บทที่ 248 พระช่วย! กุ้งกุลาดำธรรมชาติ!

"แม่เจ้า! แพงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ต้องจับปลาได้มากขนาดไหนถึงจะคืนทุนล่ะนั่น!"

"ยังดีที่ช่วยกันซื้อตั้งสี่บ้าน ไม่อย่างนั้นต่อให้ขายหม้อขายไหก็คงไม่มีปัญญาซื้อหรอก!"

โจวอันพอได้ยินคำพูดของพวกเขา ในใจก็นึกอิจฉาขึ้นมาทันที วันนี้หลังจากได้ออกทะเลไปกับหลิวเจี้ยน เขาก็ตกหลุมรักความรู้สึกตอนอยู่กลางทะเลเข้าเสียแล้ว แต่การนั่งเรือเปลือกไม้ออกทะเลมันค่อนข้างอึดอัดไปหน่อย น่านน้ำที่ลึกเกินไปก็ไม่สามารถย่างกรายเข้าไปได้เลย โจวอันแทบไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าเขามีเรือลำใหญ่ที่สามารถออกไปถึงทะเลลึกได้ มันจะฟินขนาดไหน! มีอาหารทะเลหายากราคาแพงมากมายที่อาศัยอยู่เฉพาะในเขตน่านน้ำลึก ถ้าไม่มีเรือลำใหญ่ก็คงหามาไม่ได้จริงๆ ยามว่างก็สามารถขับเรือออกไปงมอาหารทะเลกลางทะเล เก็บสะสมอาหารทะเลหายากชนิดต่างๆ ไว้ในครอบครอง แถมยังสามารถขับเรือไปยังเขตน่านน้ำลึก ถือเบ็ดตกปลาออกไปสัมผัสประสบการณ์การตกปลาทะเล ประลองพละกำลังกับปลาตัวใหญ่ยักษ์หนักหลายสิบชั่ง! ชีวิตแบบนี้มันจะมีความสุขจนล้นฟ้าเลยล่ะ!

เงินหนึ่งพันหยวนสำหรับโจวอันในตอนนี้ พูดตามตรงว่าไม่มากเลย เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในสิบของทรัพย์สินที่เขามีเท่านั้น ทว่าโจวอันย่อมไม่มีทางควักเงินก้อนนี้ออกมาเพื่อซื้อเรือแน่นอน ท้ายที่สุดแล้วเขาก็อยู่ที่หมู่บ้านชาวประมงนี้ได้ไม่นาน ระยะเวลาในจดหมายแนะนำตัวก็มีแค่ 40 วันเท่านั้น ในใจของโจวอันตอนนี้อิจฉาจนแทบคลั่ง เขาปฏิญาณกับตัวเองว่าในอนาคตเมื่อทุกอย่างเปิดกว้างขึ้น เขาจะต้องมาซื้อบ้านในหมู่บ้านชาวประมงให้ได้สักหลัง แล้วก็ซื้อเรือลำใหญ่สักลำ!

ไม่ใช่แค่โจวอันที่อิจฉา ชาวบ้านที่รุมล้อมอยู่รอบๆ ต่างก็อิจฉาในใจไม่แพ้กัน พวกหลินสุ่ยเกินวุ่นวายกันมาทั้งเช้า หาอาหารทะเลได้ตั้งเยอะแยะ แลกแต้มแรงงานได้ตั้งมากมาย ใครเห็นเข้าแล้วจะไม่รู้สึกตาร้อนผ่าวบ้างล่ะ? ชายวัยสี่สิบต้นๆ คนหนึ่ง กระแอมไอทำเสียงเข้มแล้วพูดขึ้นว่า