเถอะ"

"ไม่เป็นไรครับพี่หยาง ผมทำเอง" หลี่ซิวหยวนโบกมือปฏิเสธน้ำใจของหญิงสาวแซ่หยาง การกวาดถูทำความสะอาดนี้ก็คือการทำให้ทุกคนเห็น จะปล่อยให้คนอื่นรู้สึกว่าพอได้เป็นผู้บังคับบัญชาแล้วก็ลอยขึ้นไม่ได้ ท่าทีแบบนี้ต้องแสดงออกมา หลี่ซิวหยวนจะยกเรื่องนี้ให้หญิงสาวแซ่หยางไปได้อย่างไรกัน

คนที่ตามเข้ามาติดๆ คือหวงเหว่ย พอหวงเหว่ยเห็นหลี่ซิวหยวนทำแบบนี้ก็ฮึดฮัดอยู่ในใจ ไม่สนใจใยดีเลยแม้แต่น้อย หลี่ซิวหยวนเองก็ย่อมไม่เอาหน้าร้อนไปแปะก้นเย็นของเขาเช่นกัน

คนสุดท้ายที่มาถึงคือหวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางที่รีบร้อนลนลาน เกือบจะสายอยู่รอมร่อ

พอถึงเวลาเข้างานอย่างเป็นทางการ หลี่ซิวหยวนฉวยจังหวะที่ทุกคนอยู่กันครบ ตบมือเรียกความสนใจของทุกคนแล้วเอ่ยขึ้น

"มีเรื่องหนึ่งที่อยากบอกกับทุกคนครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้ โต๊ะเก้าอี้ในสำนักงานของเราวางกันระเกะระกะเกินไป ขนาดของโต๊ะก็ไม่เป็นมาตรฐานเดียวกัน บางตัวเป็นโต๊ะใหม่ บางตัวเป็นโต๊ะเก่า มองแล้วไม่สวยงามเอาเสียเลย ตู้เก็บเอกสารก็เหมือนกัน มีสารพัดแบบปะปนกันไปหมด"

หลี่ซิวหยวนพูดจาฉะฉานอยู่ต่อหน้าทุกคน ไม่มีอาการประหม่าแม้แต่น้อย

"ฝ่ายกิจการทั่วไปของเราคือหน้าตาของสำนักงานรัฐบาลอำเภอ ดูแล้วไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ผมจึงอยากฉวยจังหวะสุดสัปดาห์นี้ เปลี่ยนโต๊ะทำงานของทุกคนใหม่ทั้งหมด แล้ววางผังตำแหน่งกันใหม่ ตู้เก็บเอกสารก็เช่นกัน ดังนั้นต้องรบกวนทุกคนเจียดเวลาสองวันนี้จัดของบนโต๊ะกับเอกสารของตัวเองให้เรียบร้อย เพราะสุดสัปดาห์นี้จะสับเปลี่ยนกันทั้งหมด"

หลี่ซิวหยวนพูดไป ปฏิกิริยาของคนข้างล่างก็แตกต่างกันไป เหล่าจูเงียบแล้วหันไปมองพี่ใหญ่แซ่จาง พี่ใหญ่แซ่จางเองก็หันไปมองเหล่าจู อันที่จริงในฝ่ายกิจการทั่วไปนั้น เมื่อก่อนก็คือสองคนนี้แหละที่อาศัยว่าตัวเองอาวุโส จึงจัดวางตำแหน่งโต๊ะทำงานของตัวเองแบบนี้

ไม่คาดคิดเลยว่าหลี่ซิวหยวนพอขึ้นรับตำแหน่งปุ๊บ เรื่องแรกก็จะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาว่า เพียงแต่ทั้งสองคนก็ไม่มีใครอยากออกหน้า สายตาจึงหันไปมองที่หวงเหว่ยพร้อมกัน เพราะหวงเหว่ยก็ครอบครองโต๊ะทำงานใหญ่อยู่คนเดียวหนึ่งตัวเช่นกัน

นั่งทำงานเรียงคู่กันสองคน หรือหันโต๊ะประกบหัวชนหัว ที่ไหนจะเทียบกับการครอบครองโต๊ะทำงานคนเดียวหนึ่งตัว ครองมุมสำนักงานคนเดียวหนึ่งมุมได้เล่า

ไม่ผิดจากที่คาด หวงเหว่ยคือคนที่ข่มใจไว้ไม่อยู่ที่สุด กระโดดออกมาคัดค้านเป็นคนแรก

