บทที่ 242 เรื่องออกเรือไปจับปลา วันหลังให้ผมไปเองเถอะ!

ในตลาดอาหารทะเลอีกหลายสิบปีให้หลัง ราคาปูม้าชั่งหนึ่งก็ตกประมาณเจ็ดแปดสิบหยวน ปูหินอาจจะถูกกว่าหน่อย แต่ชั่งหนึ่งก็ยังตั้งยี่สิบสามสิบหยวน ราคาปูหินหนึ่งชั่ง แพงกว่าเนื้อหมูหนึ่งชั่งตั้งเยอะ ถึงแม้ในยุคหกศูนย์นี้ ชาวบ้านจะรังเกียจปูหิน แต่โจวอันกลับรู้สึกว่าทิ้งไปก็น่าเสียดาย หลิวเจี้ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมเก็บปูหินสองถังนี้เอาไว้

"ตกลง งั้นคืนนี้พวกเราก็กินเจ้านี่ไปพลางๆ ก่อน พรุ่งนี้ผมจะไปจับปูม้ามาให้พวกพี่กินนะ!"

ตอนที่หิ้วปูหินสองถังใหญ่กลับมาถึงบ้าน ก็บังเอิญเจอกับคุณปู่คุณย่าของหลิวเจี้ยนพอดี คุณปู่คุณย่าของหลิวเจี้ยนปีนี้อายุหกสิบต้นๆ หากเป็นในอีกหลายสิบปีให้หลัง ก็ถือเป็นวัยเกษียณพักผ่อนแล้ว แต่ตอนนี้พวกท่านกลับยังคงยุ่งวุ่นวายและเหน็ดเหนื่อยเพื่อครอบครัวนี้อยู่ น้องห้าโจวชวนเป็นเด็กนิสัยร่าเริง เขาเดินเข้าไปหาคุณปู่คุณย่าของหลิวเจี้ยนแล้วถามว่า

"คุณปู่คุณย่า ไปไหนกันมาเหรอครับ?"

ในมือคุณย่าของหลิวเจี้ยนถือแหจับปลาที่เปียกชุ่ม ส่วนในมือคุณปู่ถือถัง ซึ่งข้างในมีของใส่อยู่ คุณปู่คุณย่าของหลิวเจี้ยนมองไปที่โจวชวน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันเมตตา