บทที่ 90 แกว่งจอบได้ดี

หลังจากหลี่ซิวหยวนนั่งลงที่ตำแหน่งของตัวเอง ดูเผินๆ เหมือนกำลังจัดการงานอยู่ แต่แท้จริงแล้วเขากำลังส่งข้อความลงในกลุ่มแชทคิวคิวที่เพิ่งสร้างเมื่อวาน

"ขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ครับ ผมจดจำไว้ในใจแล้ว ช่วงสุดสัปดาห์ยังต้องรบกวนทุกคนเหนื่อยกันหน่อย พอถึงสุดสัปดาห์ผมจะเลี้ยงปิ้งย่างเสียบไม้กับเบียร์ทุกคนเลย"

ในเมื่อสร้างกลุ่มแชทขึ้นมาแล้ว ก็จำเป็นต้องมีความเคลื่อนไหวในกลุ่ม ไม่อย่างนั้นถ้าดึงคนเข้ากลุ่มมาแล้วไม่มีใครพูดอะไรเลย กลุ่มแชทนี้ก็เสียของเปล่าๆ ต้องคุยกันเรื่อยๆ เท่านั้น ทุกคนถึงจะค่อยๆ ใส่ใจ ค่อยๆ ยอมรับกลุ่มก้อนนี้

เรื่องนี้ก็เหมือนกับการคบหาดูใจกันระหว่างชายหญิงนั่นแหละ ต้องคุยกันบ่อยๆ อยู่เสมอถึงจะนับเป็นคู่รักที่กำลังหวานชื่น ถ้าสิบวันไม่ได้พูดกันสักคำ ต่อให้จดทะเบียนสมรสแล้วก็ไม่มีประโยชน์

และตอนนี้หลี่ซิวหยวนก็กำลังบ่มเพาะนิสัยนี้ให้กับทุกคน โดยอาศัยเรื่องนี้เป็นจังหวะเอ่ยขอบคุณกันในกลุ่ม

หลังจากหลี่ซิวหยวนส่งข้อความออกไป หวังจื้อเทาเป็นคนแรกที่ตอบกลับ

"ฮ่าๆ ซิวหยวน เมื่อครู่นายจัดการหวงเหว่ยนี่สะใจจริงๆ"

หลี่ปั๋วหยางก็ส่งสติกเกอร์มาหนึ่งอัน ตามมาติดๆ ด้วยหญิงสาวแซ่หยาง "หัวหน้าหลี่ เกรงใจเกินไปแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว..."

หลี่ซิวหยวนก็ถือมือถือพิมพ์รัวๆ เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้คุยยืดยาวอะไรก่อนจะจบลง ต้องกะระดับให้พอดี ให้ทุกคนรู้สึกมีส่วนร่วมในกลุ่ม แต่ก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันร้อนแรงเกินไปในทีเดียว เดี๋ยวจะไม่เหลือหัวข้อให้คุยกันอีก

การบ่มเพาะให้ทุกคนคุยกันในกลุ่มนั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือความต่อเนื่อง ไม่ใช่ว่าคุยกันครั้งเดียวแล้วจะกลายเป็นอะไรขึ้นมา ช่วงกลางวันหรือช่วงเย็นก็ค่อยมาคุยกันในกลุ่มอีกสักสองประโยค ให้ทุกคนคุ้นชินกันไป

แต่พอถึงตอนกลางวัน เพิ่งกินข้าวเสร็จ ยังไม่ทันที่หลี่ซิวหยวนจะขบคิดหาหัวข้อมาคุยในกลุ่ม อู๋อีอีก็ส่งข้อความในกลุ่มขึ้นมาก่อน

"ดูท่าว่าเมื่อเช้าดำเนินไปได้อย่างราบรื่นเลยนะ เหล่าจูกับพี่ใหญ่แซ่จางสองคนนั้นไม่ได้คัดค้านเหรอ"

ไม่ต้องรอให้หลี่ซิวหยวนตอบ หวังจื้อเทาก็โม้แทนหลี่ซิวหยวนให้เสร็จสรรพ หลี่ปั๋วหยางกับหญิงสาวแซ่หยางก็ต่างคนต่างเสริมกันไปคนละคำสองคำ หลี่ซิวหยวนเพียงประคองมือถือมองบทสนทนาในกลุ่ม กลุ่มก้อนเล็กๆ ในฝ่ายกิจการทั่วไปที่รายล้อมอยู่รอบตัวเขา ก็นับว่าค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาทีละนิดแล้ว