"หลี่ซิวหยวน ทุกคนก็ทำงานกันดีๆ อยู่แล้ว นานขนาดนี้ก็เป็นแบบนี้มาตลอด ก็ไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันรกตรงไหน ทำไมพอนายมาถึงมันถึงรกขึ้นมาล่ะ หรือว่านายนั่นแหละที่เป็นคนสร้างความวุ่นวายให้สำนักงาน"

ต้องยอมรับว่าหวงเหว่ยไม่ได้มีแค่หน้าตาปากแหลมแก้มลิงเท่านั้น แต่ยังปากคอคมคายอีกด้วย คำพูดนี้แหลมคมมาก อย่างหนึ่งคือชี้ให้เห็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ซึ่งก่อตัวมาเนิ่นนาน นายหลี่ซิวหยวนเอาสิทธิ์อะไรมาเปลี่ยน อีกอย่างหนึ่งคือการโจมตีตัวบุคคลใส่หลี่ซิวหยวนตรงๆ

พอหวงเหว่ยกระโดดออกมา คนอื่นในฝ่ายกิจการทั่วไปก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกันไปทีละคน อันดับแรกคือเหล่าจูกับพี่ใหญ่แซ่จาง ทั้งสองคนมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า พวกเขาเดาไว้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องออกหน้าเองเลย ยังไงหวงเหว่ยก็ต้องคัดค้านแน่นอน อีกทั้งการคัดค้านของหวงเหว่ยครั้งนี้ก็ดีเสียด้วย ภาพตรงหน้านี้ช่างละม้ายคล้ายกันเสียจริง เมื่อสัปดาห์ก่อนหลี่ซิวหยวนยืนอยู่ที่โต๊ะแล้วสวนชวีฮุยจนพูดไม่ออกสักคำ วันนี้ฮวงจุ้ยหมุนเวียนเปลี่ยนไป ถึงคราวหลี่ซิวหยวนถูกคนอื่นสวนบ้าง ตอนนี้ก็เหลือแค่ดูว่าหลี่ซิวหยวนจะจัดการอย่างไร

ส่วนหวังจื้อเทานั้นจะเอ่ยปากช่วยหลี่ซิวหยวนทันที เพียงแต่ถูกหลี่ซิวหยวนใช้สายตาห้ามไว้ ในเมื่อเขากล้าประกาศเรื่องนี้ตรงนี้ ย่อมต้องคิดหาทางรับมือไว้แล้วแน่นอน

อีกทั้งเขาก็กำลังรอให้หวงเหว่ยกระโดดออกมาอยู่พอดี ถ้าหวงเหว่ยข่มใจไว้ได้จริงๆ ไม่กระโดดออกมา เขากลับจะจัดการได้ยากเสียอีก การเป็นผู้บังคับบัญชานั้นย่อมเป็นคนดีใจอ่อนไปหมดไม่ได้ เรื่องนี้ต้องอาศัยการเชือดไก่ให้ลิงดู และหวงเหว่ยก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุด

"อย่างแรก ฝ่ายกิจการทั่วไปเป็นแบบนี้มาตลอด ก็ไม่ได้แปลว่ามันถูกต้อง ไม่ได้แปลว่ามันไม่รกระเกะระกะ ไม่ได้แปลว่ามันเป็นระเบียบหรือดูดี อย่างที่สอง เรื่องนี้ไม่ใช่ความรู้สึกของผมคนเดียว แต่ผมได้รายงานกับหัวหน้าฝ่ายชวีและผู้อำนวยการผังแล้ว ทั้งสองท่านก็เห็นเช่นนี้เหมือนกัน..."

คำพูดของหลี่ซิวหยวนเพิ่งหลุดออกมา สีหน้าของหวงเหว่ยก็เปลี่ยนไปทันที เขาไม่คิดว่าหลี่ซิวหยวนจะยกชวีฮุยกับผู้อำนวยการผังออกมาอ้าง

"อย่างสุดท้าย ผมมาที่ฝ่ายกิจการทั่วไปเพื่อสร้างความวุ่นวายให้ฝ่ายกิจการทั่วไป หรือเพื่อสร้างชื่อเสียงเพิ่มสง่าราศีให้ฝ่ายกิจการทั่วไป คุณรอดูได้ แต่ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาวิจารณ์เรื่องนี้ เข้าใจไหม"

น้ำเสียงของหลี่ซิวหยวนสงบนิ่ง แต่กลับเปี่ยมด้วยพลัง เขาพูดออกมาทีละคำทีละคำ สีหน้าของหวงเหว่ยเริ่มกระอักกระอ่วน

