บทที่ 141 โอ๊ะ! แพะป่า! ของดีนี่นา!

ทั้งที่เมื่อก่อนโจวอันมีท่าทีที่ดีต่อเธอมากแท้ๆ! แม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ว่าชอบ แต่ก็มักจะช่วยเธอทำงานอยู่บ่อยๆ มาตอนนี้เฉิงเอ้อร์ยามาหาถึงบ้าน คอยช่วยทำนู่นทำนี่ ไม่เพียงแต่จะไม่ได้รับคำขอบคุณสักคำ กลับถูกปฏิบัติเช่นนี้ใส่! เฉิงเอ้อร์ยากำมือแน่น ทั้งอับอายและโกรธแค้น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มความขุ่นเคืองในใจกลืนลงไป

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาหงส์คู่นั้นก็ฉ่ำไปด้วยน้ำตา เดิมทีเฉิงเอ้อร์ยาก็มีหน้าตาที่สะสวยอยู่แล้ว ยิ่งแสดงสีหน้าน่าสงสารเช่นนี้ ก็ยิ่งดูน่าทะนุถนอมเข้าไปใหญ่

"พี่โจวอัน พี่อย่าทำกับฉันแบบนี้ได้ไหม? ฉันชอบพี่จริงๆ นะ ถึงได้มาช่วยงานที่บ้านพี่น่ะ!"

หากเป็นชายหนุ่มคนอื่นมาเห็นฉากนี้ คงใจอ่อนยวบ แทบอยากจะคุกเข่าคลานเข้าไปประจบประแจงแล้ว แต่โจวอันไม่หลงกลมุกนี้เลยสักนิด สีหน้ากลับยิ่งดำคล้ำลงกว่าเดิม ยัยเด็กนี่แม้อายุยังน้อย แต่จิตใจกลับไม่ซื่อตรงเอาเสียเลย ในยุคสมัยนี้ แม้จะไม่ได้คร่ำครึเหมือนในยุคศักดินา แต่เรื่องระหว่างชายหญิงก็ยังคงอนุรักษ์นิยมกันมาก เด็กสาวชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ที่ไหนจะมีหน้ามาพูดคำพวกนี้ต่อหน้าผู้ชายกัน? ในเมื่อเธอหน้าหนาขนาดนี้ โจวอันก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเธออีกต่อไป

"คำพูดพวกนี้วันหลังอย่าพูดอีก แล้วก็อย่ามาที่บ้านฉันอีก จะได้ไม่ทำให้คนในหมู่บ้านเข้าใจผิด! ขอบอกเธอไว้ตรงนี้เลยว่าฉันไม่ได้ชอบเธอ แล้วก็เลิกคิดจะมาจับฉันได้แล้ว! อายุแค่นี้อย่าริอ่านทำตัวเสนอหน้าให้ผู้ชาย!"