บทที่ 140 รบกวนออกไปจากห้องครัวบ้านผมด้วย!

โจวอันยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม บอกให้น้องชายไม่ต้องกังวล ต่างก็เป็นจิ้งจอกพันปี โจวอันจะดูไม่ออกได้ยังไง ว่าในใจของเฉิงเอ้อร์ยากำลังคิดอะไรอยู่ การที่เฉิงเอ้อร์ยามาช่วยงานที่บ้านโจวอัน ข้อแรกก็เพื่อมาฉวยโอกาสหาผลประโยชน์ ก็แค่มาช่วยทำกับข้าวมื้อเดียว แต่ค่าตอบแทนมันช่างคุ้มแสนคุ้ม ไม่เพียงแต่จะได้กินข้าวที่มีเนื้อสัตว์จนอิ่มแปล้ แต่ยังสามารถห่อกับข้าวที่เหลือกลับบ้านไปได้อีก ถึงจะบอกว่าเป็นกับข้าวเหลือ แต่กับข้าวที่มีเนื้อสัตว์ในยุคสมัยนี้ ถือว่าเป็นของดีเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย กับข้าวเหลือมีน้ำมันเยอะ เอาเทลงกระทะแล้วเติมน้ำ จากนั้นก็ใส่แป้งข้าวโพดลงไปสักหน่อย พอต้มเสร็จ รสชาติก็หอมกรุ่นจนทนไม่ไหว เพียงพอให้คนทั้งครอบครัวได้กิน

นอกจากการมาฉวยโอกาสแล้ว ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือการตีสนิทกับครอบครัวของโจวอัน เพื่อหวังผลบางอย่าง แผนการของเธอนั้นง่ายมาก โจวอันมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งแล้ว ก็หนีไม่พ้นการหมายตาฝีมือการล่าสัตว์ของโจวอัน แล้วอยากจะแต่งงานเข้าบ้านเขาเท่านั้นแหละ ตอนที่โจวอันไปคุมงานก่อสร้างที่บ้านหลังใหม่เมื่อกี้ ก็มีช่างเก่าแก่หลายคน หัวเราะแล้วพูดหยอกล้อกับเขาว่า

"ลูกสาวคนรองบ้านตระกูลเฉิง ช่วงนี้ไปช่วยงานที่บ้านเอ็งบ่อยไม่ใช่เล่นเลยนะ!"

"ฮี่ๆ นั่นน่ะสิ! ลูกสาวคนรองบ้านตระกูลเฉิงทั้งสวยทั้งขยัน ข้าว่าดูเหมาะสมกับน้องเสี่ยวอันพอดีเป๊ะเลย!"

ข่าวซุบซิบนินทาแบบนี้ ในหมู่บ้านมักจะแพร่สะพัดไปไวที่สุด ถ้าโจวอันไม่ออกโรงห้ามปราม เกรงว่าเรื่องนี้คงจะยิ่งลือกันไปใหญ่โต คงได้คิดกันไปหมดว่าเขากำลังคบหาดูใจอยู่กับเฉิงเอ้อร์ยา! ถึงแม้โจวอันจะมีหน้าตาหล่อเหลาเอาการจริงๆ แต่เขาก็รู้ดีว่าเฉิงเอ้อร์ยาไม่ได้หมายตาที่ตัวเขาอย่างแน่นอน แต่เป็นฝีมือการล่าสัตว์ของเขาต่างหาก