วันถัดมาเป็นวันพฤหัสบดี หลี่ซิวหยวนก็เริ่มพาคนจัดระเบียบแฟ้มเอกสารต่างๆ ในสำนักงานแล้ว เพื่อให้ถึงเวลาแล้วขนย้ายได้สะดวก หวังจื้อเทาและหลี่ปั๋วหยางกับคนอื่นๆ พอว่างก็เริ่มจัดของบนโต๊ะและเอกสารแฟ้มบางส่วนในตู้เก็บเอกสารของตัวเองเช่นกัน

กระทั่งอู๋อีอีก็ยังเจียดเวลากลับมาที่ฝ่ายรอบหนึ่งเพื่อจัดเอกสาร แม้ว่าจะอยู่แค่ครู่เดียว ทำท่าจัดเอกสารแฟ้มพอเป็นพิธี สุดท้ายงานนี้ก็ยังยกให้หญิงสาวแซ่หยางช่วยทำอยู่ดี แต่ท่าทีนั้นมีให้เห็นแล้ว และก็เป็นตัวแทนการสนับสนุนที่เธอมีต่อหลี่ซิวหยวน

หวงเหว่ยทนได้ถึงบ่ายวันพฤหัสบดีก็ขยับตัวเช่นกัน คนเดียวในสำนักงานที่ยังไม่มีความเคลื่อนไหวคือเหล่าจูกับพี่ใหญ่แซ่จาง หลี่ซิวหยวนก็ไม่ร้อนใจ ไม่เร่งรัด เขาอยากดูเสียหน่อยว่าทั้งสองคนจะทนได้ถึงเมื่อไหร่ เป็ดตายปากแข็งแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร

ถ้าทั้งสองคนมีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ ก็คงไม่มาซุกตัวอยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอตลอดมาหรอก ส่วนเรื่องว่ามีเส้นสายอยู่เบื้องหลังหรือไม่ เอาเถอะ มีเส้นสายอยู่บ้างแล้วจะเป็นอย่างไร ถ้าเป็นภรรยาของผู้บังคับบัญชาคนไหนจริงๆ ก็เลือกหน่วยงานที่สบายๆ ไปเลี้ยงชีวิตบั้นปลายไม่ดีกว่าหรือ

การอยู่ต่อในหน่วยงานที่วุ่นวายอย่างสำนักงานรัฐบาลอำเภอ ที่การทำงานล่วงเวลาเป็นเรื่องปกติ จะมีเส้นสายใหญ่โตได้แค่ไหนกัน

ดังนั้นหลี่ซิวหยวนจึงไม่กลัวการสร้างศัตรูเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ได้เอาความอาวุโสของทั้งสองคนมาใส่ใจ อาวุโสกว่าย่อมได้รับอภิสิทธิ์เล็กๆ น้อยๆ ตามสมควร แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะเมินเฉยต่อทุกสิ่งได้

ไม่ผิดจากที่คาด พอถึงวันศุกร์ เหล่าจูก็เริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง พี่ใหญ่แซ่จางมองภาพตรงหน้าแล้วแววตาก็หม่นหมองลง

"ซิวหยวน ไปสูบบุหรี่กันหน่อยไหม"

หลี่ซิวหยวนกำลังยุ่งอยู่กับงานในมือ พอได้ยินเสียงมีคนเรียกตัวเองจากด้านหลัง ก็นึกว่าเป็นหวังจื้อเทา หันหน้าไปกลับพบว่าเป็นเหล่าจู

"พี่จู" หลี่ซิวหยวนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้ารับปากอย่างรวดเร็ว

เขากับเหล่าจูสองคนลงมาที่ชั้นล่าง หลี่ซิวหยวนควักบุหรี่ออกมาก่อน แต่เหล่าจูกลับกดมือเขากลับไป แล้วควักบุหรี่ของตัวเองส่งให้หลี่ซิวหยวน

"ถ้านายไม่รังเกียจ ก็สูบของฉันเถอะ"

หลี่ซิวหยวนยิ้มแล้วรับมา จุดให้เหล่าจูก่อน แล้วจึงจุดให้ตัวเอง หลี่ซิวหยวนรู้ว่าเหล่าจูมาหาตัวเองย่อมต้องมีเรื่อง แต่ก็ไม่ถามก่อน ข่มใจไว้ ปากก็คุยเรื่องงานไปเรื่อยเปื่อย

ครู่ใหญ่ผ่านไป เหล่าจูจึงเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ซิวหยวนเอ๊ย เรื่องมันเป็นแบบนี้ นายก็รู้จักฉันดี ฉันนี่นักสูบตัวยง แล้วก็ไม่เหมือนพวกนายที่ยังหนุ่ม แข้งขาดี วันหนึ่งวิ่งลงมาสูบบุหรี่ได้หลายรอบ นายดูสิ ตอนจัดที่นั่งจะพอดูแลให้สักหน่อยได้ไหม ให้ฉันยังได้อยู่ติดหน้าต่างเหมือนเดิม"

