บทที่ 189 อาหารมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าช่างอุดมสมบูรณ์อะไรเช่นนี้!

"คุณน้ากุ้ยครับ ผมเห็นว่าขาของคุณน้าหายดีเกือบสนิทแล้วนะครับ เดินเหินคล่องแคล่วเชียว!"

คุณน้ากุ้ยหัวเราะไปพลาง ช่วยล้างผักไปพลาง "ใช่จ้ะ หายดีเป็นปกติแล้วล่ะ ต้องขอบใจเสี่ยวอันนะ ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ ขาของฉันก็คงจะใช้งานไม่ได้ไปแล้ว!"

โจวอันกำลังยืนบนเก้าอี้เพื่อหยิบเนื้อตากแห้งบนขื่อบ้าน "คุณน้ากุ้ยอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ มันเป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว!"

หวังเยว่เยว่มองไปที่กะละมังใบหนึ่งที่วางอยู่บนเตาไฟ แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ "เสี่ยวอัน ในกะละมังนี้ใส่อะไรเอาไว้เหรอ? ขาวโพลนเต็มกะละมังเลย!"

บนเตาไฟมีกะละมังใบใหญ่ที่ปกติใช้ใส่ซุปวางอยู่ ภายในกะละมังเต็มไปด้วยของที่มีลักษณะกึ่งโปร่งแสงสีขาว ของที่อยู่ในกะละมังนี้ ก็คือน้ำมันกบหิมะที่โจวอันแช่น้ำเอาไว้ การกินน้ำมันกบหิมะก็มีเคล็ดลับเช่นกัน ต้องแช่น้ำทิ้งไว้ล่วงหน้าประมาณ 10 ชั่วโมง โจวอันเริ่มแช่มาตั้งแต่กลางดึกเมื่อคืน โดยแช่น้ำมันกบหิมะลงในน้ำอุ่น ก้อนแข็งๆ ที่เดิมทีดูเหมือนอำพัน หลังจากแช่น้ำแล้วจะพองตัวขึ้นหลายเท่า กลายเป็นวัตถุกึ่งโปร่งแสงสีขาว ดูเด้งดึ๋งๆ คล้ายกับเยลลี่ น้ำมันกบหิมะเมื่อแช่น้ำแล้วจะพองตัว ถ้ากินแค่คนเดียว แช่แค่สามสี่กรัมก็พอแล้ว โจวอันคำนึงถึงว่าวันนี้มีคนเยอะขนาดนี้ จึงแช่น้ำมันกบหิมะไปถึงสองเหลียง หลังจากพองตัวแล้วจึงได้มาเต็มกะละมังใหญ่