บทที่ 244 เฮ้อ! ทำไมถึงมีแต่กั้งล่ะเนี่ย!

หลิวเจี้ยนหอบแหจับปลากองใหญ่ไว้ในอ้อมแขน แล้วกระโดดขึ้นไปบนเรือไม้ลำเล็ก โจวอันตามขึ้นไปบนเรือไม้ลำเล็ก หลังจากนั้นก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าก้าวต่อไปควรจะทำอย่างไร

"เสี่ยวเจี้ยน เดี๋ยวพวกเราจะพายไปทางไหนกันเหรอ? ไปจับปลาตรงไหนถึงจะดีล่ะ?"

หลิวเจี้ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้นิ้วชี้ไปทางทิศทางหนึ่ง

"เรือของพวกเราไปในน่านน้ำที่ไกลและลึกมากไม่ได้หรอกครับ เอาเป็นแถวๆ นี้แหละ หาได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น!"

โจวอันพยักหน้าเห็นด้วย เรือเปลือกไม้ลำเล็กนี้ไม่สามารถออกไปในน่านน้ำที่ลึกเกินไปได้จริงๆ อย่างแรกเป็นเพราะเรือลำนี้ทำจากไม้ โครงสร้างจึงค่อนข้างเปราะบาง หากออกไปในทะเลลึก คลื่นซัดมาตู้มเดียว กะดูแล้วเรือไม้ลำนี้คงได้แตกเป็นเสี่ยงๆ แน่ แถมความเสถียรของเรือเปลือกไม้ลำเล็กแบบนี้ก็ค่อนข้างต่ำ หากเจอลมพายุคลื่นลมแรงสักหน่อย ก็อาจจะพลิกคว่ำได้ง่ายๆ ถึงตอนนั้นถ้าเรือคว่ำ คนลอยคออยู่กลางทะเลล่ะก็ จบเห่กันพอดี พวกเขาแบ่งกันพายเรือคนละฝั่ง มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง