บทที่ 143 ฮ่าๆ! พวกเรามาทำเต้าหู้กินกันเถอะ!

หลิวเสี่ยวเป้ยยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า แล้วตอบว่า

"ที่บ้านส่งมาให้น่ะ ช่วงนี้สาลี่เริ่มออกสู่ตลาดแล้ว ที่บ้านเลยส่งมาให้ตั้งสองลังใหญ่ ก็เลยเอามาให้พวกนายลองชิมดูบ้าง"

โจวอันลองนึกดู ช่วงนี้ก็เป็นช่วงที่สาลี่ออกสู่ตลาดจริงๆ สาลี่ชิวไป๋จะสุกและเก็บเกี่ยวได้ในช่วงปลายเดือนกันยายนถึงต้นเดือนตุลาคม โจวอันนำไปล้างน้ำแล้วกัดไปหนึ่งคำ ไอ้เจ้านี่มันหวานเจี๊ยบ แถมน้ำยังเยอะมากด้วย ความจริงแล้วการกินแบบนี้ ไม่ใช่วิธีกินสาลี่ที่อร่อยที่สุดหรอก สาลี่ชิวไป๋ต้องเอาไปทำเป็นสาลี่แช่แข็ง ถึงจะเรียกว่าเป็นรสชาติต้นตำรับที่แท้จริง

สาลี่แช่แข็งเป็นอาหารพื้นเมืองที่เป็นเอกลักษณ์ของทางตงเป่ย กะดูแล้วคงมีแค่คนตงเป่ยเท่านั้นแหละที่ได้กิน พอถึงช่วงที่สาลี่สุก หิมะก็มักจะเริ่มตกแล้ว ดังนั้นจึงมีคนเอาสาลี่ไปฝังไว้ในหิมะ เอาสาลี่ไปแช่แข็งไว้ในหิมะ ไอ้เจ้านี่ก็ยิ่งแช่แข็งก็จะยิ่งมีสีดำคล้ำ ถึงแม้ดูดำปิ๊ดปี๋เหมือนของเสีย แต่พอกินเข้าไปในปากถึงจะได้รู้ว่ามันอร่อยเหาะขนาดไหน!

นำสาลี่แช่แข็งที่แข็งโป๊ก ไปแช่ในน้ำเย็นเพื่อคลายความเย็นสักหน่อย กัดให้เป็นรูเล็กๆ บนสาลี่แช่แข็ง แล้วดูดน้ำสาลี่ออกมา น้ำสาลี่นั้นทั้งหวานชื่นใจและเย็นฉ่ำ ส่วนเนื้อผลไม้ก็จะกลายเป็นเนื้อเนียนนุ่มละมุน ผลไม้ในฤดูหนาวเก็บรักษาได้ยาก แต่สาลี่แช่แข็งนี้กลับสามารถเก็บไว้ได้นาน ดังนั้นสาลี่แช่แข็งจึงกลายมาเป็นอาหารอร่อยในวัยเด็กของเด็กๆ หลายคน