บทที่ 91 ผีเสื้อกลางคืนโผเข้ากองไฟ

เที่ยงวันศุกร์ พี่ใหญ่แซ่จางไม่ได้กลับไปกินข้าวที่บ้านซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก แต่กลับอยู่กินข้าวที่โรงอาหารของหน่วยงานพอประทังไป พอตอนเที่ยงกลับมาที่ฝ่ายกิจการทั่วไปก็เริ่มเก็บโต๊ะและแฟ้มเอกสารบางส่วนของตัวเองทันที

คนอื่นๆ ในฝ่ายกิจการทั่วไปต่างยอมอ่อนข้อกันไปหมดแล้ว เธอจะดึงดันต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร หรือกระทั่งพูดได้ว่าในวันที่หลี่ซิวหยวนประกาศเรื่องนี้ เธอไม่ได้คัดค้าน เรื่องนี้ก็เท่ากับเรือแล่นออกจากฝั่งไปแล้ว

แปดโมงกว่าของเช้าวันเสาร์ หลี่ซิวหยวนมาถึงหน่วยงานช้ากว่าปกติเล็กน้อย ผลปรากฏว่าเหล่าจูมาถึงก่อนแล้ว หลี่ซิวหยวนส่งบุหรี่ให้เหล่าจูมวนหนึ่ง วันนี้ถือว่าเป็นการทำงานล่วงเวลา จะเช้าหน่อยสายหน่อยก็ไม่เป็นไรทั้งนั้น

"พี่จู สุดสัปดาห์แบบนี้ท่านไม่ต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนคนที่บ้านหรือครับ" หลี่ซิวหยวนถามพลางยิ้ม

เหล่าจูสูบบุหรี่ไปพลางเปิดกล่องคำพูดของตัวเองออกมา ที่แท้ตอนนี้ที่บ้านเขาก็เหลือเขาอยู่คนเดียว ภรรยาเสียชีวิตด้วยโรคภัยไปตั้งแต่สิบปีก่อน ลูกก็ไปทำงานอยู่ที่ตัวเมืองระดับมณฑล ไม่ยอมกลับมาอยู่ในอำเภอ

สองคนคุยกันไป หวังจื้อเทาก็มาถึง ตามมาติดๆ ด้วยหญิงสาวแซ่หยางกับหลี่ปั๋วหยาง คนก็มากันครบแล้ว เรื่องแรกคือการแบ่งงานกัน

"พี่หยาง พี่เป็นคนละเอียด ช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดหลังจากยกโต๊ะออกไปแล้ว แล้วก็เช็ดกระจกหน้าต่างไปด้วยเลย อีกอย่างจะมีต้นไม้ประดับอีกหลายกระถางย้ายเข้ามาด้วย ถึงตอนนั้นก็ต้องจัดการดูแลกันหน่อย"

"พี่จู ท่านอาวุโส คุ้นเคยกับพวกเอกสารสารพัดชนิดดี ท่านรับผิดชอบขนย้ายแฟ้มเอกสารพวกนี้ เดี๋ยวก็รับผิดชอบจัดเข้าที่ ส่วนพวกเราสามคนยังหนุ่ม แรงดี ก็จะไปที่ฝ่ายสนับสนุนเพื่อรับผิดชอบเรื่องเปลี่ยนโต๊ะเก้าอี้ ถ้ามีอะไรจำเป็นค่อยให้พวกท่านมาช่วยแรงกันอีกทีได้ไหมครับ" หลี่ซิวหยวนมองทุกคนพลางจัดสรรงาน

"ดี ไม่มีปัญหา"

"ไม่มีปัญหา"

ทุกคนต่างรับปากกันไป เรื่องแรกคือการยกโต๊ะเก่าบางส่วนออกไป ขนาดของโต๊ะเก่าเหล่านี้ไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันเลย เป็นการเอามาปะติดปะต่อกันล้วนๆ คราวก่อนตอนไปที่ฝ่ายสนับสนุน หลี่ซิวหยวนเล็งชุดโต๊ะเก้าอี้ใหม่ไว้แล้ว เป็นโต๊ะเก้าอี้สำนักงานสีน้ำตาลอ่อนแบบไม้วอลนัท เข้ากับโทนของสำนักงานราชการ ดังนั้นโต๊ะเก่าเหล่านี้จึงต้องขนออกไปให้หมด

หัวหน้าฝ่ายสนับสนุนก็รออยู่แล้วเช่นกัน พอหลี่ซิวหยวนไปถึงที่ ก็แจกบุหรี่ไปรอบหนึ่ง ทักทายกันสองสามคำแล้วจึงเริ่มยกโต๊ะ โต๊ะใหม่มีทั้งหมดแปดตัว ทางฝ่ายสนับสนุนก็ส่งคนมาช่วยยกด้วย ตู้เก็บเอกสารก็เช่นกัน ทั้งหมดเป็นตู้เก็บเอกสารเหล็กสีขาวแปดใบ

