บทที่ 366 นั่นมันของล้ำค่าขนาดไหนกันล่ะนั่น?

พอกลับมาดูรูปร่างหน้าตาของโสม รากฝอยเล็กละเอียดหนาแน่นเหมือนหนวดเคราของคุณปู่ ไม่มีขาดเลยสักเส้น ถือเป็นโสมป่าระดับของสะสม ระดับประมูลอย่างแท้จริง! โจวอันมองดูโสมเหล่านี้ ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะมีความทรงจำปะติดปะต่อจากชาติที่แล้วผุดขึ้นมา

เขาจำได้ว่าในอีกหลายสิบปีให้หลัง เคยเห็นในข่าวว่ามีบริษัทประมูลจัดการประมูลโสมป่า โสมที่มีอายุร้อยสองร้อยปี สภาพดีๆ สุดท้ายก็ประมูลไปได้ในราคาสูงถึงหลายล้านหยวน แต่ของล้ำค่าแบบนั้นหายากมาก ไม่ค่อยได้พบเห็นบ่อยนัก

นอกจากสองต้นในมือที่มีอายุร้อยสองร้อยปีแล้ว อีกสิบแปดต้นที่เหลืออายุยังน้อยกว่ามาก กะดูแล้วก็น่าจะแค่ไม่กี่สิบปี ถึงแม้ว่าจะเป็นของดีเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับสองต้นนี้แล้ว ก็ยังถือว่าอยู่คนละระดับกันเลย

โจวอันคิดคำนวณในใจ แล้วก็มีไอเดียขึ้นมา สองต้นที่มีอายุร้อยสองร้อยปีนี้ ต้องเก็บรักษาไว้อย่างดี ไม่เอาไปแลกเป็นเงินและไม่กินด้วย จะเก็บไว้เป็นของล้ำค่าประจำตระกูล สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นถึงจะดี ส่วนสิบแปดต้นที่อายุน้อยกว่าหน่อย พอกลับไปก็พอดีเอาไปทำเป็นโสมแดง

ของอย่างโสมแดง ไม่ใช่โสมสายพันธุ์ใหม่อะไรหรอก แต่เป็นการเอาโสมสดมาแปรรูป โจวอันรู้ดีว่าโสมป่าที่ขุดมาได้นี้ ถ้าอยากจะเก็บไว้ใช้ มีอยู่สองวิธี วิธีแรกก็คือทำเหมือนที่ชาวบ้านชอบทำกัน นั่นคือทำเป็นโสมตากแห้ง เอาโสมสดไปล้างให้สะอาด แล้วเอาไปตากแดดโดยตรง