บทที่ 188 กบป่าที่แขวนไว้แห้งหมดแล้ว!

เฉินเหยาชี้ไปที่กระเป๋านักเรียนใบใหม่เอี่ยมแต่ละใบที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นวาง

"นายเคยบอกว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิจะส่งพวกน้องๆ ไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ? วันนี้ถือโอกาสซื้อกระเป๋านักเรียนใบใหม่ให้พวกเขาสิ!"

กระเป๋านักเรียนที่วางอยู่บนชั้นเหล่านี้ ไม่ใช่กระเป๋าเป้สะพายหลังแบบในอีกหลายสิบปีข้างหน้า แต่เป็นกระเป๋าสะพายข้างทั้งหมด ดูเหมือนจะทำมาจากผ้าแคนวาส ความจุของกระเป๋าก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย ท้ายที่สุดแล้วในยุคสมัยนี้ภาระการเรียนก็ไม่ได้หนักหนาอะไร ในกระเป๋าจึงใส่แค่หนังสือไม่กี่เล่มกับปากกาไม่กี่ด้าม ไม่เหมือนกระเป๋านักเรียนในอีกหลายสิบปีข้างหน้าที่มีลวดลายสีสันฉูดฉาด กระเป๋าสะพายข้างเหล่านี้มีรูปแบบที่เรียบง่ายมาก สีสันก็มีแค่สีเขียวทหาร สีเหลือง และสีฟ้าเพียงสามสีเท่านั้น กระเป๋าบางใบยังสกรีนคำคมของท่านผู้นำเอาไว้อีกด้วย

โจวอันหยิบกระเป๋าสีเขียวทหารลงมาใบหนึ่ง แล้วลูบคลำไปมาในมือ ถึงแม้รูปแบบจะดูธรรมดา แต่พอลองจับดูก็รู้เลยว่าคุณภาพดีและทนทานแน่นอน พอเห็นกระเป๋าใบนี้ เขาก็เริ่มจินตนาการถึงภาพที่พวกน้องๆ สะพายกระเป๋าไปโรงเรียนแล้ว

"ฮี่ๆ ถึงเวลาต้องซื้อกระเป๋านักเรียนใบใหม่ให้พวกเขาแล้วล่ะ! แต่ว่าซื้อกระเป๋าพวกนี้ต้องใช้คูปองกระเป๋านักเรียนด้วยหรือเปล่าครับ?"