บทที่ 380 น้องชาย นายมีทองงั้นเหรอ?

โจวอันมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของพี่ด้าหลี่ ในใจรู้สึกเหมือนมีเตาผิงมาวางไว้ให้ความอบอุ่น

เขารู้ดีว่าพี่ด้าหลี่กลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย เขาขยับเข้าไปใกล้สองก้าว ตบแผ่นหลังที่กำยำของโจวด้าหลี่เบาๆ แล้วพูดปนรอยยิ้ม

"พี่ด้าหลี่ พี่ลองดูตัวพี่สิ ไปยืนตรงไหนก็เหมือนภูเขาลูกย่อมๆ! ถ้าพวกเราเดินไปด้วยกัน มันจะสะดุดตาเกินไปนะ! ถ้าพี่ตามไปด้วย เป้าหมายของพวกเราจะยิ่งใหญ่ขึ้น และมันจะยิ่งอันตรายกว่าเดิมอีก!"

"พี่ด้าหลี่วางใจเถอะ ผมรู้ว่าตลาดมืดอยู่ที่ไหน ผมชำนาญทางดี ไปคนเดียวจะคล่องตัวกว่า หลบซ่อนก็ง่าย ผมรู้ลิมิตตัวเองดี รับรองว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน!"

คิ้วของโจวด้าหลี่คลายลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่วายกำชับด้วยความเป็นห่วง