บทที่ 382 ราคานั่นน่ะทำให้คนตกใจตายได้เลย!

โจวอันเดินไปตามตรอกซอกซอยในตลาดมืด สายตาอันเฉียบคมก็เหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งล้อมวงกันอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนัก

คนกลุ่มนั้นล้อมแผงเล็กๆ ไว้จนมิด ศีรษะหลายหัวมุดรวมเข้าหากัน นานๆ ทีก็มีเสียงอุทานอย่างแผ่วเบาดังออกมา มองดูแล้วช่างครึกครื้นยิ่งนัก

เขาเป็นคนชอบของแปลกใหม่มาตั้งแต่เด็ก เห็นท่าทางแบบนี้ ก็ต้องเข้าไปดูให้เห็นกับตาเสียหน่อย! เดินไปพลาง ในใจก็พึมพำไปพลาง

นี่มันขายของดีอะไรกันนะ? ถึงดึงดูดคนให้มาล้อมวงได้เยอะขนาดนี้ โจวอันก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดขอบวงคน

เขาก็ไม่ใช่คนเตี้ยอะไร แต่ติดตรงที่คนข้างหน้าพากันเขย่งเท้าชะโงกหน้าเข้าไป เขามองลอดผ่านช่องแขนของคุณลุงคนข้างๆ เข้าไป เห็นเพียงเงาลางๆ มองดูไม่ค่อยถนัดนัก