บทที่ 379 พี่ไม่ต้องตามไปด้วยหรอก!

เทียบกับเพชรไม่ได้ และก็สู้พวกอัญมณีต่างประเทศพวกนั้นไม่ได้ ราคาคร่าวๆ เขายังพอจำได้ 1 กะรัตก็แค่ห้าหกสิบหยวน เพริโดต์ 3 กะรัต สามารถขายได้กะรัตละสองร้อยกว่าหยวน ถ้าหาขนาด 5 กะรัตได้ ราคาต่อหน่วยอาจถึงสี่ร้อยกว่าหยวน แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเทียบกับอัญมณีที่ราคาพุ่งไปถึงหลักพัน ก็ยังถือว่าถูกอยู่ดี

ในสายตาของโจวอัน ของสิ่งนี้สวยกว่าเพชรตั้งเยอะ เพชรน่ะสว่างจ้าก็จริง แต่กลับดูแข็งกระด้างขาดชีวิตชีวา เพริโดต์ที่เปล่งประกายสีเขียวแวววาวแบบนี้ ดูมีชีวิตชีวาจะตายไป ถ้าสามารถสกัดหินนี่ออกมา แล้วเอามาขัดเกลาทำเป็นเครื่องประดับ ใส่ไว้บนมือคงจะสวยสะดุดตาน่าดู เขายังคิดไปไกลเลยว่า ถ้าเกิดหาเจอเข้าจริงๆ ต้องทำสร้อยข้อมือให้น้องสาวสองคนในบ้านสักสองสามเส้นก่อนเลย

รุ่งเช้าวันที่สอง ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง โจวอันก็พกของออกจากบ้าน ในถุงผ้าที่ซุกไว้แนบอก คือก้อนทองคำขนาดใหญ่ที่เขาเอาทรายทองคำส่วนของพี่ด้าหลี่ไปหลอมมาเมื่อคืน พอมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านพี่ด้าหลี่ เขาก็ยกมือขึ้นเคาะประตู

"พี่ด้าหลี่ อยู่บ้านไหม?"

ประตูเปิดออกเสียงดัง "ปัง" ตามด้วยเสียงของโจวด้าหลี่