เมื่อรวมกับต้นไม้ประดับ พอขนของทั้งหมดกลับมาแล้วก็ต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดวาง หลี่ซิวหยวนย่อมต้องมีอภิสิทธิ์ให้กับคนของตัวเองอยู่แล้ว

"เรื่องเป็นแบบนี้ครับ ในภาพรวมผมวางผังไว้แบบนี้ คือแบบเรียงแถวเป็นแนวตรง โต๊ะทำงานของทุกคนหันไปทางประตูเหมือนกันหมด แล้วฝั่งหนึ่งชิดหน้าต่าง อีกฝั่งหนึ่งชิดผนัง

ฝั่งที่ชิดหน้าต่างนั้น หน้าร้อนย่อมโดนแดดหน่อยแน่นอน แต่เรื่องนี้ถึงตอนนั้นก็เลือกติดมู่ลี่เพิ่มได้ ทว่าพอถึงหน้าหนาว ได้อาบแดดก็จะอุ่นสบายกว่ามาก ส่วนช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อน เปิดหน้าต่างระบายอากาศก็ย่อมสบายกว่าแน่นอน"

"พวกท่านเลือกกันเองเลยครับ อยากอยู่ตรงไหนก็อยู่ตรงนั้น" หลี่ซิวหยวนมองทุกคนพลางเอ่ย ส่วนตำแหน่งที่ไม่ดีซึ่งเหลืออยู่นั้น พี่ใหญ่แซ่จางกับหวงเหว่ยที่ไม่ได้มาก็หมดสิทธิ์เลือกไปโดยปริยาย

"ผมเอาชิดหน้าต่างแน่นอน" เหล่าจูเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก

"ฉันกลัวแดด เอาชิดผนังก็แล้วกัน" หญิงสาวแซ่หยางว่า

"ผมชอบชิดหน้าต่าง ทำงานเหนื่อยแล้วยังมองวิวข้างนอกได้ด้วย" หวังจื้อเทาเอ่ย

"ผมเอาชิดผนังละกัน" หลี่ปั๋วหยางไม่ได้บอกเหตุผล แต่กลับเลือกตำแหน่งในสุดที่ชิดผนัง หลี่ซิวหยวนมองปราดเดียวก็เข้าใจ ฝั่งที่ชิดผนังนี้ เวลาผู้บังคับบัญชาเดินเข้ามาก็มองไม่เห็นได้ง่ายๆ ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ โดยเฉพาะตำแหน่งในสุดที่ชิดผนัง

หลี่ซิวหยวนเอ่ยเตือนขึ้นว่า "ตรงในสุดนั้นผมยังเตรียมจะวางเครื่องพิมพ์ไว้ด้วยนะครับ ถึงตอนนั้นอาจจะเสียงดังหน่อย พี่หลี่คิดดีแล้วนะ"

หลี่ปั๋วหยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร พอดีเลย ผมจะได้ปริ้นเอกสารสะดวกด้วย"

"ได้ ในเมื่อทุกคนเลือกกันเรียบร้อยแล้ว งั้นก็ลงมือกันเลย" หลี่ซิวหยวนออกคำสั่งหนึ่งคำ ทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหวกันทันที

ตามการจัดสรรของหลี่ซิวหยวน ทุกคนก็เริ่มยุ่งกันไปทีละคน ตอนกลางวันแม้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่โรงอาหารก็ยังมีข้าวอยู่ ทุกคนจึงกินกันพอประทังที่โรงอาหาร กระทั่งบ่ายสามโมงถึงจะนับว่าจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น อีกทั้งทุกคนก็จัดโต๊ะทำงานของตัวเองเรียบร้อยแล้ว โต๊ะทำงานของอู๋อีอีนั้นเรียบง่ายอยู่แล้ว หญิงสาวแซ่หยางก็ช่วยจัดให้เสร็จไปด้วย

แม้จะเหนื่อยอยู่บ้าง แต่พอเห็นผลลัพธ์สุดท้าย ทุกคนก็พอใจกันมาก

อีกทั้งผลลัพธ์นี้ ทุกคนมองแล้วยังรู้สึกว่าดีเกินคาดไปเสียด้วย ฝ่ายกิจการทั่วไปทั้งฝ่ายราวกับเปลี่ยนสำนักงานใหม่ไปทั้งห้อง

"ซิวหยวน ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้มา รอถึงวันจันทร์ค่อยมา ป่านนี้คงคิดว่าเดินมาผิดที่แน่ๆ" เหล่าจูเอ่ยพลางยิ้มร่า ใครว่าสหายอาวุโสพูดจาไม่เป็นกันเล่า

