บทที่ 247 โอ้โห! สุ่ยเกิน พวกนายถึงกับซื้อเรือลำใหญ่เลยเหรอ?

นอกจากปลาป้าอวี๋ที่แบ่งไว้ห่อเกี๊ยวกินเอง และพวกกั้งเหล่านั้นแล้ว ปลาและกุ้งที่นำมาแลกแต้มแรงงานพอมารวมกัน ก็หนักประมาณสองร้อยกว่าชั่ง ทำงานแค่ช่วงเช้าแต่ได้ผลงานขนาดนี้ ถือว่ายอดเยี่ยมมากจริงๆ

หลิวเจี้ยนกับโจวอันยืนต่อแถวรอคอย เพื่อที่จะนำปลาและกุ้งเหล่านี้ขึ้นตาชั่งแลกเป็นแต้มแรงงานให้เสร็จสรรพ จะได้กลับบ้านเสียที จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง ดูเหมือนจะมีคนมาต่อแถวข้างหลังพวกเขา โจวอันหันไปมอง ก็พบว่าเป็นคนที่คุ้นหน้านั่นเอง คนเหล่านี้โจวอันจำได้ คือหลินสุ่ยเกินและเพื่อนอีกสามคนของเขา เมื่อวานหลินสุ่ยเกินเพิ่งจะมอบปลิงทะเลหนามทองให้เขามาสองตัว โจวอันจึงมีความประทับใจในตัวเขาค่อนข้างมาก

ในมือของพวกเขากำลังหามของบางอย่างมา โดยใช้คนสองคนหามเข่งไม้ไผ่สานใบใหญ่หนึ่งใบ ในเข่งเต็มไปด้วยปลาและกุ้ง เข่งนี้ใหญ่มากจริงๆ ปลาและกุ้งเต็มเข่งแบบนี้ กะดูแล้วน่าจะหนักเกือบสองร้อยชั่งได้

"โอ้โห! พี่ต้าหลินวันนี้ผลงานดีจังเลยนะครับ สองเข่งใหญ่นี้รวมกัน กะดูแล้วน่าจะสักสี่ร้อยกว่าชั่งได้เลย!"

หลิวเจี้ยนพึมพำกับโจวอันจบ ก็เตรียมจะทักทายหลินสุ่ยเกิน ทว่าหลินสุ่ยเกินและเพื่อนร่วมทางทั้งสามคน หลังจากวางเข่งปลาและกุ้งสองใบใหญ่นี้ลงแล้ว ก็รีบหันหลังเดินจากไปทันที ท่าทางดูรีบร้อนมาก