บทที่ 120 นี่มันแผนที่ขุมทรัพย์ชัดๆ!

โจวอันค่อยๆ ยกปืนล่าสัตว์ในมือขึ้นมา เล็งเป้าหมายอย่างมีสมาธิ แมวป่าลิงซ์ตัวนี้เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ต้องคาดเดาทิศทางการเดินของมันล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นอาจจะยิงพลาดได้ง่ายๆ โจวอันเล็งอยู่นาน ในที่สุดก็เหนี่ยวไกปืน

"ปัง!" สิ้นเสียงปืน กระสุนก็พุ่งเจาะเข้าที่หัวของแมวป่าลิงซ์อย่างจัง โจวอันตั้งใจเล็งไปที่หัวโดยเฉพาะ ไม่อย่างนั้นถ้ายิงโดนส่วนอื่น แล้วทำให้ผืนหนังเป็นรู ราคาก็จะตกได้

"โดนแล้ว! ไป ไปดูกันเถอะ!" แมวป่าลิงซ์ที่ถูกยิงเข้าที่หัว ดิ้นกระแด่วๆ อยู่บนพื้นสองสามทีก็สิ้นใจ โจวอันนั่งยองๆ ลง ใช้มือลูบคลำผืนหนังของมัน สัมผัสได้ถึงความนุ่มลื่นมือสุดๆ

"หนังนี่มันดีจริงๆ แฮะ ฉันยังไม่เคยลิ้มรสเนื้อแมวป่าลิงซ์เลย ได้ยินมาว่าเนื้อนี่กินแล้วดีมากนะ!" ก่อนหน้านี้โจวอันไม่เคยเห็นแมวป่าลิงซ์มาก่อน ย่อมไม่เคยลิ้มรสเนื้อของมันด้วย ถึงแม้จะไม่รู้ว่ารสชาติเป็นยังไง แต่เขาเคยได้ยินคนอื่นบอกมาว่า เนื้อนี่คือของดี ได้ยินมาว่ากินแล้วช่วยรักษาอาการทางประสาทได้ แถมยังช่วยบำรุงไตเสริมสมรรถภาพทางเพศได้อีกด้วย ด้วยสภาพร่างกายของโจวอันในตอนนี้ เรื่องเสริมสมรรถภาพทางเพศคงยังไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่ แต่เขาก็อยากจะลองชิมดูว่าเนื้อแมวป่าลิงซ์นี่มันรสชาติเป็นยังไง

หลังจากเก็บแมวป่าลิงซ์กับหมาป่าเข้ามิติไปแล้ว โจวอันก็พาเฮยเป้ากลับมาที่ถ้ำ วันนี้หิมะแรกตก อุณหภูมิก็ลดต่ำลงไปอีก ใส่เสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกก็ทำให้ร่างกายอบอุ่นดี แต่ที่เท้าใส่รองเท้าผ้าใบเจี่ยฟ่าง ไอ้เจ้านี่มันไม่อุ่นเลย นิ้วเท้าเย็นเฉียบไปหมด หลังจากกินโจ๊กไก่ป่าจนหมดชาม โจวอันก็พาเฮยเป้าเข้าไปในมิติที่พักอาศัยด้วยกัน