"นี่เป็นการเปลี่ยนโฉมหน้าทางจิตวิญญาณของฝ่ายกิจการทั่วไปเราจริงๆ ด้วย มองแล้วสบายตาขึ้นเยอะ อารมณ์ดี ประสิทธิภาพในการทำงานก็ต้องสูงขึ้นแน่นอน" หญิงสาวแซ่หยางยิ้มงามดั่งดอกไม้แย้ม หยาดเหงื่อบนหน้าผากทำให้ปอยผมข้างขมับแนบติดอยู่ ทำให้หลี่ซิวหยวนอดมองซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้

หลี่ซิวหยวนยิ้มพลางโบกมือถ่อมตัวอย่างสุภาพไปสองประโยค แล้วจึงเอ่ยว่า

"เอาอย่างนี้ครับ ทุกคนเหนื่อยกันมาทั้งเช้าแล้ว ตอนนี้ต่างคนต่างกลับบ้านไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า พักผ่อนกันสักหน่อย จากนั้นเย็นนี้ผมเลี้ยงเอง ทุกคนกินให้อร่อยดื่มให้สบายกันเลย พอดีพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาทำงาน เย็นนี้ทุกคนมาครึกครื้นกันหน่อย"

"ดีเลย" หวังจื้อเทากับหลี่ปั๋วหยางย่อมไม่มีความเห็นคัดค้าน หญิงสาวแซ่หยางก็พยักหน้ารับปากอย่างสุภาพ

สุดท้ายเหล่าจูกลับลังเลอยู่บ้าง "ซิวหยวน ฉันไม่ไปร่วมความครึกครื้นด้วยดีกว่า พวกนายคนหนุ่มสาวไปกินกันเถอะ"

"พี่จู แบบนี้ได้อย่างไรครับ ท่านเป็นพี่ใหญ่ ถ้าท่านไม่ไป พวกเราก็ไม่ไปกันทั้งหมดแหละ" หลี่ซิวหยวนให้หน้าเหล่าจูอย่างเต็มที่ คนเก่าแก่ในหน่วยงานแบบนี้ แม้ว่าปกติผู้บังคับบัญชาจะดูแลอยู่บ้าง แต่อันที่จริงแล้วกลับไม่ค่อยมีใครให้ความเคารพนัก ในเมื่อขาดความเคารพ หลี่ซิวหยวนก็ให้หน้าเสียอย่างเต็มที่

"นี่..."

ยื้อกันไปมาหลายรอบ ในที่สุดเหล่าจูก็รับปาก

ระหว่างทางกลับ หลี่ซิวหยวนติดต่ออู๋อีอีอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่อู๋อีอีงานยุ่งจนออกมาไม่ได้เลย เธอติดตามรองนายอำเภอกู่ ไปวิ่งเต้นอยู่ในตัวเมืองอีกแล้ว ยังคงอยากลุ้นขึ้นเป็นนายอำเภอ แต่หลี่ซิวหยวนรู้อยู่แก่ใจว่ารองนายอำเภอกู่คนนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะขึ้นไปได้

ตอนกินข้าวเย็น ทุกคนมารวมตัวกัน ก็เลี่ยงไม่พ้นที่จะพูดถึงหัวข้อนี้กันอีก เหล่าจูดื่มเหล้าไปหน่อยก็เล่าข่าววงในที่ตัวเองรู้มาบ้าง นอกจากรองนายอำเภอกู่ที่กำลังลุ้นตำแหน่งผู้บริหารอำเภอนี้แล้ว ในอำเภอยังมีรองนายอำเภอรุ่นเก๋าอีกท่านหนึ่งที่กำลังวิ่งเต้นอยู่เช่นกัน

และนี่ยังเป็นแค่ที่วางอยู่บนหน้าฉาก ส่วนที่แอบขวนขวายอยู่ในเงามืดนั้นยังไม่รู้ว่ามีอีกกี่คน

นายอำเภอ ผู้เป็นเจ้าแห่งอำเภอทั้งอำเภอ เป็นผู้นำหมายเลขหนึ่งของรัฐบาลอำเภอ ไม่รู้ว่าดึงดูดผู้คนมากเพียงใดให้พุ่งเข้าใส่อย่างไม่ขาดสาย ราวกับผีเสื้อกลางคืนโผเข้ากองไฟ อีกทั้งไม่ใช่แค่ในอำเภอหวงหยวนเท่านั้น กระทั่งในตัวเมืองหรือแม้แต่เขตและอำเภออื่นๆ ก็ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีใครคิดจ้องอยู่

ท้ายที่สุดตำแหน่งนายอำเภอนี้จะตกไปอยู่กับบ้านไหน ถ้ายังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย ก็ไม่มีใครพูดได้แน่นอน หลี่ซิวหยวนย่อมรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็จะไม่เปิดเผยข่าวใดๆ ออกมา

"แล้วรองผู้อำนวยการหลัวตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างครับ พวกท่านว่าเขายังจะกลับมาได้ไหม" หวังจื้อเทาถามขึ้นด้วยความอยากรู้