บทที่ 364 สภาพแบบนี้ มองดูก็รู้ว่าหายาก!

โจวด้าหลี่มักจะเชื่อฟังคำพูดของโจวอันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จึงพยักหน้ารับทันที "ตกลง! งั้นนายไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าเจอเรื่องยุ่งยากอะไรก็อย่าฝืน รีบกลับมาเรียกพี่นะ!"

โจวอันพยักหน้ายิ้มๆ แล้วพูดว่า "ครับ งั้นผมไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนพักเที่ยงผมจะกลับมาหา!"

เขาถือของเดินห่างออกไป โดยมีเฮยเป้าเดินตามอยู่ด้านหลัง หูของเฮยเป้าตั้งชันเป็นระยะๆ มันหยุดเดินเป็นพักๆ เพื่อสูดดมกลิ่นความเคลื่อนไหวในอากาศ มีมันอยู่ข้างกาย ต่อให้เดินเข้าป่าลึกแค่ไหน ก็ยังรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง หากมีอันตรายใดๆ เกิดขึ้น เฮยเป้าก็สามารถเตือนล่วงหน้าได้

จะไปหาของป่าที่ไหน โจวอันเองก็ไม่ได้มีเป้าหมายที่แน่นอน เท้าเหยียบย่ำลงบนใบไม้ผุหนาเตอะ เดินย่ำต๊อกๆ สะเปะสะปะไปเรื่อยเปื่อย ในป่าช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศสดชื่นเป็นพิเศษ สูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกสบายตัวสุดๆ นี่อาจจะเป็นบาร์ออกซิเจนกลางป่า ที่ทุกคนตามหากันในอีกหลายสิบปีให้หลังล่ะมั้ง!

เพิ่งจะเดินเล่นไปได้ไม่ถึงสิบนาที ในหัวก็มีเสียงดัง "ติ๊ง" ขึ้นมากะทันหัน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบที่คุ้นเคย ดังขึ้นมาอีกครั้ง