"หัวหน้าฝ่ายชวีไม่เคยพูดกับพวกเราเรื่องฝ่ายกิจการทั่วไปรกระเกะระกะเลยสักครั้ง พวกเราก็ไม่เคยได้รับแจ้งจากหัวหน้าฝ่ายชวีด้วย" หวงเหว่ยฝืนหน้าสวนกลับต่อไป แต่ในเชิงกระแสนั้นเขาแพ้ไปสามส่วนแล้ว

ทว่ายังคงไม่ยอมแพ้ นายหลี่ซิวหยวนยกผู้บังคับบัญชามาอ้าง เขาก็ยกผู้บังคับบัญชามาอ้างได้เหมือนกัน

นัยแฝงของคำพูดนี้เข้าใจง่ายมาก นายหลี่ซิวหยวนเป็นอะไรของนายกัน ชวีฮุยพูดถึงจะนับ ชวีฮุยไม่พูดก็เท่ากับไม่มี

นี่คือการปฏิเสธอำนาจของหลี่ซิวหยวนโดยตรง

สีหน้าของหลี่ซิวหยวนเคร่งขรึมขึ้นสามส่วน เขาก้าวเดินตรงเข้าไปหาหวงเหว่ย แล้วหยุดเท้าลงในระยะห่างเพียงหนึ่งก้าวจากหวงเหว่ย ระยะเท่านี้แหละที่ให้ความรู้สึกกดดันแรงที่สุด

หวงเหว่ยถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว พอเทียบรูปร่างของตัวเองกับหลี่ซิวหยวนดูแล้ว ถ้าลงไม้ลงมือกันจริง ตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้แน่นอน แต่ในใจกลับมีประกายตื่นเต้นวาบขึ้นมา ถ้าหลี่ซิวหยวนกล้าลงมือละก็ เขาจบเห่แน่ ตำแหน่งรักษาการรองหัวหน้าฝ่ายที่เพิ่งได้มาต้องถูกปลดลงมาแน่นอน

หลี่ซิวหยวนไม่มีทีท่าจะลงมือแม้แต่น้อย เพียงแค่ฮึดฮัดออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยว่า

"หัวหน้าฝ่ายชวีไม่ได้พูดเรื่องนี้กับคุณ คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน หัวหน้าฝ่ายชวีต้องพูดกับคุณด้วยหรือ ทุกเรื่องต้องแจ้งคุณด้วยงั้นหรือ งั้นผมขอถามหน่อย ตอนที่เลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่าย หัวหน้าฝ่ายชวีแจ้งคุณล่วงหน้าหรือเปล่า พูดกับคุณหรือเปล่า"

คำพูดเพียงประโยคเดียวของหลี่ซิวหยวนก็ทำให้ใบหน้าของหวงเหว่ยแดงก่ำขึ้นมา หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางเป็นสองคนแรกที่หัวเราะออกมา

"นาย... ฉัน..." สีหน้าของหวงเหว่ยแดงกลายเป็นสีตับหมู

อะไรคือจุดเจ็ดนิ้ว หลี่ซิวหยวนเพิ่งเอ่ยปากก็จับจุดเจ็ดนิ้วของหวงเหว่ยไว้ได้แล้ว

"หัวหน้าฝ่ายชวีไม่ได้แจ้งคุณ แต่ตอนนี้ผมแจ้งคุณแล้ว ไม่ใช่การมาปรึกษาคุณ แต่คือให้คุณปฏิบัติตาม เข้าใจไหม" น้ำเสียงของหลี่ซิวหยวนหนักแน่นขึ้นอีกหลายส่วน แต่ละคำแต่ละคำราวกับมีพลัง กระแทกลงบนตัวหวงเหว่ย

"ฉันจะต้องฟังนายหลี่ซิวหยวนด้วยเหตุอะไร นายคิดว่านายเป็นใคร ฉันจะไปรายงานหัวหน้าฝ่ายชวี" หวงเหว่ยตะโกนออกมาด้วยความอับอายจนกลายเป็นโทสะ

หลี่ซิวหยวนหัวเราะเย็นออกมาหนึ่งครั้ง

"ด้วยเหตุอะไรน่ะหรือ ในฐานะที่ผมเป็นผู้บังคับบัญชาซึ่งมอบหมายงานอันชอบธรรมให้คุณ คุณจำเป็นต้องฟังผม ส่วนที่คุณอยากจะไปรายงานที่หัวหน้าฝ่ายชวี นั่นเป็นเสรีภาพของคุณ ตามสบายเลย อีกอย่างผมขอเตือนคุณอีกประโยคหนึ่ง..."

หลี่ซิวหยวนเน้นเสียงหนักขึ้น

"เวลาทำงานให้เรียกตามตำแหน่ง ต้องเรียกว่ารองหัวหน้าฝ่ายหลี่ เข้าใจไหม"