บทที่ 381 ของหายาก มาเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย!

พอเขาจะยื่นมือมา โจวอันก็ขยับข้อมือวูบหนึ่ง ก้อนทองคำก็มุดกลับเข้าไปซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่ง

ชายคนนั้นถึงได้สติ รีบมุดหัวเข้ามาทางโจวอันทันที ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกาย ความตื่นตะลึงในแววตานั้นเห็นได้ชัดเจน แม้แต่ริมฝีปากก็ยังเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาใช้มือประคองแขนเสื้อของโจวอันไว้แล้วพูดว่า

"ขอฉันดูหน่อย ขอฉันดูให้ชัดๆ อีกที!"

เขาจ้องมองอยู่นานเกือบครึ่งนาที ถึงได้ตัดใจละสายตาออกมา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง พลางเดาะลิ้นทอดถอนใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชมที่ปิดไม่มิด

"โฮ่! น้องชาย ของของนาย นี่มันของดีจริงๆ นะเนี่ย!"