บทที่ 142 อานจื่อ นายว่าไงก็ว่างั้น!

โจวอันได้ยินแบบนี้ ก็ยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความรู้สึกผิดในใจ พูดตามตรง แพะป่าที่โจวต้าลี่ล่ามาได้ตัวนี้ถือว่าไม่เล็กเลยจริงๆ นี่มันขนาดตัวโตเต็มวัยชัดๆ แพะป่าโตเต็มที่ก็หนักแค่เจ็ดแปดสิบชั่งเท่านั้นแหละ แพะที่บ้านโจวอันน่ะไม่ใช่แพะป่าเลยสักนิด แต่เป็นแพะนมพันธุ์แท้จากระบบต่างหาก เพียงแต่มีขนสีเทาดำ มองดูเลยคล้ายกับสัตว์ป่า ในหมู่บ้านตระกูลโจวมีคนเลี้ยงแพะน้อยมาก ถ้าไม่ใช่คนในวงการที่เชี่ยวชาญจริงๆ ก็ดูไม่ออกหรอกว่าแพะบ้านโจวอันมีอะไรแตกต่าง

"ไม่เป็นไรหรอก แพะป่าที่พี่ล่ามาได้ตัวนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว ตอนนี้อุณหภูมิลดลงแล้ว ไม่ต้องหมักเกลืออะไรให้ยุ่งยาก ถึงเวลาเอาไปฝังไว้ในกองหิมะก็ไม่ต้องกลัวเสียแล้ว!"

เฉิงเอ้อร์ยาพอเห็นหน้าโจวอัน ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์และหงุดหงิดขึ้นมา จึงอยากจะรีบคว้ากระต่ายแล้วกลับบ้านไปให้พ้นๆ "พี่ต้าลี่ งั้นพี่เอากระต่ายให้ฉันเถอะ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว"

"อ่าๆ ได้สิ!" โจวต้าลี่พยักหน้ารับ แล้วเตรียมจะยื่นกระต่ายในมือส่งให้

พอเห็นท่าทางซื่อบื้อของพี่ต้าลี่ โจวอันก็แอบรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ พี่ต้าลี่เป็นคนซื่อเกินไป เลยถูกหลอกได้ง่าย กระต่ายตัวนี้ถึงจะหนักแค่สี่ห้าชั่ง ไม่ใช่ของมีค่าอะไรมากมาย แต่จะปล่อยให้คนพรรค์นี้ได้ของฟรีไปง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด! ดังนั้นโจวอันจึงคว้ากระต่ายมาไว้ในมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มยียวนว่า