บทที่ 365 เก็บได้ของล้ำค่าเข้าแล้วจริงๆ!

เมื่อก่อนตอนที่โจวอันขุดโสม เขาจะถือจอบอันเล็กๆ ค่อยๆ ขุดอย่างระมัดระวังทีละนิด แต่ทว่าวันนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาถูมือไปมา แล้วค่อยๆ ยื่นปลายนิ้วออกไป ปลายนิ้วเพิ่งจะสัมผัสโดนก้านใบของโสมป่า จากนั้นในปากก็ท่องเงียบๆ ว่า "เก็บ"

วินาทีต่อมา ก็เห็นโสมป่าทั้งต้นนั้นหายวับไปราวกับสายลม พริบตาเดียวก็ไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงหลุมบนพื้นดิน ที่ยังคงมีกลิ่นคาวดินคละคลุ้งอยู่เล็กน้อย

"ฮี่ๆ เอาออกมา!"

เขาขยับจิตสำนึกในใจ บนฝ่ามือที่แบออก ก็มีของเพิ่มขึ้นมาทันที โสมป่าความยาวเท่าฝ่ามือนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา รากแก้วสีเหลืองอมน้ำตาลดูอวบอ้วน บนลำต้นเต็มไปด้วยรอยวงแหวนที่ละเอียดและถี่กะทัดรัด มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีอายุไม่น้อย รากฝอยพวกนั้นมีสีขาวสะอาด เรียงตัวแยกกันอย่างชัดเจน รากฝอยเส้นเล็กๆ ทุกเส้นล้วนสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ดูดีเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องเสียเวลาขุดตั้งครึ่งค่อนวันเมื่อก่อนเสียอีก

โจวอันยกโสมป่าขึ้นมาระดับสายตา หรี่ตามองแล้วมองอีก ในใจช่างเบิกบานเสียนี่กระไร มิติระบบนี่มันเป็นของล้ำค่าจริงๆ เมื่อก่อนตอนที่เขายังไม่มีของสิ่งนี้ การจะขุดโสมสักต้นต้องประคบประหงมราวกับปรนนิบัติบรรพบุรุษ แต่ตอนนี้สบายแล้ว แค่ยื่นมือไปแตะก็เสร็จสรรพ มือไม่ต้องเปื้อนดินเลยด้วยซ้ำ แถมสภาพยังสมบูรณ์สุดๆ ต้องเป็นปรมาจารย์มือฉมังที่สุดเท่านั้นแหละ ถึงจะขุดได้ระดับนี้