ตอนที่เหล่าจูพูดกับหลี่ซิวหยวน สีหน้าค่อนข้างกระอักกระอ่วน แม้ว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาจะไม่ได้เอ่ยคำว่าขอร้องสักคำ แต่ท่าทีนั้นวางตัวต่ำลงมามากแล้ว การต้องวางตัวต่ำขนาดนี้ต่อหน้าคนหนุ่มที่อายุพอๆ กับลูกชายตัวเอง ในใจเขาก็รู้สึกไม่ดีอยู่เหมือนกัน

แต่หลังจากขบคิดมาทั้งคืนเมื่อวาน เขาก็เข้าใจแล้ว ตัวเองอายุปูนนี้แล้ว จะมาแตกหักกับหลี่ซิวหยวนเพราะเรื่องแค่นี้มันก็ดูไม่งาม เหมือนจะกลายเป็นว่าสหายอาวุโสอาศัยความอาวุโสของตัวเองมาข่มคน อีกทั้งยังไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย แล้วถ้าไม่แตกหักแต่ยังงอนตึงกันต่อไป เกิดหลี่ซิวหยวนจงใจจัดการตัวเอง จัดที่นั่งให้ไม่ติดหน้าต่างขึ้นมา

ต่อไปการสูบบุหรี่ของตัวเองก็จะลำบาก สูบในสำนักงานนานเข้าพวกที่ไม่สูบบุหรี่ก็จะมีความเห็นคัดค้าน จะวิ่งลงชั้นล่างบ่อยๆ อายุขนาดนี้แล้วแข้งขาก็จะทรมานเอา

เรื่องนี้ยังไงก็เลี่ยงหลี่ซิวหยวนเจ้าหนุ่มคนนี้ไปไม่พ้น เขาถือว่าเข้าใจแล้ว ต่อให้เป็นผู้บังคับบัญชาที่หนุ่มแค่ไหน ก็ยังเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่ดี ตราบใดที่อำนาจอยู่ในมือเขา เขาก็ใช้อำนาจนั้นได้อย่างชอบธรรมตามชื่อตามคำ ส่วนตัวเองต่อให้อาวุโสแค่ไหน อายุมากแค่ไหน ก็ยังเป็นแค่เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการ พอเขาไม่ให้หน้า ตัวเองก็ลำบาก

สิ่งที่หลี่ซิวหยวนรอคอยก็คือการที่เหล่าจูก้มหัวลงนี่แหละ ขอแค่ท่าทีของเหล่าจูมีมาแล้ว เขาก็จะไม่ปล่อยให้หน้าตาของสหายอาวุโสร่วงลงกองกับพื้น

"พี่จู ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องนี้ท่านไม่ต้องเอ่ยปาก ผมก็คิดถึงอยู่แล้ว ท่านเป็นรุ่นใหญ่ของฝ่ายกิจการทั่วไปเรา การจัดโต๊ะเก้าอี้และอุปกรณ์สำนักงานใหม่ครั้งนี้ ก็เพื่อให้ทุกคนทำงานกันได้เป็นระเบียบมากขึ้นในภายภาคหน้า มีโฉมหน้าทางจิตวิญญาณที่ดีขึ้น ไม่ใช่เพื่อสร้างความอึดอัดให้ทุกคน สร้างความยุ่งยากให้ทุกคน

ไม่อย่างนั้นผมก็คงกลายเป็นคนที่สร้างความวุ่นวายให้ทุกคนอย่างที่หวงเหว่ยว่าไว้จริงๆ น่ะสิครับ"

เหล่าจูได้ยินแล้วในใจก็ผ่อนคลายลง รีบโบกมือพลางเอ่ยว่า "ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ถึงขนาดนั้น จะเป็นไปได้อย่างไร เอาอย่างนี้ ช่วงสุดสัปดาห์ฉันอยู่บ้านคนเดียวก็ไม่มีอะไรทำ ฉันมาช่วยแรงทุกคนได้อีกทางหนึ่ง"

"นี่... ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับ เหนื่อยหน่อยนะครับพี่จู" หลี่ซิวหยวนรับปากทันทีโดยไม่ปฏิเสธ การเพิ่มเวลาที่ทุกคนได้อยู่ร่วมกันเป็นการส่วนตัวแบบนี้ ความสัมพันธ์ย่อมจะสนิทสนมขึ้นเองโดยธรรมชาติ

ชวีฮุยมีห้องทำงานส่วนตัวก็ดีอยู่หรอก แต่ตัวเองอยู่กับคนในฝ่ายกิจการทั่วไปทั้งวันทั้งคืน ขอแค่ตัวเองแกว่งจอบได้ดี ต่อไปในฝ่ายกิจการทั่วไป ใครจะเป็นคนชี้ขาดก็ยังไม่แน่เสียแล้ว